Silvio is een rat olé olé

Hoelang duurt het vooraleer je ‘from Zero to Hero’ , vooraleer je van niet welkom zijnde uitgroeit tot de held van de avond….
Wel,het duurde tweehonderdéénenzeventig competitieminuten voor Silvio Proto.

Zondagavond omstreeks 22u15 bij een 1-2 stand in de thuiswedstrijd tegen AA Gent en met nog een allerlaatste hoekschop in blessuretijd dacht de verguisde doelman om toch maar een mannetje meer in de bezoekende 16-meter te droppen…je weet maar nooit…

En ja, je weet maar nooit, want de hoekschop werd door Khalilou Fadiga meesterlijk op het hoofd geschilderd van…jawel…Silvio Proto, die met een welgemikte kopslag de bal in de verste winkelhaak kopte en alsnog de verdiende 2-2 op het scorebord bracht.

Het Kiel ontplofte en Silvio zelf ook…uitbundig als een klein kind riep hij, het Sterchele-gebaar imiterend (maar wie kan hem dat kwalijk nemen), richting vak 13 waar de (eerste) “Silvio is een rat,olé olé…” gezangen losbarstten. From Zero to Hero…op het Kiel ligt dat niet ver uit elkaar…

een ochtendje Provence in Antwerpen

Wat is er aangenamer dan op een zonnige zaterdagvoormiddag een bezoekje te brengen aan een markt in de Provence en hiervoor niet de HST te moeten gebruiken ?

Gewoon met de fiets naar het zuiden (ok, in mijn geval naar het noorden maar dan wóón ik tenminste in het zuiden :-)) en genieten van alle lekkernijen die er uitdagend in de vele kraampjes liggen.

Het is en blijft een genot om over de zaterdagmarkt of ‘vreemdelingenmarkt’ op het vernieuwde (en helaas ook al terug in heraanleg zijnde) Theaterplein te struinen en je te goed te doen aan de ontelbare soorten kazen, olijven, vlees en vis, broden,… en dit alles onder een stralende late zomerzon.

Met de handen of fietstassen vol met aankopen deze voormiddag afsluiten met een lekkere kop koffie en de weekendkrant op een zonnig terrasje…..en je dan huiswaarts spoeden om gewoon te genieten van je aankopen en weg te dromen, weg naar het zuiden….

Jo's Fiskebar (2)

Een beetje aan de late(re) kant maar hier dan toch les 2 van de module Dagschotels met vis....smakelijk

Canapé van mosselen en garnaal

Mosselen : worden bereid à la marinière
olie,½ ui,tak groene selder,pezo,tijm,laurier,mignonettes,kerrie en cayenne
250 gr. mosselen (gekuist, d.i. afgekrabd en 3x gespoeld)
De groenten en kruiden 5 à 8 minuten aanstoven in een kookpan,afblussen met ½ wijnglas witte wijn en de mosselen toevoegen,onder deksel laten garen tot de mosselen ‘gapen’, door een natte neteldoek gieten, mosselvocht bijhouden en de mosselen na afkoeling uit schelp halen

Saus : een witte wijnsaus (basis : veloutésaus)
in een sauteuse met wat olie, 1 zeer fijn gesneden sjalot laten glazen, het mosselvocht en 1 dl witte wijn toevoegen en 1/3e laten inkoken (reduire), nadien 2,5 dl visfumet en 1,5 à 2 dl culinaire room toevoegen en 1/3e tot 1/2e laten inkoken (tot men een goede gebonden massa verkrijgt)eventueel bijbinden met beurre-manié (boter en bloem)

De mosselen en gepelde grijze en roze garnalen toevoegen en eventjes mee opwarmen, afkruiden met pezo en cayenne.
In een klein schoteltje of bordje scheppen en afwerken met bieslooksprieten

Kikkerbillenroomsoep



Kikkerbillen : ongeveer 500 gr. garen in blanke fond

In een middelgrote kookpan eerst een roux maken van 2 lepels bloem met olie en hierin ongeveer 2 sjalotjes en 1 teentje look (kiem uithalen) aanstoven op een laag vuur, deze binden door 3/4e liter van de blanke fond deel per deel toe te voegen net als peterseliestengels en waterkerstengels.
20’ op het vuur (zonder deksel) dan mixen en passeren, 1/3e van een sla toevoegen en de peterselie, nadien 1 bussel grote waterkersblaadjes mixen met koude blanke fond en toevoegen, alsook een scheut wit bier en scheut room toevoegen

Afwerken : pezo,kikkerbillenvlees,fijne verse waterkersblaadjes

Kabeljauw met tomatensaus

Persillade : eenzelfde hoeveelheid peterselie en paneermeel vermengen met olie en pezo

Kabeljauw : kabeljauwmoten insmeren met mosterd en persillade, gedurende 12 à 15 minuten garen in oven van 160°, nadien even kort onder de grill

Saus : 50 gr spek, 1/2e ui, 1 teen look en 1/2e wortel zeer fijn snijden en aanstoven in een sauteuse, ½ doosje tomatenpuree toevoegen en even mee laten aanbakken, de saus dan binden (singer) met 1,5 eetlepel bloem
250 gr soeptomaten in kleine blokjes snijden (zaad en zaadlijsten eerst verwijderen,niet ontvellen (emonder) en toevoegen net als een bouquet garni (tijm,laurier,pezo), indien gewenst eventueel blanke fond of water of witte wijn toevoegen om meer saus te verkrijgen

Pasta : water + pezo + olie aan de kook brengen en 100 gr tagliatelle toevoegen
indien al dente afgieten en wat olie of boter doorroeren, bij opdienen/verwarmen olie of boter in pan laten smelten en tagliatelle goed doorroeren,afsmaken met citroenmelisse,kervel en bieslook

Gordon, Jamie of Jeroen ?

Voila,een zoveelste generatie mannen is opgestaan. Na de nieuwe man, de metroseksueel, de überseksueel en de NuRoMan (lees ook mijn column ‘flipperkastman’ onderaan dit blogbericht) is het nu tijd voor de gastroseksueel.

Het aantal mannen dat via hun kookkunsten de verleidingstoer opgaan is in volle expansie. Volgeboekte hotelscholen,kookcursussen en –workshops worden dan ook voor méér dan de helft door mannen bevolkt. Deze mannen beschouwen koken niet als een hobby of als verplichting, maar als prestigemiddel om indruk te maken op vrouwen, vrienden en familie.

Dus ja, ook de liefde van de vrouw gaat door de maag want het lijkt er steeds meer op dat jongens er met hun kookkunsten in slagen vrouwen te verleiden. Deze pientere kerels heten dus sinds kort gastroseksuelen: mannen die ervan houden om achter het kookfornuis te staan.

Een soort van haantjesgedrag in de keuken dus…en, gelukkig voor mij, speelt uiterlijk hierbij geen rol :-) In plaats van geld, macht, en uiterlijk is voor de gastroseksueel kokkerellen het belangrijkste middel om status te verkrijgen.

Uit een Engels onderzoek (door Trendbox) blijkt dat de helft van de ondervraagden (ik veronderstel mannen én vrouwen) van mening is dat goed kunnen koken een man aantrekkelijker maakt. Een kwart van de mannen tussen 18 en 34 jaar geeft toe dat ze in de keuken staan om een vrouw te versieren. Ikzelf val lekker uit deze leeftijdscategorie en kan dus met volle mond (what’s in a name in deze context) zeggen dat ik enkel kook uit interesse.

Er zijn tegenwoordig steeds meer mannelijke koks die in de belangstelling staan. De populariteit van superchefs als Gordon Ramsay, Jamie Oliver en hier in België Jeroen Meus waarbij koken als een macho-kunst wordt verheven, speelt volgens het Britse onderzoek mee. Wie zegt te kunnen koken, wordt meteen aantrekkelijker geacht bij 48 procent van de ondervraagden. Jihaa !!!

Gastroseksuelen schuwen daarbij geen enkel gerecht. 60 procent beweert bovendien regelmatig te toveren met ingewikkelde buitenlandse gerechten, hetgeen ook in de supermarkten méér en méér tot uiting komt, een mens loopt verloren tussen alle buitenlandse ingrediënten tegenwoordig, en meer dan de helft van de ondervraagden staan gemiddeld 41 minuten achter het fornuis.

Volgens Trendbox is dat te danken aan de veranderende tijdgeest. De verschillen tussen mannen en vrouwen worden kleiner en vrouwen vinden het leuk om culinair verrast te worden door een man, dus kunnen mannen zich tegenwoordig zonder schaamte met koken bezighouden. De vrouwen laten het zich welgevallen en zijn van mening dat hun jongens vaak beter kunnen koken dan zijzelf.

Uit het onderzoek blijkt tevens dat het aantal gezinnen waar mannen helpen in de keuken stijgt van 27,5 % in de naoorlogse periode tot 66,5 procent in 2008. Meer vrouwen werken voltijds, waardoor steeds meer mannen de pollepel hanteren. Al is duidelijk dat beide geslachten een heel andere houding hebben ten opzichte van koken. Koken is een passie voor de gastroseksueel, een bevredigende en creatievere vorm van de mannelijke bijdrage aan het huishouden.

En welke vrouw wil haar man dat plezier niet gunnen ??

bijlage column Flipperkastman

Wat gaat men ons mannelijk ego nog allemaal aandoen ?
Het lijkt mij in de huidige maatschappij momenteel aanzienlijk makkelijker om van het vrouwelijk geslacht te zijn. Hoor ik daar de feministen al steigeren ?

Afgezien van het ‘naar het schijnt’ vaststaand feit dat vrouwelijke arbeidsverloning procentueel,terwijl perceptueel een aanzienlijk betere woordkeuze zou zijn, lager ligt dan de mannelijke, hetgeen ik met alle respect, kijkend naar mijn vriendenkring en werkomgeving, bestrijd….ik ken geen enkele maar dan ook geen enkele vrouw die minder verdient als mezelf…., ligt de druk volledig op ons, mannen.

Wat moeten wij allemaal niet doorstaan sinds de roaring nineties ?
Eerst was er de nieuwe man,die volgens trendwatchers overal ter wereld niet zo bijster veel bleek voor te komen dan verwacht. Onderzoek leert ons immers dat het toch nog steeds de vrouw is die binnen het huishouden de meeste werkjes voor zich neemt (de feministen kiezen nu massaal terug mijn zijde)

Dan vond men de metroseksueel uit, een zalfjessmerende vent, de man die méér tijd in de badkamer doorbrengt dan zijn vrouw. Nadien was het hoogdringend tijd voor de überseksueel,de metroseksueel die niet op een vrouwelijke wijze met zijn uiterlijk bezig is,en nu…..de NUROMAN…..de New Urban Romantic Man….

Mannelijke mannen maar niet te beroerd om hun vrouwelijke kant te tonen. Die nog steeds graag een balletje trappen met de maten en achteraf aan de toog elke wedstrijd winnend afsluiten, zelfs nog een seksistisch grapje verkondigend af en toe, daarna naar huis gaan om aan zoon- en/of dochterlief hun fruitpapje te geven en haast tegelijkertijd in de keuken met potten en pannen aan het goochelen slaan om de meest verfijnde gerechten klaar te maken.
Viriel, hard en zakelijk als het moet, maar ook een fan van bijvoorbeeld poëzie. Een man die zelfs met de kindjes naar de dokter gaat en daar urenlang met de joelende koters in de wachtkamer mag pronken met zijn zopas verworven sociaal statuut.

In feite is de New Urban Romantic Man de quasi perfecte symbiose van de nieuwe man uit de jaren negentig, de metroseksueel en de überseksueel. Een man die het perfecte evenwicht gevonden heeft tussen mannelijke of eerder puberachtige stoutmoedigheid en de broodnodige vrouwelijke waarden. Zijn gedrag is stedelijk. Hij heeft gestudeerd, gereisd, houdt van cultuur en winkelt graag, want hij heeft zijn eigen stoerzachte stijl.

Zijn wij mannen gediend met al deze verwachtingsvolle mediageile veranderingen ?
Uiteindelijk voel ik mij vooral een flipperkastman.
Same player shoots again.

There's only one Sylvain !!

Op Linkerwoofer heb ik deze zomer (??) zodanig genoten van het optreden van het groepke van de enige échte popkenner uit Antwerpen, dé Clement Peerens Explosition, dat ik al weken uitkijk naar nu donderdag, 25 september, en naar studay op de Gedempte Zuiderdokken hier in de koekestad.
De symbiose tussen Clement Peerens en bassist Aertbeliën Sylvain is van een ongekend hoog niveau en beiden worden perfect aangevuld door de ‘beast from hell’ de Peuter Dave, de nieuwe drummer én waardig vervanger van “vettige” Swa De Bock.
Een heuse comeback van formaat,wat zeg ik : dé comeback van 2008 !!CPeX terug op het podium om je onder luid gitaargeschal caféfilosofische kwesties van de hand te doen. Dikke Lu, Vinde gij mijn gat (niet te dik in deze rok), Boecht van Dunaldy en de nieuwe Geft da Kaske na is hier vinden ongetwijfeld een plaats in het collectieve geheugen. En luister ook naar fantastische versies van ‘Rehab’ en ‘the Architect’
Ge moet zeker niet komen dan heb ik meer plaats….

Feestboek

Net zoals reeds honderd miljoen anderen heb ik mijn eigen facebook-account. Nu is facebook niets meer of minder dan een groot speelgoedgedoe waar (naar ’t schijnt) vooral dertigers gebruik van maken. En wat heet gebruik maken, je kan foto’s plaatsen, virtuele kado’s versturen, evenementen plaatsen, ….eigenlijk een soort online-dagboek die je deelt met je facebook-vrienden.
En over deze vrienden wil ik het even hebben : hoe komt een mens erbij om oude bekenden op te zoeken die men al jaren niet meer heeft gehoord en/of gezien, iemand die je twintig jaar niet hebt gezien daar heb je volgens mij ook niet naar verlangd, naar het terugvinden (denk ik dan)…en toch…toch is het plezant om deze mensen terug te ontmoeten al is het dan (voorlopig ??) virtueel….en ze te bestoken met een ‘pillow-fight’ , ze een ‘antwaarps kadooke’ te sturen, kommentaar te geven op hun status, op hun foto’s en de daarbijhorende tand des tijds :-) enzovoort…
Feestboek is leuk !!

Bollekesloop

Wat een mens allemaal niet doet voor gratis drank….
Mijn spinning-vrienden, voor zover het woord vrienden op het volgende van toepassing is, hadden me enkele weken geleden tussen pot en pint (ja, ik weet het, als de drank is in de man enzovoort) overtuigd om mee te lopen in de Bollekesloop te Berchem. Gelukkig had ik nog de vrije keuze tussen 5 km en 10 km, in tegenstelling tot mijn deelname waar een vrije keuze slechts minimaal van toepassing was.
Enfin….een snelle ‘start-to-run met Evy’ kon niet meer worden ingepland wegens acuut tijdsgebrek en dus werd er van mijnentwege ook geen enkele trainingssessie ingelast….5 km snelwandelen leek mij niet onoverbrugbaar…
Aangezien lopen niet echt mijn ding is (en ik reeds een 6-tal jaren met voetballen gestopt ben), was ik dus ook niet in het bezit van iets dat ook maar voor een loopschoen kon doorgaan en met het snelwandelen in gedachten was het ook de moeite niet om enige euro’s hieraan te spenderen. Dus vorige week zondag, 14 september, den deze op 22 jaar oude sloefen op naar de Bollekesloop…
Wél de dag voordien niet al te veel lekkere pintjes op Te-Kiel-A gedronken kwestie van de man met de hamer niet té snel tegen te komen in de straten van Baarchoem…
Om een lang verhaal kort te maken : het was keiplezant (én het smaakt naar nog,weliswaar met goei schoeisel dan), keigoed weer, 5 km gelopen tussen véél volk, met de nàdruk op lopen, niks gewandeld, in een tijd van 32 minuten en 30 seconden (hetgeen er eigenlijk geen bal toe doet maar kom, ik ben er heel tevreden mee)
Nadien één gratis Bolleke gedronken en méér betaalde blonde Bollekes ‘en plus’.
De dag nadien deden niet enkel mijn benen pijn maar tevens mijn schouderbladen en borstkas, wat diep ademen enigszins pijnlijk maakte…maar….mijn linkerarm was volledig pijn- en stijfheidsvrij…met dank aan brouwerij De Koninck :-)

La Haute Corniche

Na twee weken vakantie, twee weken gevuld met poutrels steken, chape afmaken en uitsmeren, metselen, tegelen, tegels voegen, schilderen, chambrangs frezen, chambrangs opkuisen,.... ben ik eindelijk terug aan het werk. Eindelijk terug rust en tijd om na de lichamelijke arbeid opnieuw de geestelijke arbeid op het hoogste niveau te plaatsen, terug tijd om na te denken, terug tijd om te schrijven,....
En dat zullen jullie, al mijn lezers :-) , wel merken de komende tijd...
Saloncoureur is back in business !!!

Kinderdroom

Blijft een man écht een kind in het diepst van zijn ziel,een kleine uk met grote dromen…..ik kan het niet wetenschappelijk verklaren maar in mijn geval zit er alleszins enige vorm van waarheid in…
Als kleine jongen was ik helemaal in de ban van wielrennen en wielrenners…..er ging geen speeluur voorbij of ik was mijn eigen Ronde van Frankrijk aan het afwerken met miniatuurrennertjes…ontelbare parkoersen heb ik nagemaakt inclusief Alpen en Pyreneeën….

Ik ging enkel op een kermismolen indien deze voorzien was van een echte koersfiets en de te winnen gratis beurt op de molen interesseerde mij langs geen kanten : ik was een wielrenner gedurende die paar minuten , geen kermisattractie…of misschien toch wel….

Later speelden we op straat onze wielerwedstrijden na….rondjes rijden in de buurt….tegen de tijd….of gewoon om ter eerst….zelfs de bevoorradingen met drinkbussen en stukjes appelsien werden gedaan, door de meisjes uit onze wijk, ons eerste haantjesgedrag…

Via vrienden van mijn ouders kwam ik terecht bij een échte wielrenner uit een naburig dorp…en hij werd mijn idool…op alle koersen die hij reed, stond ik op de eerste rij, door hem weggeworpen drinkbussen ging ik oprapen, aan de aankomst stond ik indien nodig klaar met een trainingsvest, als hij won stond ik ’s anderendaags fier als een gieter mee op de krantenfoto, ik reed op mijn fiets rond in hetzelfde tenue,…kortom cyclingmania ten top….

Ik moest en zou ook een wielrenner worden….een wereldkampioen….

Nu,makkelijk 25 jaren later, fiets ik nog maar ben nooit wielrenner geworden….en ik had waarschijnlijk ook geen wereldkampioen geweest….ik ben eerder een saloncoureur…Sinds vorig jaar heb ik een nieuwe wielrenner ontdekt….de zoon van….jawel….mijn ‘idool’ uit het naburige dorp… Mijn idolatrie is niet meer zoals toen maar toch volg ik zijn resultaten in de krant en op het internet en probeer ik af en toe te gaan kijken als hij ergens in de buurt alweer een topprestatie uit zijn nog jonge kuiten schudt.

En voor een stukje verpersoonlijkt hij misschien wel mijn kinderdroom….een man wordt écht nooit volwassen….geloof me.

And how is the weather ?

Elke reden om met vrienden af te spreken, te eten of gewoon te hangen, is een goede. Als daar dan nog een licht maatschappijkritisch bijgerecht aan wordt toegevoegd, plassen de moralisten onder ons in hun broek van vreugde.
6 – 0 als resultaat van een avondje voetbal tussen visueel niet gehandicapte mensen en een ploeg blinden, zou een schandelijke uitkomst zijn. Het bleek de uitkomst te zijn van een avondje film kijken in de naar melancholie ruikende Romazaal.

Getoond werd Blindsight, een documentaire opgebouwd rond 6 Tibetaanse blinde kinderen die tussen de soep en de patatten en vooral op de tonen van ‘So happy together’ van The Turtles (enfin, valse tonen, sorry mijn liefdevolle Tibetaanse maatjes, maar zingen zat duidelijk niet in jullie capaciteitenpakket) efkes besloten Mount Lhakpa Ri te beklimmen (met een pikhouweel in de hand kom je door het ganse land…). Deze berg bevindt zich naast Mt Chungmulangma, verbasterd tot Mt Everest, wiens ware schoonheid pas ontsluierd wordt wanneer je haar kunt ruiken in het reflecterend zonlicht. Haar onschuldig karakter verdwijnt echter onmiddellijk wanneer je de ontelbare gedenkplaatjes verdwaasd op basecamp ziet opgesteld staan. Of wanneer je 6 kindjes met twee stokken in de hand, rugzakje op de rug rustig klauterend over de stenen ziet schrijden.

De groep werd getrokken door een Duitse vrouw die, zelf blind, jaren geleden naar Tibet kwam om de blinden uit hun isolement te halen en een blinde Amerikaan die zelf Mt Everest al had beklommen. Elk kind had verder een westerse begeleider en een kudde jaks geringeloord met belletjes ging de groep vooraf. Tegen een ijlingwekkende achtergrond zou het anderhalf uur film later 6 – 0 worden. Hoewel ze de top juist niet bereikten, kan niemand ontkennen dat hun tocht een kleine heldendaad was.

In een zaal vol grinnikende mensen, ze zongen écht vals, zat een klein meisje met tranen in haar handen te giechelen. Bang zijn we allemaal, maar zijn we moedig genoeg het toe te geven?

Alice

Jo's Fiskebar

Zoals reeds vermeld was het deze week mijn eerste avondvullende schooldag van de volgende module : dagschotels met vis.
En zoals beloofd zal ik elke week het te volgen procédé van de klaargemaakte viskes hier plaatsen. Hier zijn de eerste :















Gevulde tomaat met tonijnsalade

Tonijn : pocheren of stomen, nadien pletten (om te pocheren verwarm je het kookvocht maar niet boven de 65° anders krijg je droge vis,de vis aan het kookvocht toevoegen van het vuur)

Mayonaise : 1 ei, peper en zout, mosterd, sap van ½ citroen (of azijn)
2 dl zonnebloemolie (deel per deel toevoegen)

Eén deel van de mayonaise gebruiken we voor het tomatenvulsel.
Hierbij voegen we de geplette tonijn, ½ fijngesneden ui, gehakte groene kruiden (kervel,dragon,peterselie), 1 dl opgeklopte room, 4 geplette,hardgekookte eieren, peper,zout en cayennepeper

Groenten : tomaten uithollen, peper en zout indoen en omgekeerd op keukenrol laten uitlekken, gemengde sla (krulsla,eikenblad en rucola)wassen,drogen en plukken,
ciseleren en op het einde wat olijfolie toevoegen, komkommer in parels of schijfjes verdelen

De restant van de mayonaise kan gebruikt worden als dressing, voeg extra azijn (evt dragonazijn),room en peper en zout toe.

De uitgelekte tomaten opvullen met de tonijnsla en afwerken op een bedje van sla, rondom rond versierd met de komkommer en de gehakte peterselie,dressing rondom druppelen.

Pladijsfilet met remouladesaus

Pladijs : fileren, limoneren (vel afhalen) en in goujons (reepjes van 1 cm) snijden
reepjes paneren , eerst in bloem met peper en zout wentelen, overtollige bloem afkloppen, dan in eiwit en tenslotte in paneermeel, de gepaneerde reepjes naast elkaar (nooit op elkaar) op bord schikken,afdekken met plasticfolie en 1 uurtje in koelkast bewaren, bakken in tefalpan, in veel olie…

Remoulade : mayonaise : 1 ei ,peper en zout, mosterd, sap van ½ citroen (of azijn), 2 dl zonnebloemolie (deel per deel toevoegen) dan de mayonaise afwerken met mengsel van gehakte groene kruiden (kervel, peterselie en dragon), kappertjes fijnsnijden, ansjovisfilets heel fijn hakken, evt. extra mosterd toevoegen

Dresseren op een bord met wat sla en evt. schijfje citroen

Radio Donna

Deze middag werden we op het werk vergast op een bedrijfslunch aangeboden door Radio Donna & StarMeal…deze lunch werd gewonnen door collega Nick die de drie favoriete platen van het bedrijf had doorgemaild en tot de gelukkige winnaar(s) behoordde. Merci !

De top 3 van Nick :
1 Better the devil you know – Kylie Minogue
2 Everybody on the dance floor maar van wie….joost mag het weten
3 Respectable – Mel & Kim

Het was een mooie dubbeldekker die de maaltijden bracht en het mag gezegd worden, het was goed….keuze te over….even voor de vuist weg : slaatjes met o.a. kip, tonijn, mozzarella, … , verschillende soorten koude pasta, tabouleh, … zelfs warme gerechten : volkoren spaghetti bolognaise , pasta scampi diabolique….inclusief een pakje muntjes voor de look-eters (en hun naaste collega’s). Tot slot een lekkere smoothie ‘just fruit in a bottle’ als drankje..en alles mocht op…dus hoeven sommigen onder ons deze avond alvast niet te koken.

Enkele positivo’s hadden nog gehoopt een glimp op te vangen van Evy Gruyaert en beklommen dan ook de hoogste verdieping van de dubbeldekker maar kwamen helaas van een kale reis terug.

Als diehard StuBru-fan klinkt het zuur in de mond maar toch : merci Radio Donna…

2 september 2008 : Eerste schooldag

Vanavond is het weer zover,de eerste schooldag van mijn volgende kookmodule : menu’s met vis. Elke week zal ik op deze blog de aangeleerde technieken en bereide gerechten zo goed mogelijk weergeven. Neem alvast een zakdoek bij de hand want het water zal met beken uit de mond stromen. Hopelijk wordt elke dinsdag dan ook weer afgesloten met de fameuze pestallieterkesdag in de Pallieter aan het Mechelse Plein. Voor de geïnteresseerden : ik ben diegene die stinkt naar vis.