Drie sterren in de dolomieten - dag 7

Voorlaatste fietsdag…na de tweede zware Dolomieten-rit van gisteren was het vandaag wat moeilijker om iets te plannen…enerzijds door de grote inspanningen tijdens de rit gisteren maar anderzijds ook door het slechte weer dat voor vandaag werd voorspeld.

Uiteindelijk zag het er vanmorgen beter uit dan verwacht maar om niet verrast te worden door één of ander zwaar onweer kozen we er toch voor om in de buurt van Canazei te blijven. We opteerden om eerst de klim naar Ciampei te doen gevolgd door deze naar Réfugio Gardeccia waardoor we uiteindelijk zouden uitkomen op een 50-tal km alhoewel we niet verder dan 10 km van Canazei zouden moeten fietsen.

Beide klimmen waren echter niet van de makkelijkste soort, de Ciampei bracht ons binnen de 6 km naar een hoogte van 1826 meter waardoor de klim bezaaid was met een viertal stukken van 12 tot 14 % klimwerk…de inspanningen van gisteren waren bij mij nog niet verteerd en het was afzien bij de beesten om enigszins deftig boven te geraken (gelukkig nemen mijn twee fietsvrienden onderweg de moeite om wat fotokes te nemen want als het van mij moest afhangen was er niet veel beeld geweest vandaag)

De Ciampei is een doodlopende klim maar daardoor komt er zo goed als géén verkeer, het was genieten van het uitzicht op de Marmolada-gletsjer en van de stilte..een doodlopende klim wil echter ook zeggen dat we hem langs dezelfde kant moeten afdalen, een goede verstaander begrijpt mij al….14% omhoog = 14% omlaag !!

Door de zware inspanningen van de voorbij dagen besloten Jules en ikzelf om de klim naar de Réfugio Gardeccia te laten voor wat hij was en ons lichaam te laten rusten in de zon op een terrasje , Koen besloot deze klim wel te ondergaan maar dit was voor hem een zwaardere inspanning dan voor de andere twee… De Réfugio Gardeccia, hadden we snel opgezocht op tinternet, was een moordenaar…stukken met méér dan 15% stijgingspercentage en een laatste kilometer van gemiddeld 14%...géén spek voor mijn bek vandaag..

Op het terrasje was het leuk wachten op onze eenzame fietser die natuurlijk de opdracht tot een goed einde bracht maar toch sprak van hallucinante stukken bergop…de cola en panini waren hem uiteraard méér dan gegund (ondertussen deed de zon ook bij ons wat ze hoort te doen )

Na de 10 hellende kilometers terug naar Canazei daar nog ff een terrasje gedaan om onze (fiets)dag af te sluiten…morgen wordt het wéér afwachten of de Italiaanse Sabine Haagedoren het bij het rechte eind heeft…

Drie sterren in de dolomieten - dag 6

Na de verdiende rustdag gisteren was het vandaag terug pure ernst…met onze tweede ‘koninginnerit’ van deze week, nl. de grote Sellaronde… 93 kilometers met 2750 te overbruggen hoogtemeters en dit verdeeld over 5 passen : de Passo Sella, Passo Gardena, Passo di Valporola, Passo Falzarego en als laatste de Passo Pordoi !

Het weerbericht gaf voor vandaag een zonnige dag dus begonnen we omstreeks ons vertrouwde uur, 9u30, aan deze toch wel niet zo simpele tocht. Amper 100 meter na de start wachtte ons reeds de Passo Sella, in onze vorige rit werd deze al ns beklommen langs de andere kant dus van de afdaling toen hadden we al een beeld over de beklimming vandaag…en dat was niet van de ‘pussy’ :-)

Dezelfde hoogtemeters natuurlijk (2244 m) maar ipv de 18 klimkilometers maandag moesten we ze nu overbruggen in een dikke 10 km hetgeen de beklimming bijna dubbel zo zwaar maakte (is een simpele rekensom), doch op een goed uur stonden we met z’n drieën boven al te genieten van het uitzicht en de prestatie…lang genieten was er niet bij want er stond ons nog een serieuze boterham te wachten…dus op naar de Passo Gardena, 7 km klimmen naar 2121 hoogtemeters…

Van die zeven waren er ‘slechts’ een viertal zwaar dus spoedig (= zeer relatief ntl) stonden we op top 2 van deze dag, 15 km dalen ( joehoe,wat was ik weer gelukkig) brachten ons in het dorpje La Villa…alwaar we een lekkere pasta achter de kiezen duwden want achter de bocht van dit restaurant stond het bordje : Passo di Valporola – geöffnet/abierto…met andere woorden : klimmen geblazen…

14 kilometer klimmen op weg naar de top van de Passo di Valporola…alweer boven de 2000 hoogtemeters, nl. 2192 om precies te zijn.. het begin van deze pas verloopt aan een lekker en vrij rustig gemiddelde en dito snelheid maar de laatste kilometers daarentegen…afzien, pompen met de pedalen en proberen om de marmot met de hamer te ontwijken…bovengekomen was het ipv zonnig ondertussen vreselijk koud en het zag er naar uit dat we niet droog in Canazei (toen nog ongeveer 43 km voor de boeg) zouden geraken.

Onze vierde pas, de Passo Falzarego, was een makkie want die lag in de afdaling van de Passo di Valporola…maar elke pas telt dus hij wordt toch lekker op het Dolomieten-palmares bijgeschreven.. bovenop (of is het eigenlijk benedenop) deze pas nuttigden we een warme drank om het terug warm te krijgen vooraleer af te dalen richting Passo Pordoi…de laatste maar zware klim van deze Sellaronde.

De Passo Pordoi (2239 hoogtemeters) bood zich niet op een schoteltje aan : 18 km klimmen met 33 haardspeldbochten…hetgeen voor schitterende beelden zorgde… Vanuit Arraba, een 12 km voor de top zag je deze reeds uitdagend liggen wachten op ons..maar het was vrij snel duidelijk dat het niet van een leien dakje zou lopen om boven te geraken…haarspeldbocht na haarspeldbocht was het aftellen (en van 33 naar 1 dat duurt een tijde !)…op 1,5 km van de top passeer je dan de laatste ‘tornante’ en denk je dat het ergste nu wel achter de rug is…tot de Passo Pordoi je in laatste instantie nog een stukje van 10% cadeau geeft…éénmaal boven is het wel genieten, zowel van de mooie prestatie die we leverden als van de schitterende zichten op de Dolomieten-toppen…

Een afdaling van 12 kilometer brengt ons terug in Canazei, tijd voor een welverdiend pintje..én wat ons morgen brengt…dat zien we dan wel weer.

Drie sterren in de dolomieten - dag 5

Vandaag een rustdag...dus een foto-impressie

Morgen wacht ons de Sella-ronde : Passo Sella, Passo Gardena, Passo di Valporola en Passa Pordoi...vier passen op ongeveer 90 km...

Drie sterren in de Dolomieten - dag 4

Tijd voor onze eerste ‘koninginnerit’ : 100 kilometer, 4 cols en 2500 hoogtemeters. Vanuit Canazei over twee ‘Passen’ , langsheen de Alpe di Suisi richting Passo Sella en bergaf terug naar Canazei.

Het is verre van warm als we om 9u30 op onze fiets springen voor wat een lange dag zal worden, voor sommigen onder ons een echte sch*tdag… Na een 10-tal kilometer bereiken we de voet van de Passo di Costalunga (10 km klimmen naar een hoogte van 1745 mtr), een ‘lopende’ col zou Michel Wuyts zeggen, ondanks een stevig begin met percentages van 8% wordt de Costalunga na een tijdje inderdaad een pak makkelijker en vrij vlug bereiken we de top van deze pas, niet zonder onderweg enkele regendruppels gevoeld te hebben, wat ons doet vrezen voor het verdere verloop van deze rit.

Bovenop de Passo di Costalunga is het behoorlijk koud en we besluiten om toch maar even een warme drank te nuttigen om het wat warmer te krijgen…na een korte afdaling start onmiddellijk de klim naar de Passo di Nigra, slechts een 7-tal km lang en 1688 meter hoog, ook deze top wordt vrij vlug bereikt. Snel de wind- en regenjacks aan en naar beneden.

Na een lekkere spaghetti ‘nach Art des Hauses’ rijden we naar Vols am Schlerm, we zijn nu 50 km onderweg, er volgen er dus nog 50 waarvan maar liefst nog 35 kilometer klimmen met de Passo di Pinei en de Passo Sella.

De klim van de Pinei (16 kilometer lang, 1437 hoogtemeters) begint kalmpjes zodat we rustig kunnen genieten van de Alpe di Suisi die zich aan onze rechterkant bevindt…de échte klim begint in Castelrotto en dat hebben we geweten, door het dorpje bochtje naar links, eentje naar rechts en patat : stukje van 17% om de debatten te openen. De ademhaling schiet los over de Alpe di Siusi heen en het is ff pompen op de pedalen.

Gelukkig zakt het percentage terug tot een ietwat redelijker niveau, af en toe wel gespekt met terug wat steviger stukken.. op de top van de Passo di Pinei is de vermoeidheid al duidelijk zicht- en voelbaar en dan wacht ons nog de Passo Sella !!

Het weer is gedurende de dag beter geworden maar toch blijft het afwachten of we de top van de Sella (en/of de afdaling naar Canazei) droog kunnen behalen.

De Passo Sella : 18 kilometer klimwerk brengt ons tot op een hoogte van 2244 meter, de voorlopige ‘Cima Coppi’ van dit verlofke…de eerste kilometers zijn makkelijk doenbaar (althans na drie dolomietendagen)…de focus is zo groot dat wij door twee ‘verboden voor fietsers’-tunnels doorrijden vooraleer de zwaardere stukken zich onder onze wielen aanbieden…vanuit St.Ulrich begint het professionele werk…trappen én zuchten, 8 % omhoog gedurende 6 van de laatste 8 kilometers…het wordt stevig trappen om de top te bereiken maar op het moment zelf is het volop genieten van de prestatie..!!

Uiteindelijk rest ons nog de afdaling naar Canazei, ik denk dat mijn twee kompanen langer op mij moeten wachten na een afdaling dan na een beklimming ;-)
Morgen rustdag….

Feit van de dag : ons sterkste percentage deze dag was maar liefst 28% !!! Gelukkig was het in een afdaling.. :-))

Drie sterren in de dolomieten - dag 3

Na de rustige :-) inrijrit van gisteren gingen we vandaag dus richting Madonna di Pietralba en consoorten. Hiervoor moesten we een kleine verplaatsing maken naar Cavalese.

De weersverwachting was maar povertjes, kans op buien en onweer dus het was regelmatig naar boven kijken, zowel naar de soms dreigende wolken als om te kijken waar de top van de beklimming zich ergens bevond.

Het vertrek vanuit Cavalese was schitterend : een afdaling tot een de voet van de Madonna di Pietralba (12 km klimwerk, 1500 meter hoogte). Deze klim begon redelijk straf…4 kilometers met percentages tussen de 8 en 10% stijging maar naarmate de klim vorderde liep het stijgingspercentage een beetje af zodat iedereen vrij vlotjes de top bereikte, ’t is te zeggen bijna de top want de twee extra kilometers lieten we rechts liggen omdat er regen in de lucht hing.

Na een lekker middagmaal werd het tijd om onze tocht verder te zetten richting Passo Lavaze (12 km klimmen en 1805 hoogtemeters), een vrij pittige klim met enkele stukken rond de 10 en 11 %...dus redelijk afzien op de pedalen…de Passo Lavaze waar vorige vrijdag de Giro d'Italia nog passeerde !

Gelukkig bleef het droog en konden we met gerust gemoed afdalen richting Cavalese waar de auto hopelijk nog geparkeerd stond en zo ja ook gevrijwaard was gebleven van enige parkeerboete…

Van een quasi perfecte timing gesproken : we hadden net de fietsen op het rek gezet, de auto ingestapt en koers gezet naar Canazei toen het begon te regenen.. je moet écht niet mooi zijn om geluk te hebben… :-)

Na een verkwikkende douche werd het tijd om een hapje te eten en een pintje te drinken alvorens onder de lakens te kruipen…morgen wacht er ons een zwaar dagje : vanuit Canazei een toer van 100 km over vier cols : Passo di Costalunga, Passo Nigra, Passo di Pinei en als dessert de Passo Sella..dat kan tellen….

Drie Sterren in de Dolomieten - dag 2

Vandaag eerste fietsdag in de Dolomieten ! Na de korte nachtrust gisteren (voor de heenreis) opteerden we alle drie toch maar om te kiezen voor een rustige inrijrit…de Marmoladaronde.

87 kilometer met 2200 hoogtemeters over de Passo San Pellegrino (1918 mtr) en de Passo Fedaia (2067 mtr), rustige inrijrit….my *ss…!! Maar dat is voor sebiet :-)

Na een lekker en uitgebreid ontbijt maakten we ons klaar voor onze Dolomietendoop en trokken via de dorpjes Campitello di Fassa, Pozza di Fassa en Vigo di Fassa naar Moena waar onze eerste klim, de Passo San Pellegrino, begon…maar niet zonder eerst wat extra rond te rijden om zeker te zijn dat de GPS van Koen wist waar hij was…helaas wist die GPS dat niet wat ons een eerste kuitenbrekende inspanning kostte op één of andere kasseihelling in Moena…

De Passo San Pellegrino dus….een 12-tal kilometer klimmen tot een hoogte van 1918m onder een stralende zon. Het was ineens duidelijk dat mijn twee kompanen, Jules en Koen, sterker klimmen dan ikzelf…maar samen uit, samen thuis dus bereikten we met zijn drietjes dichtbij elkaar de eerste top van onze eerste ‘passo’. Windjacks aan, reepje naar binnen, fotokes nemen en afdalen maar…16 km naar beneden, niet mijn sterkste punt wegens het aanwezig zijn van een angsthaas.., Koen en Jules daarentegen gingen als een steen naar beneden..klasse !

Na wat op- en af, want vlakke wegen kennen ze hier niet…hielden we een korte stop in Caprice voor het nuttigen van een broodje en een cola…ja ja, een cola ! Dan werd het stilaan tijd voor onze tweede pas van de dag : de Passo Fedaia, vanuit Caprice een 15 km klimmen naar een hoogte van 2067 meter…de Fedaia begon nog vrij makkelijk (als deze woorden mogen gebruikt worden), ergens halverwege werden we door Koen vergast op een fijn intermezzo : de Serrai di Sottoguda-kloof…adembenemend, een privilege om dit te mogen zien..

Wat ons daarna wachtte, de laatste 5 km van de Passo Fedaia, was ook een privilege maar dan van een andere soort… 5 km met haardspeldbochten, stukken met stijgingspercentages van 13 en 15 %, een top die maar niet in zicht kwam…en stervende zwanen op de fiets…deze Passo Fedaia was een dooddoener…wat gepland was als een inrijrit is gestopt als een lijkstoet :-)

Gelukkig werd dit ’s avonds makkelijk vergeten bij het eten van een lekkere pasta en wat glaasjes rode wijn én water…verbazingwekkend hé (dat water) ?

Morgen kiezen we voor de route langs Latemar en Eggenwald met de beklimmingen van de Madonna di Pietralba, Passo Lavaze en Passo d’Oclini…al kan de weersverwachting wel wat roet in het eten gooien…

Moment van de dag : tijdens het rijden richting Moena kwamen we de gehele Liquigas-ploeg tegen die waarschijnlijk op weg was naar de start van de voorlaatste Giro-rit..even later gevolgd door een renner van Vacansoleil door Jules uitermate hartig en luidruchtig toegejuichd met een 'hey,Thomas'...en wie won later op die dag de rit over de Mortirolo en aankomst op de Stelvio ? Jawel...Thomas De Gendt...hoe zou dat nu komen...? :-)

Drie sterren in de dolomieten - dag 1

Na een ultrakorte nachtrust, van ongeveer 23u00 tot 2u30, vertrokken we richting Canazei omstreeks 4u00 vrijdagochtend met de bedoeling om tegen ongeveer 14u00 te parkeren voor onze B&B Garni Stella Alpina.

Koen onderhield een strikt maar wettelijk tempo en tegen een uur of half negen wees de GPS nog een te overbruggen afstand aan van 610 kilometer. Tijd voor een eerste sanitaire stop en een kopje koffie. Tot onze grote verbazing gaf bij het vertrekken de GPS plotsklaps nog 683 km als af te leggen afstand. Raar maar waar…

Onze frustratie o.w.v. de kilometerwijziging werd nog groter door de slag om slinger verschijnende wegenwerken in Duitsland waardoor het strikte begintempo zienderogen verdween als dolomietensneeuw voor de zon.

Uiteindelijk werd het een lange dag en bereikten we Canazei pas omstreeks 17u00 maar onze frustratie werd snel de kiem gesmoord door onze doortocht op de Passo Sella en de mooie vergezichten over de vele Dolomietencols…

Na alles op de kamer geplaatst te hebben (en onze fietsen in een afgesloten kelderruimte) zijn we nog even op verkenning getrokken in het dorpje, onze eerste pint gedronken en eerste plaatselijk restaurant gaan testen…

De B&B oogt trouwens schitterend, net als het weer bij aankomst in Canazei. Wat het weer de komende dagen betreft, valt natuurlijk af te wachten.

Morgen wacht ons onze eerste fietstocht : de Marmolada-ronde, 87 kilometer met 2200 hoogtemeters over de Passo San Pellegrino (1918 mtr) en de Passo Fedaia (2067 mtr)

Ontdekking van de dag : de Travel Pussy….wordt vervolgd

dolomietenkoorts en -stress...

Het begint nu echt wel te korten...nog 3 nachtjes slapen en Saloncoureur vertrekt met zijn twee andere kompanen richting Italië..

Maar wat een stress dat met zich meebrengt...!

Wat neem ik allemaal mee naar de Dolomieten ?

Hoeveel fietskledij ?
Hoeveel fietsmateriaal ?
Hoeveel sportvoeding ?
Hoeveel vrijetijdskledij ?
...

Man,man,man...nie makkelijk zenne :-)

En 't weer is ginder ook al niet om over te stoefen...maar daar kunnen we niks aan veranderen en nemen zoals het komt...

En als 't te hard regent (of sneeuwt) gaan we gewoon ergens schuilen hé ;-)

Canazei, here we come !!