AND LAST BUT NOT LEAST....
zaterdag 2 juni 2012
Drie sterren in de dolomieten - dag 8
Onze laatste dag in de Dolomieten, dankzij de alweer mindere weersvoorspelling kozen we voor een trip van 80 km over de Forcella Staulanza en de Passa Duran, beide beklommen in de voorbije Giro.
Vanuit Caprile moeten we eerst de Colle Ste.Lucia over hetgeen onmiddellijk voor pijn in de benen zorgt want deze klim begint onmiddellijk na de start van deze rit dus van opwarming is duidelijk geen sprake..na een 5-tal kilometer op de top van deze beklimming is het genieten van het uitzicht zowel over het dal beneden als over de toppen boven ons.
Een snelle (alléz voor mij redelijk snelle haha) afdaling brengt ons aan de voet van de Forcella Staulanza én aan de voet van de Passo Giau..Koen voelt het kriebelen in de koersbroek en besluit om toch maar ook de Passo Giau te beklimmen, Jules en ik daarentegen kiezen alvast voor de Staulanza en er wordt afgesproken na de afdaling van de Staulanza in het dorpje Dont…
De Forcella Staulanza is een ‘loper’…weinig hoge percentages al kan de eerste kilometer alvast tellen…de rest loopt lekker en redelijk fris bereiken Jules en ik de top van deze beklimming…mijn rug speelt al de gehele dag wat op maar we bereiken ‘the point of no return’ dus afdalen maar richting Dont en Passo Duran…de allerlaatste kuitenbijter van deze week…
Beneden vinden we één bar/ristorante dus wordt er alvast een pasta en cola genuttigd tijdens het wachten op Koen, natuurlijk zorgen deze ook voor de nodige koolhydraten en suikers.. Koen bereikt ongeveer anderhalf uur later ook de plaats van afspraak en besluit ‘terecht natuurlijk’ om ook een pasta en drankje te verorberen.
Tijd voor de Passo Duran…de eerste anderhalve kilometer heb ik deze week nog niet veel tegengekomen…de benen wisten onmiddellijk weer wat doen en dat was trappen en trappen met het kleinste molentje…na deze helse opener verandert de Passo Duran in een mooie klim met weliswaar nog stukken van 14% maar je passeert enkele piepkleine Italiaanse dorpjes die het afzien iets vergemakkelijken als het ware…op het einde geeft de beklimming ons opnieuw wat zwaardere klimkilometers maar uiteindelijk geeft de top van de Passo Duran ons ook enkele mooie vergezichten.
Op deze laatste pas van onze dolomietenweek kwam ik zowaar als eerste boven..al moet ik er eerlijk bij vertellen dat ik een pak vroeger dan de andere twee vertrokken was omwille van mijn rugpijnen , wie niet sterk is moet slim zijn haha…
Na de Passo Duran wacht ons nog een tripje van een 45km richting Caprile…meestal op grote lichtlopende wegen als komt er toch nog ergens een venijnig stukje klim in en is het nog even afzien tijdens onze laatste fietskilometers…in Caprile aangekomen, nog een kleine drie kwartier met de auto naar Canazei en dan wordt het uiteindelijk tijd voor een welverdiende pint bier…
Een mooie laatste fietsdag als slot op een schitterende week in een schitterende regio….
Grazie Dolomiti !!!!
Vanuit Caprile moeten we eerst de Colle Ste.Lucia over hetgeen onmiddellijk voor pijn in de benen zorgt want deze klim begint onmiddellijk na de start van deze rit dus van opwarming is duidelijk geen sprake..na een 5-tal kilometer op de top van deze beklimming is het genieten van het uitzicht zowel over het dal beneden als over de toppen boven ons.
Een snelle (alléz voor mij redelijk snelle haha) afdaling brengt ons aan de voet van de Forcella Staulanza én aan de voet van de Passo Giau..Koen voelt het kriebelen in de koersbroek en besluit om toch maar ook de Passo Giau te beklimmen, Jules en ik daarentegen kiezen alvast voor de Staulanza en er wordt afgesproken na de afdaling van de Staulanza in het dorpje Dont…
De Forcella Staulanza is een ‘loper’…weinig hoge percentages al kan de eerste kilometer alvast tellen…de rest loopt lekker en redelijk fris bereiken Jules en ik de top van deze beklimming…mijn rug speelt al de gehele dag wat op maar we bereiken ‘the point of no return’ dus afdalen maar richting Dont en Passo Duran…de allerlaatste kuitenbijter van deze week…
Beneden vinden we één bar/ristorante dus wordt er alvast een pasta en cola genuttigd tijdens het wachten op Koen, natuurlijk zorgen deze ook voor de nodige koolhydraten en suikers.. Koen bereikt ongeveer anderhalf uur later ook de plaats van afspraak en besluit ‘terecht natuurlijk’ om ook een pasta en drankje te verorberen.
Tijd voor de Passo Duran…de eerste anderhalve kilometer heb ik deze week nog niet veel tegengekomen…de benen wisten onmiddellijk weer wat doen en dat was trappen en trappen met het kleinste molentje…na deze helse opener verandert de Passo Duran in een mooie klim met weliswaar nog stukken van 14% maar je passeert enkele piepkleine Italiaanse dorpjes die het afzien iets vergemakkelijken als het ware…op het einde geeft de beklimming ons opnieuw wat zwaardere klimkilometers maar uiteindelijk geeft de top van de Passo Duran ons ook enkele mooie vergezichten.
Op deze laatste pas van onze dolomietenweek kwam ik zowaar als eerste boven..al moet ik er eerlijk bij vertellen dat ik een pak vroeger dan de andere twee vertrokken was omwille van mijn rugpijnen , wie niet sterk is moet slim zijn haha…
Na de Passo Duran wacht ons nog een tripje van een 45km richting Caprile…meestal op grote lichtlopende wegen als komt er toch nog ergens een venijnig stukje klim in en is het nog even afzien tijdens onze laatste fietskilometers…in Caprile aangekomen, nog een kleine drie kwartier met de auto naar Canazei en dan wordt het uiteindelijk tijd voor een welverdiende pint bier…
Een mooie laatste fietsdag als slot op een schitterende week in een schitterende regio….
Grazie Dolomiti !!!!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
