Onze laatste fietsdag van alweer een schitterende fietsvakantie.
Om uit te bollen, én om morgen fris te zijn voor de lange terugrit, werd er vandaag
gekozen voor een korte rit van 42km, vertrekkende vanuit onze B&B te Prades.
42km betekent sowieso 21km klimwerk en daar begonnen we vrij snel aan na ons vertrek.
Vanuit Prades naar Ria-Sirach en de weg begon stillekes omhoog te gaan.
Na een dikke tien kilometer klimmen in een alweer machtig decor splitste de weg in
twee delen, niet letterlijk hé hahaha....wij namen eerst de rechtse splitsing richting
Urbanya, de gemakkelijkste van de twee beklimmingen, wat men na een weekje Catalaanse
Pyreneeën nog makkelijk kan noemen natuurlijk.
Daar aangekomen ff een rondrit door het twee straten grote dorp en dan terug bergafwaarts
tot aan de eerder genoemde splitsing. Nu de andere kant dus : richting Nohèdes.
Iets langer, iets zwaarder en iets hoger dan de klim richting Urbanya.
Zelfde actie toen we Nohèdes bereikten : rondritje door het dorp, een steil stukje
klimmen nog op smalle, zeer smalle straatje zelfs...en ff laveren tussen twee loslopende
paarden, ge maakt wat mee op congé (alweer een rijmpje haha)
Zo zaten onze laatste twee beklimmingen er op en was het nog enkel afdalen tot in Prades.
Even bekomen op het terras van ons stamcafé, naar B&B om te douchen en alles in te pakken
zodat we morgen op tijd en stond kunnen vertrekken.
Op naar een volgende fietsvakantie....!!!
vrijdag 22 juni 2018
donderdag 21 juni 2018
Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 5
Onze voorlaatste fietsdag alweer, ditmaal kozen we voor een lange(re) rit met minder hoge cols.
Maar dit maakt het er alleszins niet makkelijker op !
Tijdens deze rit van 86km beklommen we achtereenvolgens : Col de Lacroux, Col de Pourteil, Grau de Maury,
Col de l'Auzine, Col du Triby, Col de la Croix Dessus, Col de Grés, Col d'Enguilhem en Prats-de-Sournia.
Je leest het duidelijk maar liefst negen beklimmingen werden ons voor de wielen geschoven.
Dit met een temperatuur flirtend met de dertig graden en we stonden voor een lastige dag.
Eerst een verplaatsing met de auto (én de fietsen natuurlijk) tot in Sournia waar we ons parkeerden
aan de plaatselijke bar, dat kon ons na de rit nog goed van pas komen haha.
Vanuit Sournia begonnen we met een relatief lang stuk bergaf tot in Ansignan alwaar de rit eigenlijk
écht van start kon gaan, ttz alwaar de eerste beklimming begon, de Col de Lacroux, géén al te lange klim
zoals de meeste vandaag eigenlijk maar wel ééntje met een gemiddelde van 7% wat ons onmiddellijk lekker
deed zweten.
Wat volgde was een constant klimmen en dalen, gepaard gaand met een constant geschakel om het juiste
ritme te vinden. Op en af, op en af langs o.a. Maury, le Chateau de Queribus, Duilhac en Soulatgé.
Even voorbij Soulatgé kwamen we aan het mooiste stuk van deze dag, de Gorges de Calamus...een
adembenemend stukje fietsen tussen mooie rotswanden, mooie hoogtes en ongelooflijke dieptes, met
tunnelekes, uitstekende rotswanden, een grillige rivier...kortom genieten geblazen !
Na deze Gorges begonnen we aan de laatste 30km van deze rit, de zon liet zich ondertussen nog steeds
van haar beste kant zien zodat we stilaan in 'the suffer-zone' belandden. Meer op karakter dan op
finesse vatten we onze allerlaatse beklimming aan richting Prats-de-Sournia.
Vanuit St. Paul de Fenouillet bedroeg deze toch ongeveer 20km met hier en daar weliswaar een tussenstukje
lekker bergaf.
Aangekomen in Prats-de-Sournia restte ons nog enkel een 5-tal km in dalende lijn om uiteindelijk aan
de plaatselijke bar aan te komen, fietsjes op de auto plaatsen en een lekkere pint drinken om de
5e fietsdag door te spoelen.
Morgen de laatste fietsdag !
Maar dit maakt het er alleszins niet makkelijker op !
Tijdens deze rit van 86km beklommen we achtereenvolgens : Col de Lacroux, Col de Pourteil, Grau de Maury,
Col de l'Auzine, Col du Triby, Col de la Croix Dessus, Col de Grés, Col d'Enguilhem en Prats-de-Sournia.
Je leest het duidelijk maar liefst negen beklimmingen werden ons voor de wielen geschoven.
Dit met een temperatuur flirtend met de dertig graden en we stonden voor een lastige dag.
Eerst een verplaatsing met de auto (én de fietsen natuurlijk) tot in Sournia waar we ons parkeerden
aan de plaatselijke bar, dat kon ons na de rit nog goed van pas komen haha.
Vanuit Sournia begonnen we met een relatief lang stuk bergaf tot in Ansignan alwaar de rit eigenlijk
écht van start kon gaan, ttz alwaar de eerste beklimming begon, de Col de Lacroux, géén al te lange klim
zoals de meeste vandaag eigenlijk maar wel ééntje met een gemiddelde van 7% wat ons onmiddellijk lekker
deed zweten.
Wat volgde was een constant klimmen en dalen, gepaard gaand met een constant geschakel om het juiste
ritme te vinden. Op en af, op en af langs o.a. Maury, le Chateau de Queribus, Duilhac en Soulatgé.
Even voorbij Soulatgé kwamen we aan het mooiste stuk van deze dag, de Gorges de Calamus...een
adembenemend stukje fietsen tussen mooie rotswanden, mooie hoogtes en ongelooflijke dieptes, met
tunnelekes, uitstekende rotswanden, een grillige rivier...kortom genieten geblazen !
Na deze Gorges begonnen we aan de laatste 30km van deze rit, de zon liet zich ondertussen nog steeds
van haar beste kant zien zodat we stilaan in 'the suffer-zone' belandden. Meer op karakter dan op
finesse vatten we onze allerlaatse beklimming aan richting Prats-de-Sournia.
Vanuit St. Paul de Fenouillet bedroeg deze toch ongeveer 20km met hier en daar weliswaar een tussenstukje
lekker bergaf.
Aangekomen in Prats-de-Sournia restte ons nog enkel een 5-tal km in dalende lijn om uiteindelijk aan
de plaatselijke bar aan te komen, fietsjes op de auto plaatsen en een lekkere pint drinken om de
5e fietsdag door te spoelen.
Morgen de laatste fietsdag !
woensdag 20 juni 2018
Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 4
Na de rustdag van gisteren kozen we vandaag voor de eerste keer voor een rit met een
andere startplaats dan onze B&B, vanuit Prades dienden we een kleine 20km te rijden tot
in Olette vooraleer we onze 'stalen rossen' konden bestijgen...
In Olette begonnen we onmiddellijk aan de eerste col van de dag : le Col de Creu, ongeveer
een 23km lekker bergop. En of het lekker bergop was, deze Col de Creu is een schitterende
beklimming : niet al te steil maar toch steeds klimmend, soms zelfs een 'loper' zoals ze
op televisie zo mooi kunnen omschrijven.
Vanaf Railleu verandert de Col de Creu echter van gedaante en gaan de gemiddeldes snel naar
7% én meer...ttz er zitten zelfs uitschieters tot 9% in en dat na méér dan 20km bergop...dat
beginnen de beentjes reeds te voelen. De top van de Col de Creu ligt dan ook op méér dan 1700
meter boven de zeespiegel wat ook al kan tellen.
Bovenop de top ff bekomen en dan afdalen tot in Matemale waar we op zoek gaan naar een plaatske
om de innerlijke mens aan te vullen. Uiteindelijk vinden we een plaatselijke kruidenier die
ons voorziet van een belegde baguette en een drankje.
Na dit al bij al stevig middagmaal vertrokken we richting ski-stations van Formiguères en Les Angles.
We bleven min of meer op dezelfde hoogte fietsen zodat er niet onmiddellijk stevig klimwerk
aan te pas kwam en we de stevige baguette konden verteren.
Bij het buitenrijden van Les Angles even stevig afdalen tot in La Llagone alwaar de tweede echte
col van de dag begon : de Col de La Llose. Op zich geen lange beklimming maar toch weer eentje
dat mocht tellen. Boven tikten we dan ook af op 1860 meter hoogte !
Wat dan volgde was één lange afdaling tot in Olette, een mooie afdaling, niet al te steil en met
prachtige zichten op de Pyreneese natuur.
Aangekomen in Olette, de fietsen op de auto gezet (dat rijmt hahaha) en ff snel een lekker biertje
gedronken vooraleer we terug richting Prades bolden.
Alweer een mooie fietsdag achter de rug ! Op naar de volgende...
andere startplaats dan onze B&B, vanuit Prades dienden we een kleine 20km te rijden tot
in Olette vooraleer we onze 'stalen rossen' konden bestijgen...
In Olette begonnen we onmiddellijk aan de eerste col van de dag : le Col de Creu, ongeveer
een 23km lekker bergop. En of het lekker bergop was, deze Col de Creu is een schitterende
beklimming : niet al te steil maar toch steeds klimmend, soms zelfs een 'loper' zoals ze
op televisie zo mooi kunnen omschrijven.
Vanaf Railleu verandert de Col de Creu echter van gedaante en gaan de gemiddeldes snel naar
7% én meer...ttz er zitten zelfs uitschieters tot 9% in en dat na méér dan 20km bergop...dat
beginnen de beentjes reeds te voelen. De top van de Col de Creu ligt dan ook op méér dan 1700
meter boven de zeespiegel wat ook al kan tellen.
Bovenop de top ff bekomen en dan afdalen tot in Matemale waar we op zoek gaan naar een plaatske
om de innerlijke mens aan te vullen. Uiteindelijk vinden we een plaatselijke kruidenier die
ons voorziet van een belegde baguette en een drankje.
Na dit al bij al stevig middagmaal vertrokken we richting ski-stations van Formiguères en Les Angles.
We bleven min of meer op dezelfde hoogte fietsen zodat er niet onmiddellijk stevig klimwerk
aan te pas kwam en we de stevige baguette konden verteren.
Bij het buitenrijden van Les Angles even stevig afdalen tot in La Llagone alwaar de tweede echte
col van de dag begon : de Col de La Llose. Op zich geen lange beklimming maar toch weer eentje
dat mocht tellen. Boven tikten we dan ook af op 1860 meter hoogte !
Wat dan volgde was één lange afdaling tot in Olette, een mooie afdaling, niet al te steil en met
prachtige zichten op de Pyreneese natuur.
Aangekomen in Olette, de fietsen op de auto gezet (dat rijmt hahaha) en ff snel een lekker biertje
gedronken vooraleer we terug richting Prades bolden.
Alweer een mooie fietsdag achter de rug ! Op naar de volgende...
maandag 18 juni 2018
Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 3
Aangezien we tegen 17u gewassen, geschoren én opgekleed moesten zijn voor
de openingsmatch van onze Rode Duivels tegen Panama kozen we vandaag voor een
enkele rit richting top van de Col de Jau.
Vanuit onze B&B te Prades was het nog vlak en vlotjes bollen tot in Catllar maar
daar begon de 23 kilometer lange klim al richting top.
In het begin kent de beklimming geen al te sterke stijgingspercentages zodat de
beentjes en andere spieren rustig aan in het juiste tempo konden geraken.
Was de stijging nog te doen, de wind daarentegen waaide van alle kanten zodat
het met momenten oppassen geblazen was, zelfs in de beklimming !!
Iets voor halfweg de beklimming reden we door het pittoreske dorpje Mosset,
waarover sebiet meer, en begon de beklimming iets steilere gemiddeldes aan te nemen.
Dit voelden we ook aan onze beentjes maar nood breekt wet en we blijven gestaag
verder trappen...
Na ongeveer twee uur en half klimmen bereiken we de top van de Col de Jau, op een
hoogte van 1506 meter, dus een 1200 meter hoger dan onze startplaats te Prades.
Bovenop de Col de Jau was het qua wind hélémaal niet te doen maar gelukkig stond
er een soort kerststalletje om ff te schuilen. Wie van ons tweeën de os was en
wie de ezel, daar zijn we nog niet uit haha.
Bij onze passage in Mosset hadden we al een kleine bistro ontdekt en dus lag daar
de eindmeet van ons eerste deel van de afdaling. Al dalend komt maar eerst tot
uiting wat voor een schone Col deze Col de Jau eigenlijk wel is : af en toe steil
en af en toe zacht glooiend dalend, dus idem dito voor het stijgen.
In Mosset zoals reeds eerder gezegd halt gehouden bij de bistro waar we onze
maag konden vullen met gewokte noedels met groenten en een Catalaanse cola !
Voldaan (en eigenlijk toch ook n beetje moe) namen we de rest van afdaling tot
Catllar en het stukje richting Prades voor onze rekening zodat we tijdig
een plaatsje konden zoeken voor het grote tv-scherm in een plaatselijke bar.
Morgen rustdag !
de openingsmatch van onze Rode Duivels tegen Panama kozen we vandaag voor een
enkele rit richting top van de Col de Jau.
Vanuit onze B&B te Prades was het nog vlak en vlotjes bollen tot in Catllar maar
daar begon de 23 kilometer lange klim al richting top.
In het begin kent de beklimming geen al te sterke stijgingspercentages zodat de
beentjes en andere spieren rustig aan in het juiste tempo konden geraken.
Was de stijging nog te doen, de wind daarentegen waaide van alle kanten zodat
het met momenten oppassen geblazen was, zelfs in de beklimming !!
Iets voor halfweg de beklimming reden we door het pittoreske dorpje Mosset,
waarover sebiet meer, en begon de beklimming iets steilere gemiddeldes aan te nemen.
Dit voelden we ook aan onze beentjes maar nood breekt wet en we blijven gestaag
verder trappen...
Na ongeveer twee uur en half klimmen bereiken we de top van de Col de Jau, op een
hoogte van 1506 meter, dus een 1200 meter hoger dan onze startplaats te Prades.
Bovenop de Col de Jau was het qua wind hélémaal niet te doen maar gelukkig stond
er een soort kerststalletje om ff te schuilen. Wie van ons tweeën de os was en
wie de ezel, daar zijn we nog niet uit haha.
Bij onze passage in Mosset hadden we al een kleine bistro ontdekt en dus lag daar
de eindmeet van ons eerste deel van de afdaling. Al dalend komt maar eerst tot
uiting wat voor een schone Col deze Col de Jau eigenlijk wel is : af en toe steil
en af en toe zacht glooiend dalend, dus idem dito voor het stijgen.
In Mosset zoals reeds eerder gezegd halt gehouden bij de bistro waar we onze
maag konden vullen met gewokte noedels met groenten en een Catalaanse cola !
Voldaan (en eigenlijk toch ook n beetje moe) namen we de rest van afdaling tot
Catllar en het stukje richting Prades voor onze rekening zodat we tijdig
een plaatsje konden zoeken voor het grote tv-scherm in een plaatselijke bar.
Morgen rustdag !
zondag 17 juni 2018
Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 2
De beentjes voelden vanmorgen nog steeds de eerste klimkilometers van gisteren maar
dat weerhield er ons niet van om een ritje uit te kiezen met meer hoogtemeters en weliswaar
een paar kilometer minder fietsen. De rekening is dan snel gemaakt : meer klimmen over
minder kilometers = een zwaardere rit !
De eerste drie km vanuit Prades waren nog vlak maar vanaf Catllar begonnen we reeds aan de
eerste col van de dag : de Col de Roque Jalère, niet zonder eerst een stukje te voet door
de velden te moeten aangezien roadmaker Koen tijdens de uitstippeling van de routes even
een moment van zinsverbijstering moet gehad hebben. Soit,wij te voet bergop door de velden
en de losse stenen om even later toch op de weg naar de top van de Roque Jalére te komen.
Een stevig colleke van een dikke 11km met enkele stukken van 7 à 8%, m.a.w. om dag te beginnen,
kon dit zeker tellen. Boven gekomen ff bekomen en dan afdalen tot in Sournia, een 9km lager.
Daar mochten we beginnen aan de beklimming naar Prats-de-Sournia welke startte met alweer een
folieke van Koen, het exacte stijgingspercentage weten we niet maar het rondje door het dorp
was 'not from the pussy' !
De rest naar Prats-de-Sournia verliep lekker lopend en dan begon de lange afdaling richting
Ansignan om te starten met de tweede echte col van de dag: de Col de Las Couloumines.
Een col te verdelen in twee delen, een eerste deel tot in Trilla, relatief lichtlopend
met 6 à 7 %. Vanuit Trilla begon echter het echte klimwerk met stukken rond de 8% en
een uitschieter tot 14% !
De resterende 25km van de rit was een constant klimmen en dalen door dorpjes zoals Trevillach,
Tarerarh en andere Arboussols, allemaal hadden ze één ding gemeen : er was niks te zien, zodat
we deze dag dienden door te komen op onze drinkbussen en reepjes/peperkoek.
Na nog een mini-omleiding via Eus bereikten we eindelijk onze thuishaven Prades alwaar
we alvast onze dorst konden laven, een werk van barmhartigheid...
dat weerhield er ons niet van om een ritje uit te kiezen met meer hoogtemeters en weliswaar
een paar kilometer minder fietsen. De rekening is dan snel gemaakt : meer klimmen over
minder kilometers = een zwaardere rit !
De eerste drie km vanuit Prades waren nog vlak maar vanaf Catllar begonnen we reeds aan de
eerste col van de dag : de Col de Roque Jalère, niet zonder eerst een stukje te voet door
de velden te moeten aangezien roadmaker Koen tijdens de uitstippeling van de routes even
een moment van zinsverbijstering moet gehad hebben. Soit,wij te voet bergop door de velden
en de losse stenen om even later toch op de weg naar de top van de Roque Jalére te komen.
Een stevig colleke van een dikke 11km met enkele stukken van 7 à 8%, m.a.w. om dag te beginnen,
kon dit zeker tellen. Boven gekomen ff bekomen en dan afdalen tot in Sournia, een 9km lager.
Daar mochten we beginnen aan de beklimming naar Prats-de-Sournia welke startte met alweer een
folieke van Koen, het exacte stijgingspercentage weten we niet maar het rondje door het dorp
was 'not from the pussy' !
De rest naar Prats-de-Sournia verliep lekker lopend en dan begon de lange afdaling richting
Ansignan om te starten met de tweede echte col van de dag: de Col de Las Couloumines.
Een col te verdelen in twee delen, een eerste deel tot in Trilla, relatief lichtlopend
met 6 à 7 %. Vanuit Trilla begon echter het echte klimwerk met stukken rond de 8% en
een uitschieter tot 14% !
De resterende 25km van de rit was een constant klimmen en dalen door dorpjes zoals Trevillach,
Tarerarh en andere Arboussols, allemaal hadden ze één ding gemeen : er was niks te zien, zodat
we deze dag dienden door te komen op onze drinkbussen en reepjes/peperkoek.
Na nog een mini-omleiding via Eus bereikten we eindelijk onze thuishaven Prades alwaar
we alvast onze dorst konden laven, een werk van barmhartigheid...
zaterdag 16 juni 2018
Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 1
Vandaag de eerste fietstocht in de Pyrenees Catalanes.
We kozen voor een niet al te zware openingsrit om toch wat te kunnen wennen aan het klimmen en dalen.
Onze keuze viel op een tochtje van een dikke 82km met ongeveer 1100 hoogtemeters.
De GPS'en moesten bij het uitrijden van Prades toch enkele malen herberekenen tot we op de N116 richting Marquixanes belandden.
Iets voorbij dit dorpje verlieten we deze N116 en begonnen we stilaan aan de eerste klim van de dag en de eerste klim van de vakantie : de Col de Palomère, vanuit Finestret telt deze col 20,5 klimkilometers welke ons op een hoogte brachten van 1036 meter.
De Col de Palomère is op zich geen al te zware col met een gemiddelde stijging van 3,6%, al kwamen er in het begin in Finestret en tegen kilometer 15 in de buurt van Valmanya toch enige stevige stukken voor die ons naar adem deden happen !
Boven op de Col de Palomère fotootje genomen en iets tussen de kiezen gestoken vooraleer we onze tocht verder zetten.
Na een fikse afdaling stond er algauw de tweede col van de dag voor onze neus : de Col Xatard en om de beklimmingen nog sneller op elkaar te laten volgen was er quasi onmiddellijk na de Col Xatard reeds een verse : de Col Fourtou, onze derde en tevens laatste beklimming van deze eerste dag. Wat volgde was zo goed als allemaal bergaf.
In Boule-d'Amont vonden we nog een snelle hap in de vorm van een stevige omelet. Deze verorberd konden we beginnen aan de laatste 35km...zoals gezegd grotendeels bergaf maar een fel opstekende wind maakte dit allesbehalve makkelijk fietsen. Een tweetal keren werden we bijna van de weg geblazen dus ontspannen afdalen was er niet meer bij.
Ook in de laatste rechte lijn van 8,5km richting Prades speelde de wind ons parten maar na 4u fietstijd en een gemiddelde van méér dan 20/uur bereikten we onze startplaats. Einde van een mooie eerste fietsdag ! Morgen op naar meer....
We kozen voor een niet al te zware openingsrit om toch wat te kunnen wennen aan het klimmen en dalen.
Onze keuze viel op een tochtje van een dikke 82km met ongeveer 1100 hoogtemeters.
De GPS'en moesten bij het uitrijden van Prades toch enkele malen herberekenen tot we op de N116 richting Marquixanes belandden.
Iets voorbij dit dorpje verlieten we deze N116 en begonnen we stilaan aan de eerste klim van de dag en de eerste klim van de vakantie : de Col de Palomère, vanuit Finestret telt deze col 20,5 klimkilometers welke ons op een hoogte brachten van 1036 meter.
De Col de Palomère is op zich geen al te zware col met een gemiddelde stijging van 3,6%, al kwamen er in het begin in Finestret en tegen kilometer 15 in de buurt van Valmanya toch enige stevige stukken voor die ons naar adem deden happen !
Boven op de Col de Palomère fotootje genomen en iets tussen de kiezen gestoken vooraleer we onze tocht verder zetten.
Na een fikse afdaling stond er algauw de tweede col van de dag voor onze neus : de Col Xatard en om de beklimmingen nog sneller op elkaar te laten volgen was er quasi onmiddellijk na de Col Xatard reeds een verse : de Col Fourtou, onze derde en tevens laatste beklimming van deze eerste dag. Wat volgde was zo goed als allemaal bergaf.
In Boule-d'Amont vonden we nog een snelle hap in de vorm van een stevige omelet. Deze verorberd konden we beginnen aan de laatste 35km...zoals gezegd grotendeels bergaf maar een fel opstekende wind maakte dit allesbehalve makkelijk fietsen. Een tweetal keren werden we bijna van de weg geblazen dus ontspannen afdalen was er niet meer bij.
Ook in de laatste rechte lijn van 8,5km richting Prades speelde de wind ons parten maar na 4u fietstijd en een gemiddelde van méér dan 20/uur bereikten we onze startplaats. Einde van een mooie eerste fietsdag ! Morgen op naar meer....
vrijdag 15 juni 2018
Deux cyclistes....ou deux artistes ??
Na een tweedaagse reis richting Spaanse grens kwamen we deze middag omstreeks 14u aan in Villa Lefrebregue in Prades, gelegen in de Oostelijke Pyreneeën oftewel de Pyreneeës Catalanes.
Een schitterende B&B uitgebaat door Engelsen uit de suburbs van Londen, een beetje zoals waar ik woon op het Kiel, de suburbs van Antwerpen
Gisterenochtend vertrokken we omstreeks 6u richting Zuid-Frankrijk. Aangezien het een verre autorit ging worden, hadden we een tussenstop gepland in Hotel L’Abricotine** in Tain L’Hermitage, na een dikke 850 km bollen. Zodoende hadden we vandaag ‘slechts’ een dikke 400 km te gaan wat een relatieve rustdag betekende.
Soit, we vertrokken dus donderdagochtend om 6u met z’n tweëen naar de Pyreneeën. Ok, dat rijmt maar spijtig genoeg dat het rijmt. Normaal hadden we met zijn drieën geweest maar derde man Koen werd in allerlaatste instantie geveld door zijn rug…veel beterschap Koen !! Hopelijk brengt de blog al bij al nog enige soelaas..
Na een dikke 10u bollen, voorzien van de nodige tank- en koffiestops arriveerden we aan ons hotel in Tain L’Hermitage, helaas een halfuur te vroeg aangezien het hotel pas openging om 16u. Gelukkig bestaat er Google Maps waarmee men zelfs ‘in the middle of nowhere’ op zoek kan gaan naar het dichtstbijzijnde cafe. Dit was dus rap gevonden en de eerste, méér dan verdiende’, Pelforth van het vat werd in het bijzijn van de aanwezige zon genuttigd. Een tweede ook
Ons plan was om na inchecken in het hotel een kleine wandeling te maken richting Centre Ville, volgens bovengenoemde Google Maps ongeveer 3,5km wandelen. Dit resulteerde uiteindelijk, zonder verloren te lopen, in een wandeling van 4,7km. Een rekenwonder zou dan denken : dat zijn er dan 4,7 terug maar zelfs dan slaagden we erin om maar liefst 5,6km terug te wandelen…gelukkig werd dit beloond met een lekker avondmaal in het hotel en een geweldige nachtrust !
Na een lekker ontbijt dus terug de auto in richting Prades…daar aangekomen rond 14u, een leuke ontvangst door de gastheer afgerond met een lekkere pint. Daarna het stadje gaan verkennen, een leuke stad met de nodige drank- en eetgelegenheden dus daaraan gaan we geen tekort hebben. We vonden zelfs een café met een tv-scherm om maandag de Rode Duivels aan te moedigen, als we op tijd terug zijn van de fietstocht natuurlijk.
En dan zijn we bij het hoofddoel van onze verlof aangekomen : fietsen ! Fietsen in de Pyreneeën, weliswaar niet de grote, alombekende cols maar dat het hier geen meter vlak is, hebben we al opgemerkt…maar daarover morgen meer in een volgend blogbericht !
Een schitterende B&B uitgebaat door Engelsen uit de suburbs van Londen, een beetje zoals waar ik woon op het Kiel, de suburbs van Antwerpen
Gisterenochtend vertrokken we omstreeks 6u richting Zuid-Frankrijk. Aangezien het een verre autorit ging worden, hadden we een tussenstop gepland in Hotel L’Abricotine** in Tain L’Hermitage, na een dikke 850 km bollen. Zodoende hadden we vandaag ‘slechts’ een dikke 400 km te gaan wat een relatieve rustdag betekende.
Soit, we vertrokken dus donderdagochtend om 6u met z’n tweëen naar de Pyreneeën. Ok, dat rijmt maar spijtig genoeg dat het rijmt. Normaal hadden we met zijn drieën geweest maar derde man Koen werd in allerlaatste instantie geveld door zijn rug…veel beterschap Koen !! Hopelijk brengt de blog al bij al nog enige soelaas..
Na een dikke 10u bollen, voorzien van de nodige tank- en koffiestops arriveerden we aan ons hotel in Tain L’Hermitage, helaas een halfuur te vroeg aangezien het hotel pas openging om 16u. Gelukkig bestaat er Google Maps waarmee men zelfs ‘in the middle of nowhere’ op zoek kan gaan naar het dichtstbijzijnde cafe. Dit was dus rap gevonden en de eerste, méér dan verdiende’, Pelforth van het vat werd in het bijzijn van de aanwezige zon genuttigd. Een tweede ook
Ons plan was om na inchecken in het hotel een kleine wandeling te maken richting Centre Ville, volgens bovengenoemde Google Maps ongeveer 3,5km wandelen. Dit resulteerde uiteindelijk, zonder verloren te lopen, in een wandeling van 4,7km. Een rekenwonder zou dan denken : dat zijn er dan 4,7 terug maar zelfs dan slaagden we erin om maar liefst 5,6km terug te wandelen…gelukkig werd dit beloond met een lekker avondmaal in het hotel en een geweldige nachtrust !
Na een lekker ontbijt dus terug de auto in richting Prades…daar aangekomen rond 14u, een leuke ontvangst door de gastheer afgerond met een lekkere pint. Daarna het stadje gaan verkennen, een leuke stad met de nodige drank- en eetgelegenheden dus daaraan gaan we geen tekort hebben. We vonden zelfs een café met een tv-scherm om maandag de Rode Duivels aan te moedigen, als we op tijd terug zijn van de fietstocht natuurlijk.
En dan zijn we bij het hoofddoel van onze verlof aangekomen : fietsen ! Fietsen in de Pyreneeën, weliswaar niet de grote, alombekende cols maar dat het hier geen meter vlak is, hebben we al opgemerkt…maar daarover morgen meer in een volgend blogbericht !
Abonneren op:
Reacties (Atom)
