Put your hair back, we get to leave, Eleven gallows on your sleeve
Shallow figure, winner's paid, Eleven shadows way out of place
Standing too soon, shoulders high in the room
Standing too soon, shoulders high in the room
Standing too soon, shoulders high in the room
Pull your dress on and stay real close, Who might leave you where I left off?
A perfect circle of acquaintances and friends, Drink another, coin a phrase
Heaven assumed, shoulders high in the room
Heaven assumed, shoulders high in the room
Heaven assumed, shoulders high in the room
Try to win and suit your needs, Speak out sometimes but try to win
Standing too soon, shoulders high in the room
Standing too soon, shoulders high in the room
Standing too soon, shoulders high in the room
Standing too soon, shoulders high in the room
Standing too soon, shoulders high in the room
“A perfect circle” uit hun debuutalbum “Murmur” (1983, dank u Google) plakte me onmiddellijk achter het nog jaren ’70-behang dat mijn slaapkamer toen sierde. Ze klonken goed maar zagen er niet uit :-) (gelukkig is dat gebeterd naarmate ze ouder werden, maar is dat niet bij alle mannen het geval ???)
Samen met the Smiths vormde R.E.M. de rode draad in mijn muzikale tienerjaren. Is het toeval dat beide groepen ‘geleid’ werden door een charismatische frontzanger ? Wie zal het zeggen…
Een bloemlezing uit mijn jeugd : na hun debuut bleef de groep jaren hangen in de indie en lo-fi muziekscene maar brengt met o.a. “Reckoning” (“So.Central Rain”, “Pretty pursuasion”), “Fables of the Reconstruction” (met het schitterende “Driver 8” en “Can’t get there from here”), “Lifes rich pageant” (“Begin the begin”, “Fall on me”) met regelmaat een nieuw album uit (op vinyl nog jawel !!)
De eerste kleine REM-classic komt er in 1987 met “Document” waarop mooie liedjes als “Finest worksong”, “The one I love” en “It’s the end of the world as we know it” zorgen voor een eerste doorbraak
The time to rise has been engaged, You're better best to rearrange
I'm talking here to me alone, I listen to the finest worksong
Your finest hour
Your finest hour
Another chance has been engaged, To throw Thoreau and rearrange
You are following this time, I beg you not beg to rhyme (blow your horn)
Your finest hour (blow your horn)
Your finest hour
Take your instinct by the reins, Your better best to rearrange
What we want and what we need, Has been confused, been confused (blow your horn)
Your finest hour (blow your song)
Your finest hour
Take your instinct by the reins, Better best to rearrange
What we want and what we need, Has been confused, been confused (blow your horn)
Your finest hour (blow your song)
Your finest hour (blow your horn)
Your finest hour (blow your song)
Your finest hour
Met “Green” (“Stand”, “Popsong 89”, “Orange crush”, “World leader pretend”), het volgende album, breidde R.E.M. een vervolg aan hun ‘underground’-success maar hun echte doorbraak kwam er (pas) in de jaren ’90 met monsterhit “Losing my religion” uit hun 7e album “Out of Time” en bezorgde de groep ‘eindelijk’ een onsterfelijkheidsstatus (die ze bij mij reeds lang verdiend hadden)
Eén jaar later bevestigden ze deze status met “Automatic for the people” met de hit “Everybody hurts”, jaren later door Michael Stipe opgedragen aan Kurt Cobain van Nirvana.
In juli 1995 stapt de groep, na het uitbrengen van “Monster” (“What’s the frequency,Kenneth ?”, “Bang and Blame”) voor de 3e keer de weide van Rock Werchter op en met de ‘magische’ woorden : “I wanna know, have you ever seen the rain…?” geeft Michael Stipe een zinderend concert in de stromende regen….kippenvel als ik er aan terugdenk. (off topic : datzelfde jaar voor de eerste en enige keer ook mogen genieten van de klasse van ene Jeff Buckley…)
Setlist :
What’s the frequency, Kenneth ?
Crush with eyeliner
Turn you inside out
Have you ever seen the rain ?
Orange crush
I took your name
Fall on me
Bang and Blame
Undertow
Me in honey
Revolution
Tongue
Man on the Moon
Popsong 89
Departure
Losing my religion
Finest worksong
Get up
Star 69
Let me in
Everybody hurts
It’s the end of the world as we know it (and I feel fine)
Het hoge tempo van albums uitbrengen stokt nu een beetje : “New Adventures in Hi-fi” en “Up” (met het nochtans mooie “Walk unafraid” en “Daysleeper”) en iets later “Reveal” (“Imitation of life”) vormen de overgang naar het nieuwe millennium maar van dan af wordt het duidelijker dat de “schwung” er een beetje uit is bij de vier.
Toegegeven de laatste jaren was het misschien wat minder maar echte fans laten dat niet aan hun hart komen. “Around the Sun” (“Leaving New York”) is een echte tegenvaller. En met “Accelerate” (“Supernatural Superserious”) en “Collapse into now” (“Uberlin”, “Discoverer”) brachten ze nog wel albums uit maar de pareltjes waren minder…maar daarom niet minder mooi
Mijn laatste “droom” was om Michael, Mick, Peter en Bill nog één maal te zien in een kolkend Sportpaleis (of een kleinere Lotto Arena)…maar helaas
It’s the end of the world…
