Trés cervezas por favor...

Half mei, de ijsheiligen zijn bijna de deur uit en Saloncoureur hervat zijn jaarlijkse reisblog…

Dit jaar ga ik met mijn twee kompanen nog een grens verder dan vorig jaar, namelijk naar Eviva España : Girona ! Een streek waar ik reeds lange tijd een keertje wou gaan fietsen, half juni is het zover en ik ben benieuwd of Catalonië me dan ook brengt wat ik er van verwacht.

Het milde weer, de uitlopers van de Pyreneeën en de glooiende wegen naar de kust van de Middellandse Zee maken van Girona een echt fietsparadijs. Rondom het stadje vind je stille wegen met prachtige vergezichten, smalle paden die zich de berg op slingeren. Gelegen tussen de zonovergoten stranden van de Costa Brava en de grillige toppen van de Pyreneeën is het steeds wisselende landschap een lust voor het oog.

Girona zelf is een elegante stad, vol pittoreske gebouwen en met de rivier de Onyar als extra trekpleister. De stad bruist, de straten vullen zich met geluiden. De geschiedenis is overal te vinden, van de oude stadsmuren uit de Moorse tijd tot aan de statige kathedraal. Met terrasjes en koffietentjes in overvloed, om na je fietstocht bij te komen en koffie te drinken.

Girona wordt het mekka van de wielrenners genoemd en flink wat professionele wielrenners hebben de Catalaanse stad Girona tot hun thuisbasis gemaakt. De allerbekendste ex-prof die hier ‘onderdak’ vond is 7-voudig (ex-) Tourwinnaar Lance Armstrong, die als een van de eersten naar de stad in Catalonië gelokt werd, waarschijnlijk door het altijd goede weer en de rustige en gevarieerde wegen. Tegenwoordig wonen er zo’n zeventig profwielrenners minstens enkele maanden per jaar in deze stad, om in de winter en het voorjaar optimaal te kunnen trainen en om weer helemaal in vorm te zijn wanneer wielerseizoen start.

Wat mezelf betreft, zal ik alvast geen professionele prestaties neerzetten gedurende het weekje fietsvakantie. Dankzij de komst van ons pleegkindje, een pracht van een kereltje trouwens, is de planning om te trainen nog complexer geworden dan dat ze al was de voorbije jaren, om maar te zwijgen over het aantal verkoudheden en dergelijke die ik het laatste half jaar heb mogen ondergaan. Hopelijk krijgen we de komende weken nog wat mooi weer hier in het Antwerpse om de conditie nog een laatste keer bij te spijkeren…maar….genieten van deze vakantie gaan we sowieso doen, daar twijfel ik geen enkele seconde aan

Vamos a Girona !

Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 6

Onze laatste fietsdag van alweer een schitterende fietsvakantie.
Om uit te bollen, én om morgen fris te zijn voor de lange terugrit, werd er vandaag
gekozen voor een korte rit van 42km, vertrekkende vanuit onze B&B te Prades.

42km betekent sowieso 21km klimwerk en daar begonnen we vrij snel aan na ons vertrek.
Vanuit Prades naar Ria-Sirach en de weg begon stillekes omhoog te gaan.

Na een dikke tien kilometer klimmen in een alweer machtig decor splitste de weg in
twee delen, niet letterlijk hé hahaha....wij namen eerst de rechtse splitsing richting
Urbanya, de gemakkelijkste van de twee beklimmingen, wat men na een weekje Catalaanse
Pyreneeën nog makkelijk kan noemen natuurlijk.

Daar aangekomen ff een rondrit door het twee straten grote dorp en dan terug bergafwaarts
tot aan de eerder genoemde splitsing. Nu de andere kant dus : richting Nohèdes.
Iets langer, iets zwaarder en iets hoger dan de klim richting Urbanya.

Zelfde actie toen we Nohèdes bereikten : rondritje door het dorp, een steil stukje
klimmen nog op smalle, zeer smalle straatje zelfs...en ff laveren tussen twee loslopende
paarden, ge maakt wat mee op congé (alweer een rijmpje haha)

Zo zaten onze laatste twee beklimmingen er op en was het nog enkel afdalen tot in Prades.
Even bekomen op het terras van ons stamcafé, naar B&B om te douchen en alles in te pakken
zodat we morgen op tijd en stond kunnen vertrekken.

Op naar een volgende fietsvakantie....!!!

Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 5

Onze voorlaatste fietsdag alweer, ditmaal kozen we voor een lange(re) rit met minder hoge cols.
Maar dit maakt het er alleszins niet makkelijker op !

Tijdens deze rit van 86km beklommen we achtereenvolgens : Col de Lacroux, Col de Pourteil, Grau de Maury,
Col de l'Auzine, Col du Triby, Col de la Croix Dessus, Col de Grés, Col d'Enguilhem en Prats-de-Sournia.
Je leest het duidelijk maar liefst negen beklimmingen werden ons voor de wielen geschoven.
Dit met een temperatuur flirtend met de dertig graden en we stonden voor een lastige dag.

Eerst een verplaatsing met de auto (én de fietsen natuurlijk) tot in Sournia waar we ons parkeerden
aan de plaatselijke bar, dat kon ons na de rit nog goed van pas komen haha.

Vanuit Sournia begonnen we met een relatief lang stuk bergaf tot in Ansignan alwaar de rit eigenlijk
écht van start kon gaan, ttz alwaar de eerste beklimming begon, de Col de Lacroux, géén al te lange klim
zoals de meeste vandaag eigenlijk maar wel ééntje met een gemiddelde van 7% wat ons onmiddellijk lekker
deed zweten.

Wat volgde was een constant klimmen en dalen, gepaard gaand met een constant geschakel om het juiste
ritme te vinden. Op en af, op en af langs o.a. Maury, le Chateau de Queribus, Duilhac en Soulatgé.

Even voorbij Soulatgé kwamen we aan het mooiste stuk van deze dag, de Gorges de Calamus...een
adembenemend stukje fietsen tussen mooie rotswanden, mooie hoogtes en ongelooflijke dieptes, met
tunnelekes, uitstekende rotswanden, een grillige rivier...kortom genieten geblazen !

Na deze Gorges begonnen we aan de laatste 30km van deze rit, de zon liet zich ondertussen nog steeds
van haar beste kant zien zodat we stilaan in 'the suffer-zone' belandden. Meer op karakter dan op
finesse vatten we onze allerlaatse beklimming aan richting Prats-de-Sournia.
Vanuit St. Paul de Fenouillet bedroeg deze toch ongeveer 20km met hier en daar weliswaar een tussenstukje
lekker bergaf.

Aangekomen in Prats-de-Sournia restte ons nog enkel een 5-tal km in dalende lijn om uiteindelijk aan
de plaatselijke bar aan te komen, fietsjes op de auto plaatsen en een lekkere pint drinken om de
5e fietsdag door te spoelen.

Morgen de laatste fietsdag !

Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 4

Na de rustdag van gisteren kozen we vandaag voor de eerste keer voor een rit met een
andere startplaats dan onze B&B, vanuit Prades dienden we een kleine 20km te rijden tot
in Olette vooraleer we onze 'stalen rossen' konden bestijgen...

In Olette begonnen we onmiddellijk aan de eerste col van de dag : le Col de Creu, ongeveer
een 23km lekker bergop. En of het lekker bergop was, deze Col de Creu is een schitterende
beklimming : niet al te steil maar toch steeds klimmend, soms zelfs een 'loper' zoals ze
op televisie zo mooi kunnen omschrijven.

Vanaf Railleu verandert de Col de Creu echter van gedaante en gaan de gemiddeldes snel naar
7% én meer...ttz er zitten zelfs uitschieters tot 9% in en dat na méér dan 20km bergop...dat
beginnen de beentjes reeds te voelen. De top van de Col de Creu ligt dan ook op méér dan 1700
meter boven de zeespiegel wat ook al kan tellen.

Bovenop de top ff bekomen en dan afdalen tot in Matemale waar we op zoek gaan naar een plaatske
om de innerlijke mens aan te vullen. Uiteindelijk vinden we een plaatselijke kruidenier die
ons voorziet van een belegde baguette en een drankje.

Na dit al bij al stevig middagmaal vertrokken we richting ski-stations van Formiguères en Les Angles.
We bleven min of meer op dezelfde hoogte fietsen zodat er niet onmiddellijk stevig klimwerk
aan te pas kwam en we de stevige baguette konden verteren.

Bij het buitenrijden van Les Angles even stevig afdalen tot in La Llagone alwaar de tweede echte
col van de dag begon : de Col de La Llose. Op zich geen lange beklimming maar toch weer eentje
dat mocht tellen. Boven tikten we dan ook af op 1860 meter hoogte !

Wat dan volgde was één lange afdaling tot in Olette, een mooie afdaling, niet al te steil en met
prachtige zichten op de Pyreneese natuur.

Aangekomen in Olette, de fietsen op de auto gezet (dat rijmt hahaha) en ff snel een lekker biertje
gedronken vooraleer we terug richting Prades bolden.

Alweer een mooie fietsdag achter de rug ! Op naar de volgende...

Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 3

Aangezien we tegen 17u gewassen, geschoren én opgekleed moesten zijn voor
de openingsmatch van onze Rode Duivels tegen Panama kozen we vandaag voor een
enkele rit richting top van de Col de Jau.

Vanuit onze B&B te Prades was het nog vlak en vlotjes bollen tot in Catllar maar
daar begon de 23 kilometer lange klim al richting top.

In het begin kent de beklimming geen al te sterke stijgingspercentages zodat de
beentjes en andere spieren rustig aan in het juiste tempo konden geraken.
Was de stijging nog te doen, de wind daarentegen waaide van alle kanten zodat
het met momenten oppassen geblazen was, zelfs in de beklimming !!

Iets voor halfweg de beklimming reden we door het pittoreske dorpje Mosset,
waarover sebiet meer, en begon de beklimming iets steilere gemiddeldes aan te nemen.
Dit voelden we ook aan onze beentjes maar nood breekt wet en we blijven gestaag
verder trappen...

Na ongeveer twee uur en half klimmen bereiken we de top van de Col de Jau, op een
hoogte van 1506 meter, dus een 1200 meter hoger dan onze startplaats te Prades.
Bovenop de Col de Jau was het qua wind hélémaal niet te doen maar gelukkig stond
er een soort kerststalletje om ff te schuilen. Wie van ons tweeën de os was en
wie de ezel, daar zijn we nog niet uit haha.

Bij onze passage in Mosset hadden we al een kleine bistro ontdekt en dus lag daar
de eindmeet van ons eerste deel van de afdaling. Al dalend komt maar eerst tot
uiting wat voor een schone Col deze Col de Jau eigenlijk wel is : af en toe steil
en af en toe zacht glooiend dalend, dus idem dito voor het stijgen.

In Mosset zoals reeds eerder gezegd halt gehouden bij de bistro waar we onze
maag konden vullen met gewokte noedels met groenten en een Catalaanse cola !
Voldaan (en eigenlijk toch ook n beetje moe) namen we de rest van afdaling tot
Catllar en het stukje richting Prades voor onze rekening zodat we tijdig
een plaatsje konden zoeken voor het grote tv-scherm in een plaatselijke bar.

Morgen rustdag !

Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 2

De beentjes voelden vanmorgen nog steeds de eerste klimkilometers van gisteren maar
dat weerhield er ons niet van om een ritje uit te kiezen met meer hoogtemeters en weliswaar
een paar kilometer minder fietsen. De rekening is dan snel gemaakt : meer klimmen over
minder kilometers = een zwaardere rit !

De eerste drie km vanuit Prades waren nog vlak maar vanaf Catllar begonnen we reeds aan de
eerste col van de dag : de Col de Roque Jalère, niet zonder eerst een stukje te voet door
de velden te moeten aangezien roadmaker Koen tijdens de uitstippeling van de routes even
een moment van zinsverbijstering moet gehad hebben. Soit,wij te voet bergop door de velden
en de losse stenen om even later toch op de weg naar de top van de Roque Jalére te komen.

Een stevig colleke van een dikke 11km met enkele stukken van 7 à 8%, m.a.w. om dag te beginnen,
kon dit zeker tellen. Boven gekomen ff bekomen en dan afdalen tot in Sournia, een 9km lager.
Daar mochten we beginnen aan de beklimming naar Prats-de-Sournia welke startte met alweer een
folieke van Koen, het exacte stijgingspercentage weten we niet maar het rondje door het dorp
was 'not from the pussy' !

De rest naar Prats-de-Sournia verliep lekker lopend en dan begon de lange afdaling richting
Ansignan om te starten met de tweede echte col van de dag: de Col de Las Couloumines.
Een col te verdelen in twee delen, een eerste deel tot in Trilla, relatief lichtlopend
met 6 à 7 %. Vanuit Trilla begon echter het echte klimwerk met stukken rond de 8% en
een uitschieter tot 14% !

De resterende 25km van de rit was een constant klimmen en dalen door dorpjes zoals Trevillach,
Tarerarh en andere Arboussols, allemaal hadden ze één ding gemeen : er was niks te zien, zodat
we deze dag dienden door te komen op onze drinkbussen en reepjes/peperkoek.

Na nog een mini-omleiding via Eus bereikten we eindelijk onze thuishaven Prades alwaar
we alvast onze dorst konden laven, een werk van barmhartigheid...

Deux cyclistes...ou deux artistes - dag 1

Vandaag de eerste fietstocht in de Pyrenees Catalanes.
We kozen voor een niet al te zware openingsrit om toch wat te kunnen wennen aan het klimmen en dalen.
Onze keuze viel op een tochtje van een dikke 82km met ongeveer 1100 hoogtemeters.

De GPS'en moesten bij het uitrijden van Prades toch enkele malen herberekenen tot we op de N116 richting Marquixanes belandden.
Iets voorbij dit dorpje verlieten we deze N116 en begonnen we stilaan aan de eerste klim van de dag en de eerste klim van de vakantie : de Col de Palomère, vanuit Finestret telt deze col 20,5 klimkilometers welke ons op een hoogte brachten van 1036 meter.

De Col de Palomère is op zich geen al te zware col met een gemiddelde stijging van 3,6%, al kwamen er in het begin in Finestret en tegen kilometer 15 in de buurt van Valmanya toch enige stevige stukken voor die ons naar adem deden happen !

Boven op de Col de Palomère fotootje genomen en iets tussen de kiezen gestoken vooraleer we onze tocht verder zetten.
Na een fikse afdaling stond er algauw de tweede col van de dag voor onze neus : de Col Xatard en om de beklimmingen nog sneller op elkaar te laten volgen was er quasi onmiddellijk na de Col Xatard reeds een verse : de Col Fourtou, onze derde en tevens laatste beklimming van deze eerste dag. Wat volgde was zo goed als allemaal bergaf.

In Boule-d'Amont vonden we nog een snelle hap in de vorm van een stevige omelet. Deze verorberd konden we beginnen aan de laatste 35km...zoals gezegd grotendeels bergaf maar een fel opstekende wind maakte dit allesbehalve makkelijk fietsen. Een tweetal keren werden we bijna van de weg geblazen dus ontspannen afdalen was er niet meer bij.

Ook in de laatste rechte lijn van 8,5km richting Prades speelde de wind ons parten maar na 4u fietstijd en een gemiddelde van méér dan 20/uur bereikten we onze startplaats. Einde van een mooie eerste fietsdag ! Morgen op naar meer....

Deux cyclistes....ou deux artistes ??

Na een tweedaagse reis richting Spaanse grens kwamen we deze middag omstreeks 14u aan in Villa Lefrebregue in Prades, gelegen in de Oostelijke Pyreneeën oftewel de Pyreneeës Catalanes.

Een schitterende B&B uitgebaat door Engelsen uit de suburbs van Londen, een beetje zoals waar ik woon op het Kiel, de suburbs van Antwerpen 

Gisterenochtend vertrokken we omstreeks 6u richting Zuid-Frankrijk. Aangezien het een verre autorit ging worden, hadden we een tussenstop gepland in Hotel L’Abricotine** in Tain L’Hermitage, na een dikke 850 km bollen. Zodoende hadden we vandaag ‘slechts’ een dikke 400 km te gaan wat een relatieve rustdag betekende.

Soit, we vertrokken dus donderdagochtend om 6u met z’n tweëen naar de Pyreneeën. Ok, dat rijmt maar spijtig genoeg dat het rijmt. Normaal hadden we met zijn drieën geweest maar derde man Koen werd in allerlaatste instantie geveld door zijn rug…veel beterschap Koen !! Hopelijk brengt de blog al bij al nog enige soelaas..

Na een dikke 10u bollen, voorzien van de nodige tank- en koffiestops arriveerden we aan ons hotel in Tain L’Hermitage, helaas een halfuur te vroeg aangezien het hotel pas openging om 16u. Gelukkig bestaat er Google Maps waarmee men zelfs ‘in the middle of nowhere’ op zoek kan gaan naar het dichtstbijzijnde cafe. Dit was dus rap gevonden en de eerste, méér dan verdiende’, Pelforth van het vat werd in het bijzijn van de aanwezige zon genuttigd. Een tweede ook 

Ons plan was om na inchecken in het hotel een kleine wandeling te maken richting Centre Ville, volgens bovengenoemde Google Maps ongeveer 3,5km wandelen. Dit resulteerde uiteindelijk, zonder verloren te lopen, in een wandeling van 4,7km. Een rekenwonder zou dan denken : dat zijn er dan 4,7 terug maar zelfs dan slaagden we erin om maar liefst 5,6km terug te wandelen…gelukkig werd dit beloond met een lekker avondmaal in het hotel en een geweldige nachtrust !

Na een lekker ontbijt dus terug de auto in richting Prades…daar aangekomen rond 14u, een leuke ontvangst door de gastheer afgerond met een lekkere pint. Daarna het stadje gaan verkennen, een leuke stad met de nodige drank- en eetgelegenheden dus daaraan gaan we geen tekort hebben. We vonden zelfs een café met een tv-scherm om maandag de Rode Duivels aan te moedigen, als we op tijd terug zijn van de fietstocht natuurlijk.

En dan zijn we bij het hoofddoel van onze verlof aangekomen : fietsen ! Fietsen in de Pyreneeën, weliswaar niet de grote, alombekende cols maar dat het hier geen meter vlak is, hebben we al opgemerkt…maar daarover morgen meer in een volgend blogbericht !

Finesse in den Ardeche - dag 6

Ritje 5 van ons tripje en ik moet toegeven dat het krachtenvatje na vandaag redelijk leeg is..wat dat morgenvroeg brengt zien we dan wel weer.

Omdat er in de Ardeche geen vlakke wegen te bespeuren zijn, beginnen we onze fietstocht opnieuw met een beklimming. Eentje van ongeveer een 30-tal kilometer verdeelt over verschillende colletjes.

De allereerste die we achter de kiezen mogen steken is de Col d’Aizac (3km lang – 6,4% gemiddeld stijgingspercentage – 642m hoog), dit werd al direct gevoeld aan de hartslag, de ademhaling en aan de reeds pijnlijke spieren…zeker met de 7,5% zware laatste kilometer.

Vandaar gingen we direct door in de Col de Moucheyres, deze moesten we niet helemaal beklimmen maar de ongeveer 3 km die we deden waren met ongeveer 4% stijging iets makkelijker te verteren dan de Col d’Aizac. In Freyssenet verlaten we de Col de Mouycheyres om te klimmen richting Lachamp-Raphaël (1441 m hoog)..een lange maar mooie route langsheen le Sommet de la Sapede.

Aangekomen in Lachamp-Raphaël tijd voor een broodje en een cola want er wachten ons op dat moment nog zeker een 60 kilometer ‘fietsplezier’.

We klimmen nog even verder langs de Col du Pranlet (1363 hm) en de Col du Bourlatier (1371 hm) alvorens we de eerste dalende kilometers mogen verwelkomen. Langs de Mont Gerbier de Jonc dalen we een 18 kilometer tot in St.Martial en het Lac du Martial (zie invloed op playlist)

Daar begon reeds de volgende beklimming, de korte maar redelijk zware Col de Joux (1011 meter hoog), we deden enkel het laatste stuk van de beklimming maar wel het zwaarste met stukken die stegen tot 8 à 9%. Lekker dalen tot in Dornas om daar aan de laatste beklimming van de dag te mogen beginnen : de Col de Mézilhac (1100 meter hoog), 12km klimmen aan een gemiddelde van 4,1%.

Niet superzwaar maar de reeds verreden kilometers en de brandende zon maken het ‘not from the pussy’…de quasi lege drinkbussen ook niet.
Aangekomen aan de top van de Col de Mézilhac even de dorstigen gelaafd in de Bar de Cevennes, die raar maar waar in de Ardeche ligt , en dan de laatste 17km bergaf naar Antraigues…

Eindresultaat : 88km, 2000 hoogtemeters, rijtijd : 4u 50 minuten

De ‘hitparade d’Ardeche’ werd vandaag moeizaam uitgebreid, de eerste uren was een kakafonie in mijn hoofd met de songs van de voorbije dagen….uiteindelijk waren ze er : “de Ardeche – de Hits”
1. Lac du Connemara – Michel Sardou
2. Il est cinq heures, Paris s’éveille – Jacques Dutronc

Finesse in den Ardeche - dag 4 en 5

Finesse in den Ardeche – dag 5

Dag 5, rit 4 van onze vakantie, over de rustdag van gisteren meer onderaan dit blogbericht.

Vandaag vertrokken we onder een eerste zomerzon hier in de Ardeche, het ging dan ook zweten en puffen worden. Zeker als we na het vertrek aan onze b&b direct mochten klimmen met achtereenvolgens de Col de Genestelle (6km lang - 640 hm) en de Col de la Fayolle (10km lang - 885 hm).

Twee mooie doch reeds hete beklimmingen die de start vormden van alweer een mooie fietstocht. Boven op de Col de la Fayolle gaan we richting St.Pierreville, een 30km lang traject op een mooi plateau tussen de bossen. De drinkbussen worden goed gebruikt en we zijn dan ook content als we ergens in een dorpje met twee straten zowaar een cafeetje ‘ontdekken’. Een lekkere cola later en met gevulde bidons rijden we verder naar St.Pierreville.

Daar start na het middagmaal de laatste beklimming van de dag. Gelukkig hebben we geen dessert genomen want dit dessert, de Col de Quatre Vios, begint stevig met een gemiddelde eerste kilometer van méér dan 7%...de rest van de 11 km lange beklimming gaat het percentage niet of nauwelijks onder de 5%, wat in combinatie met de brandende zon het tot een lastige tocht maakt.

Gelukkig is dit het laatste zware stuk van de dag en kunnen we lekker genieten van een lange afdaling tot in Antraigues-sur-Volane…rap een pintje en een snelle douche zodat ook wij kunnen genieten van de Rode Duivels…

Eindresultaat : 83km, 1544 hoogtemeters, rijtijd : 4u 10 minuten

De soundtrack in mijn hoofd werd vandaag geleid door songs die ik ‘in normale omstandigheden’ nooit goed zou vinden; allez eigenlijk vond ik ze vandaag ook nie goed :
1. Relax - Mika
2. Can’t stop the feeling – Justin Timberlake

PS : de rustdag…onder het motto : we gaan nie een hele dag niksen, koos Koen toch voor een fietstochtje terwijl Jules en ik een ‘wandelingske’ richting Vals-les-Bains gingen maken…dit resulteerde in méér dan 10 km stappen langs het bos want langs de grote baan vonden we saai, in een felle zon, zonder drinken en eten….gevolg : doodmoe arriveerden we in Vals-les-Bains..met grote dorst en dito honger..(we hadden eigenlijk beter gaan fietsen ) Na de innerlijke mens versterkt te hebben, kozen we ervoor om alvast niet te voet terug te keren maar de bus richting Antraigues te nemen….het was wat zoeken naar bushalte en bus maar uiteindelijk konden we (gratis zelfs) mee met het schoolbusje tussen de huiswaarts kerende kinderen…(gelukkig werden we niet opgepakt )

Finesse in den Ardeche - dag 3

Onze derde dag van onze Ardeche-trip stuurde ons nu echt de hoogte in : vanuit Antraigues volgde er onmiddellijk een beklimming van 27 km, die leidde ons richting Col de Mézilhac (hoogte 1119m) en de col de Bourlatier (hoogte 1404m).

Een lange beklimming maar met een gemiddeld stijgingspercentage van ongeveer 4% niet superzwaar,”ne loper” zouden Michel Wuyts en José De Cauwer zeggen. Was het percentage van de beklimming niet zo zwaar, de koude en de met momenten felle tegenwind maakte er alleszins geen plezierreisje van. (Al moet ik toegeven dat we in vergelijking met het weer in België hélémaal niet hoeven te klagen)

Boven toch maar de windjack aangetrokken vooraleer de glooiende afdaling richting St.Eulalie aan te vatten. In St.Eulalie ff de innerlijke mens aangesterkt want na het middageten was het terug klimmen geblazen richting Rieutord, toch opnieuw 1123m hoog. Vanuit Rieutord ging het een dikke 20km bergaf..ne mens zou denken : ideaal om wat uit te rusten maar met de soms scherpe en vol losse steentjes liggende bochten is het toch volop concentratie om veilig beneden te geraken.

Na de lange afdaling moesten er nog twee kleine colletjes bedwongen worden, eerst de col de Juvenas (717 m) : ‘slechts’ 5,2km lang maar met een gemiddelde stijging van 5,9% én een laatste kilometer van 7,4% was het toch diep in het resterende krachtenarsenaal tasten om boven te geraken.

De laatste van de dag was een klimmetje richting Coupe d’Aizac (808 m), niet zo lang en niet zo zwaar zodat we vlug aan het laatste stuk richting Antraigues kunnen beginnen en een frisse ‘pression’ drinken.

Eindresultaat : 87km, 1729 hoogtemeters, rijtijd : 4u 26 minuten

De hotlist werd vandaag slechts summier uitgebreid met :
1. Wide open road – The Triffids
2. Horizon – Tourist Lemc

Finesse in den Ardeche - dag 2

Finesse in den Ardeche – dag 2

Dag twee begon met een aanpassing van de geplande rit op advies van de B&B-uitbaatster, een ervaringsdeskundige op gebied van ‘het ontleden van het wolkendek’, en toegegeven we moesten ze op het einde van de dag gelijk geven.

Het weerbericht deze ochtend sprak van mogelijk hier en daar (of af en toe ) een bui maar vooral veel wind met windstoten tot misschien wel 60 km/u.

We pasten dus toch maar onze route aan en kozen voor één van onze zuidelijke tochten. Na een afdaling tot in Vals-les-Bains verlieten we de grote baan en stonden onmiddellijk voor een grote muur…korte klim met stijging boven de 10%, gelukkig niet voor lang…onze beentjes wisten meteen hoe laat het was.

We kwamen dan terecht op een mooi plateau tussen de dennenbomen, lekker op en af, beetje stijgen, wat dalen maar nergens moordend…in Rocher aangekomen was het tijd voor een middagmaal want hierna begon de beklimming van de Col de la Croix de Millet, 7km klimwerk, gemiddelde stijging 5,6% met een max van 8,1%. Lastig colletje, zeker door de wind die goed zijn best deed om het ons ambetant te maken. Boven was het dan ook nog behoorlijk koud dus snel de windjack aan en dalen maar richting Jaujac.

Er wachtte ons nog één beklimming, een col zonder naam maar dat betekent helaas niet zonder klimmen…de benen voelden toch al de inspanningen van de dag en het was bij momenten ff harken om vlotjes boven te geraken. Daar wachtte ons wel een geruststelling, nl afdalen tot in Vals-les-Bains.

Van daaruit is het nog wel een zestal km lichtjes klimmen naar de B&B in Antraigues maar de gedachte aan een fris pintje doet soms wonderen….

Eindresultaat : 86km, 1600 hoogtemeters, rijtijd : 4u 38 minuten

De ‘mindfuckers’ van vandaag op mijn playlist :
1. Girl – Anouk
2. Butterfly – Danyel Gerard
3. Besoin de rien, envie de toi – Peter et Sloane
4. Sukkel voor de liefde – The Opposites
5. Goud - Bazart
Nu moet ge ook nie denken dat ik zomaar uit het hoofd al die artiesten ken hé,daarvoor is er tinternet 

Finesse in den Ardeche – dag 1

Na de lange rit richting Ardeche gisteren en een verkwikkende nachtrust was het tijd voor onze eerste fietstrip.
De zon was ver te zoeken vanochtend, het miezerde zelfs, maar dit kon ons niet weerhouden om onze stalen en carbonnen ros(sen) te bestijgen.

Vanuit Antraigues-sur-Volane, waar onze schitterende B&B L’Angelot gevestigd is, vertrokken we omstreeks half tien voor een tochtje van ongeveer 82km. De eerste zes km richting Vals-les-Bains waren een makkie want die waren bergaf , vanaf dan was het uit met de pret want tot kilometer 40 ongeveer was het klimmen geblazen.

Met achtereenvolgens de Col de Vals (402 hm), Col de Sarraset (825 hm) en de Col de l’Escrinet (787 hm) wisten we direct waar de Ardeche voor stond : constant klimwerk, gelukkig niet de hoogste percentages qua stijging maar de billen en kuiten voelden wel het verschil met fietsen in ons vlakke land.

Vanaf de top van de Col de l’Escrinet ging het hoofdzakelijk wel in dalende lijn tot we opnieuw in Vals-les-Bains aankwamen, onderweg werden we nog ff getrakteerd op een fikse regenbui wat het dalen iets gevaarlijker maakte.

In Vals-les-Bains aangekomen,gingen we op zoek naar een cafeetje met televisiescherm om de Rode Duivels te kunnen zien, maar de Fransen zijn inderdaad redelijk chauvinistisch…geen tv en geen EK voor ons. Geen probleem : verder naar Antraigues-sur-Volane dan, 6 km vals plat…en toegegeven : de laatste twee waren de zwaarste van de dag voor mij.

Eindresultaat : 85km, 1370 hoogtemeters, rijtijd : 4u 09 minuten
Nu tijd voor een lekkere Kronenbourg 1664, schol !!!

Extraatje : als ik een fietstocht maak, wordt ik steeds ‘begeleid’ door muziek in mijn hoofd. Deze muziek is niet afkomstig van één of andere muziekspeler maar ‘belandt’ willekeurig op mijn playlist. Ik ga proberen deze te memoriseren en met jullie te delen : stonden vandaag op mijn hotlist :
1. Vannacht droomde ik dat ik beroemd was – Guido Belcanto
2. Pompeii – Bastille
3. Default – Django Django
4. Kakken oep n franse wc – Katastroof
Verder wens ik geen commentaar op deze playlist, ik kan er niks aan doen 

A purple heart never stops beating...

De foto van mijn leven werd genomen in 1973, jawel 40 jaar geleden…
Ik poseerde als een echte vedette voor het ouderlijke huis in paars-witte outfit…paarse trui, witte broek, paarse kousen, sjaal en witte muts met paarse pompon !

Nonkel Rik was hier de schuldige van, in onze familie zorgde hij er steevast voor dat het Beerschot-virus zo snel mogelijk op alle kinderen werd doorgegeven…

Helaas is Nonkel Rik er nu niet meer…begin november stopte hij met vechten tegen zijn ziekte en besloot hij zijn begin dit jaar overleden vrouw en grote liefde te vervoegen en zo opnieuw gelukkig te worden…

Hier een portret van een prachtig mens, een vriend van iedereen…
Een stoere Beer die ik nooit zal vergeten !
Bedankt voor alles, Nonkel Rik ! Rust zacht….

1973 dus…dat jaar zette ik mijn eerste stappen in het Olympisch Stadion met Nonkel Rik aan mijn zijde en ook zijn kameraden van supportersclub De Bolhoeden, waarvan hij mede-oprichter was…

De Bolhoeden, (die uitgerekend op de dag van de uitvaart hun 50-jarig bestaan vierden…)waren gekenmerkt door hun ‘Engels’ uiterlijk : strak in het pak en bolhoed met paars-wit lint rond…schitterend voor diegenen die ze gekend hebben (vorig seizoen waren er nog steeds 3 originele Bolhoeden aanwezig bij alle thuismatchen trouwens…)

Jarenlang stapte ik alle thuismatchen mee met de Bolhoeden vanuit café De Ton in de Abdijstraat richting stadion of stapte op de bus richting uitwedstrijd…Rocourt, Beringen, Essevee,…overal ben ik geweest…

Met Nonkel Rik dronk ik ook mijn eerste Stellakes aan den toog van De Ton…ik was nog een kleine pagadder en van de cafébaas Mon (van De Ton) had ik een klein stellaglaske gekregen.
Van nonkel en tante mocht ik er steevast ééntje meedrinken en als ne grote stond ik daar fier met mijn meer schuim dan bier in het glas mee te babbelen met de grote jongens.

Niet alleen de eerste ploeg werd gevolgd, elke zaterdagvoormiddag stonden we samen op de Wilrijkse pleinen te kijken naar de ontelbare jeugdwedstrijden die daar werden afgehaspeld…colake en pakske chips voor mij en een fris pintje voor de nonkel..op tijd (als da lukte) naar tante thuis, satekes met nen boterham eten, effe sportschau op den Duits meepikken en dan naar de Ton en het Olympisch stadion..

Zoals het een echte supporter past ging hij ook zo veel hij kon naar de training van de eerste ploeg kijken…in weer en wind behoorde nonkel Rik tot de vaste clan langs de zijlijn van de trainingsvelden…hilarisch was zijn interview op ATV over de exacte uitspraak van de naam van François Sterchele…(helaas vond ik nergens het beeldverslag nog terug…)

Beerschot was duidelijk zijn tweede grote liefde…maar niet alleen via paars-wit zal hij bij mij een onvergetelijke indruk achterlaten…

Nog wat anekdotes :
Zo leerde hij me volgende filosofie na die ik nog steeds toepas : “ge moet eerst de dinges opeten in uw bord die ge nie lekker vindt, dan blijven daarna alleen maar lekkere dinges over om op te eten…”

Regelmatig kwam hij me thuis oppikken en gingen we met de fiets naar de dokken om zijn pree op te halen en zoals het elke echte dokwerker past werd dit gevierd met een stevige pint in de havencafeetjes

Ik rijd trouwens al jaren rond met de vorige fiets van nonkel Rik, op een gegeven moment stond hij voor mijn deur in “de Boskesstraat “ te mijmeren over een nieuwe fiets, die hij echter niet ‘kreeg’ van de tante… Ik zei hem da’k zijn oude fiets wel eventueel wou pikken voor hem zodat hij een nieuwe kon kopen…en wat gebeurde ? Enkele weken later stond hij voor mijn deur met zijn oude fiets…was hij thuis aan de tante gaan ‘verkopen’ dat ik achter zijn fiets had gevraagd omda’k gene goeie meer had en hij mij daar een groot plezier mee zo doen…de snodaard :-)

Ook bij onze verbouwingen thuis was hij een graag geziene gast…tegen dat wij hadden gekeken hoe we best die deur zouden uitbreken, lag ze met enkele mokerslagen van nonkel Rik al tegen de grond… “da moet hier vooruitgaan” was zijn motto…

Ik vergeet zeker nog vele momenten…maar nonkel Rik, jou zal ik nooit vergeten…

Een paar dagen voor zijn overlijden brachten Ann en ik nog een (laatste,zou dus later blijken) bezoek aan hem in het Middelheim, de keelkanker zorgde ervoor dat hij haast niet meer kon eten en drinken en ook spreken ging haast niet meer…maar toch stelde hij ze : zijn laatste vragen over den Beerschot…of ze goe spelen, of er veel volk kwam,….

Man, wat had ik je graag nog één keer meegenomen naar je plekje in het stadion…
Ik hoop dat je bolhoed en beerschot-sjaal nog ergens liggen en indien mogelijk zal ik deze met respect en waardigheid dragen op een van de volgende wedstrijden op het Kiel

A purple heart never stops beating….

Trois héros sur leurs vélos : de laatste dag in de Cevennen

Laatste dagje fietsen in de Cevennen én de zon scheen terug…mooie dag om af te sluiten met de Mont Aigoual, één van de hoogste bergen uit de regio met een hoogte van 1567 meter.

We verplaatsten ons met de wagen naar Le Pompidou om van daaruit eerst 8km af te dalen naar St.-Andre-de-Valborgne, vanuit dit dorpje begon de 28 kilometer (!) lange klim naar de top van de Mont Aigoual..

De eerste tien kilometer stegen met een gemiddelde van 5% zonder echte uitschieters en brachten ons bovenop de Col Salidés op een hoogte van 1014 meter…zowaar twee kilometer dalen nu tot in Gaseiral waar de drie steilste kilometers richting top Mont Aigoual op ons lagen te wachten, drie kilometer pompen en harken maar niet plooien was nu de opdracht. Na deze drie km zitten we iets over halfweg, van een lange klim gesproken !

Tot in Cabrillac kunnen we nu even “genieten” van minder zware kilometers en kunnen dus op krachten komen om de laatse 8 kilometers aan te vatten…de eerste vijf van deze acht zijn nog redelijk hevig met gemiddelde stijgingspercentages van 7%...doch de laatste drie zien we de top verschijnen en is het genieten van de prestatie !

We kunnen echter niet op onze lauweren rusten want de rit stopt niet bovenop de Mont Aigoual, integendeel er moeten nog 50 km afgelegd worden…gelukkig de eerste 25 zijn dalend…

De wind heeft in het begin van deze afdaling vrij spel en het voelt dan ook behoorlijk koud aan..héél koud zelfs ! Koud maar mooi want even voorbij Cabrillac dalen we de Gorges du Trapoul in..smal weggetje maar genieten van de rustige en weidse omgeving.

Na een lange afdaling komen we aan in Vebron, nog 25 kilometer te gaan dus…even voorbij Vebron beginnen we aan de beklimming van de Col de Solpériere…méér dan 400 hoogtemeters stijgen op een 5-tal kilometer, de rekening is rap gemaakt…bijna 10% gemiddeld dus !!

Het is zwaar, de vermoeidheid van een weekje fietsen laat zich nu ook voelen en boven op de Col de Solpériere besluiten Jules en ik om de shortcut richting Le Pompidou (9 km) te nemen terwijl Koen de geplande lus van 10 km over de Col de Faisses en Col du Rey op zijn eentje afwerkt…kan hij de laatste 20 kilometer van de fietsvakantie ééns doorrijden 
Voila…het weekje fietsen in de Cevennen zit er op..een schitterende week op alle gebied…