The Modfather of Cyclists strikes again....

De Tour 2012 is dik een week ver en ‘the Modfather (of Cyclists)’ deelde reeds enkele tikken uit aan zijn collega’s…

Nog geen 7 km ver, na de proloog, stond uitdager Cadel Evans reeds 10 seconden in het krijt bij Wiggo..een statement dat alvast kon tellen.

De rest van de eerste Tourweek werd gekenmerkt door het klassieke patroon van deze ronde : lange ontsnappingen, een controlerend peloton en de onvermijdelijke (massa-)sprint.

Maar wat viel er mij nog meer op :

1.De onstilbare aanvalsdrift van Saxo-Tinkoff renner Michaël Morkov, de Deen trok de eerste drie vlakke ritten mee in de aanval…reed daardoor meer dan 450 km in de spits van deze Tour en hield er meer dan verdiend enkele dagen Bolletjestrui aan over

2.Een klein ventje uit Slovakije : Peter Sagan…die met drie ritoverwinningen de grote Tourpoort binnenstapte…weliswaar met ietwat arrogante overwinningsgebaren maar mijn motto in de sport luidt : “Arrogantie mag zolang je maar presteert” :-)

3.De steeds weerkerende massale valpartijen, volgens mij hoofdzakelijk te wijten aan de grote belangen (niet enkel sportief maar ook financieel) die er op het spel staan. Het is nu eenmaal onmogelijk om met zijn 198’en naast elkaar te rijden, ik veronderstel enkel dat de renners dit niet altijd beseffen. Soit, het kegelde op zijn minst alweer enkele renners uit de wedstrijd…(nog even) Olympisch kampioen Samuel Sanchez, Giro-winnaar Ryder Hesjedal,…

Maar terug naar de realiteit en de strijd om het Geel…

Werd Bradley Wiggins in deze eerste Tourweek nog enkele keren gehinderd door valpartijen in het peloton (gelukkig voor hem binnen de 3km-zone van de aankomst waardoor er géén tijdsverlies wordt doorgerekend), in de eerste min of meer echte bergrit naar La Planche des Belles Filles in de Vogezen toonde Wiggo en zijn SKY-trein dat hun hoofddoel inderdaad Tourwinst is…

Indrukwekkend hoe achtereenvolgens Edvald Boasson-Hagen, Michael Rogers en Richie Porte het peloton op sleeptouw namen…beetje bij beetje sneuvelden de medefavorieten door het hoge tempo. Enkel Nibali en Evans bleven aanpikken, aan de meet hield Wiggins zelfs nog zijn eerste luitenant Christopher Froome over die met verve de rit op zijn conto schreef. Score Wiggo – Cadel : 2-0 !

De volgende ‘coup de poing’ van Wiggins volgde gisteren in de eerste lange tijdrit…
Na een ware demonstratie veegde Wiggo de vloer aan met alle andere Tourfavorieten..een moordend tempo maar vooral in een schitterende tijdritstijl zette hij Cadel op meer dan anderhalve minunt…voor alle duidelijkheid : 3-0 na één week Tour…

Case closed ? Dat valt nog te zien…maar dat Bradley goed op weg is om zijn droom te realiseren is momenteel een feit…

GO WIGGO GO !!!

Naast mijn Tourverslaving wil ik ook toch even stilstaan bij het spijtig overlijden van profwielrenner Rob Goris. Niet enkel omdat zijn overlijden zo vroeg komt en zeker onverwacht daags na de mooie reportage in Vive le Vélo, maar ook omdat Robs vader jarenlang een collega was op onze afdeling op het werk…door de enthousiaste gesprekken met vader Goris over zijn zoon werd ik ook een beetje ‘supporter’ van Rob.

Rust in vrede, Rob…..én doe de groeten aan VDB en WW Special !!

That's entertainment...

Afgelopen zaterdag begon de 99e Ronde van Frankrijk…steeds een periode waar ik eigenlijk hard naar uitkijk…dit jaar belooft (maar dat beloven ze eigenlijk elk jaar) het een spannende Tour te worden tussen enerzijds de winnaar van vorig jaar, Cadel Evans en zijn uitdager Bradley Wiggins.

Deze flegmatieke Brit behoort al enkel jaren tot mijn rijtje ‘idolen’ en dit niet alleen dankzij zijn wielercapaciteiten..

Bradley verpersoonlijkt met zijn uiterlijk zijn ‘British roots’ en zijn voorliefde voor de Mods…
Niet alleen is er de onmiskenbare gelijkenis met zijn muzikale held Paul Weller, Wiggo is ook een Mod in hart en nieren…hij bezit een grote collectie van scooters en gitaren uit de Sixties en Seventies. In April van dit jaar werd ook bekendgemaakt dat Wiggins samen met Fred Perry (één van de Mod-merken bij uitstek) een authentieke kledinglijn zal ontwerpen.

In zijn niet-wielerdromen rijdt Bradley op zijn Lambretta GP150, zijn gitaar over zijn schouder vastgemaakt, van het ene optreden naar het andere…

The story of his life : “Wiggo” werd geboren in Gent (jawel !) en is de zoon van voormalig profwielrenner Gary Wiggins. Vooral op de piste is/was Wiggins een topper en behaalde hij naast verscheidene wereldtitels ook al enkele Olympische gouden medailles.

Keerzijde van deze medaille(s) was dan weer het afschuimen van talloze festiviteiten en huldigingen…een vicieuze cirkel voor Bradley ! Hij leefde naar het levensmotto van Tom Waits: ‘Ik heb geen drankprobleem! Behalve als ik niets te zuipen heb.’

Bier en gouden medailles: beter is de carrière van Bradley Wiggins niet samen te vatten. Hij is wielrenner en alcoholist, maar nooit tegelijk – die twee gaan niet samen. De wielrenner en de alcoholist vechten met elkaar – de ene keer wint de een, de andere keer de ander. Zijn leven stond dan ook vaak in het teken van het gevecht tussen deze twee grote passies en vaak haalde alcohol de bovenhand. Langs de andere kant kon hij ook, als hij éénmaal op een doel gefocust was, maandenlang leven als een monnik.

Eigenlijk heeft Wiggins een soortgelijk probleem als Tom Boonen: Wanneer hij een aantal maanden gefocust is geweest op een sportief doel en dit haalt, is hij geneigd om zich helemaal uit te leven in alles wat zondig is voor een topsporter. Dit uitleven kon soms echter heel lang duren omdat hij als baanspecialist vaak slechts één of twee serieuze doelen in een jaar had: Het WK en de Olympische Spelen.

De laatste jaren wint de wielrenner steeds vaker.

Wiggins heeft namelijk een nieuw doel: de Tour de France winnen. Eén keer was hij al vierde, in 2009, in zijn debuutjaar. Dat resultaat was vooral te danken aan de belofte die hij deed aan zichzelf: geen druppel alcohol totdat de laatste etappe van de Tour gereden was. Dat lukte.
Maar het eerste dat Wiggins deed bij aankomst in Parijs was naar de ploegbus racen en de koelkast plunderen. Het ererondje reed hij met vier halve liters in de achterzakken van zijn shirt.

Wiggins heeft er dit jaar een ongezien parcours opzitten: hij nam slechts deel aan 4 rittenwedstrijden en daarvan won hij de drie belangrijkste: Parijs-Nice, de Ronde van Romandië en de Dauphiné. In plaats van zijn verslavende dorst naar alcohol, lijkt nu een verslavende honger naar de koers zijn leven te beheersen. Hier fietst een herboren kampioen.
In de Tour van dit jaar behoort Wiggo dan ook tot de topfavorieten, de vreemde Brit werd er zowaar een beetje door overdonderd maar verliest er alvast zijn gevoel voor humor niet bij : 'Als kleine jongen droomde ik hier altijd van. Maar de meeste jongens die ervan dromen om hun brood te verdienen met de fiets, worden postbode.’

THAT’S ENTERTAINMENT !!!

P.S. : Voor diegenen die graag lezen kan ik ook de twee boeken van Bradley aanraden : In Pursuit of Glory (2009) en On Tour (2010), beide helaas voorlopig enkel in het Engels te verkrijgen, misschien verandert een tourzege van Bradley dit…who knows ?