God save the Queen...

Als semi- of is het pseudo-vegetariër eet ik sinds enkele jaren géén rood vlees meer…tenzij…vandaar het woordje ‘pseudo’..als het mij aangeboden wordt wanneer we ergens gaan eten bij familie of vrienden…het mensen moeilijk maken is niet de hoofddoelstelling van mijn bestaan….

Wat ik eigenlijk wel mis in mijn pseudo-vegetaristisch-concept is een witte boterham gesopt in gesmolten spekvet. Eén van de fijnste en simpelste onbenulligheden die je kan serveren. Hemels lekker en duivels ongezond,zéker met een laagje donkerbruine suiker. Zo’n smaakrijke, vette boterham behoort echter niet tot het andere summum wat ontbijten betreft : het Engels ontbijt.


Na een lange vermoeiende overtocht tussen het continent en het Britse Eiland at ik mijn allereerste English Breakfast in Victoria Station. Met de prut net uit de ogen genoten we eerst van een glaasje vers geperst sinaasappelsap. Daarna kregen we een bord gevuld met krokante gebakken bacon, romige roereitjes, boontjes in tomatensaus (de lekkerste zijn deze van Heinz) en kleine worstjes. Dat was echter station-fast-food vergeleken bij het echte werk.
Het echte ontbijt gaat ook gepaard met mokken stevig getrokken thee en licht geroosterde toast met lemon jelly of thick cut sinaasappelmarmelade. Of met de enige echte Cadbury chocolade verrijkt met rozijnen en noten – op de terugreis taxfree te kopen op de ferry Oostende-Dover , allé Dover-Oostende in ons geval. En zelfs met French fries, ja ja….


Ook thuis heb ik lange tijd de breakfast-traditie in ere gehouden. Compleet met gestoofde tomaat en bangers. Zeker zolang het filiaal van Marks en Spencers zich op de Meir bevond. Lekkerder en authentiekere Britse ingrediënten kon je (en kun je misschien) nergens anders kopen.

Het is een belegen boutade dat je in Engeland pas lekker zal eten als je drie keer per dag een ontbijt neemt. Zeker in de Engelse centrumsteden kent het culinair vertoon een opwaartse lijn.
En de vele Britse topchefs zijn ook wereldwijd beroemd. Niettegenstaande deze culinaire hoogtepunten zijn er daar nog tal van eettentjes die bij gebrek aan kennis op veilig spelen en wijselijk heel de dag door enkel ontbijt serveren. Eigenlijk smaakt zo’n stevige maaltijd even goed ’s middags als ’s avonds. Alleen mis je gevoelsmatig toch een stuk van die ontwakende ochtendsfeer wanneer de dag al halfweg is. Honderen ontbijten heb ik al over het Kanaal genoten. Van Folkestone over Inverness tot in Galway. En altijd bordje leeg gegeten.
Maar het lekkerste breakfast heb ik ooit gegeten in Glasgow…in een B&B met een oud lief vrouwtje als uitbaatster…genoten in het kwadraat….en als ik daar aan terugdenk krijg ik steeds goesting. En niet alleen in een Engels ontbijt maar ook in een gebakken boterham. Gesopt in spekvet. Met bruine suiker.