A purple heart never stops beating...

De foto van mijn leven werd genomen in 1973, jawel 40 jaar geleden…
Ik poseerde als een echte vedette voor het ouderlijke huis in paars-witte outfit…paarse trui, witte broek, paarse kousen, sjaal en witte muts met paarse pompon !

Nonkel Rik was hier de schuldige van, in onze familie zorgde hij er steevast voor dat het Beerschot-virus zo snel mogelijk op alle kinderen werd doorgegeven…

Helaas is Nonkel Rik er nu niet meer…begin november stopte hij met vechten tegen zijn ziekte en besloot hij zijn begin dit jaar overleden vrouw en grote liefde te vervoegen en zo opnieuw gelukkig te worden…

Hier een portret van een prachtig mens, een vriend van iedereen…
Een stoere Beer die ik nooit zal vergeten !
Bedankt voor alles, Nonkel Rik ! Rust zacht….

1973 dus…dat jaar zette ik mijn eerste stappen in het Olympisch Stadion met Nonkel Rik aan mijn zijde en ook zijn kameraden van supportersclub De Bolhoeden, waarvan hij mede-oprichter was…

De Bolhoeden, (die uitgerekend op de dag van de uitvaart hun 50-jarig bestaan vierden…)waren gekenmerkt door hun ‘Engels’ uiterlijk : strak in het pak en bolhoed met paars-wit lint rond…schitterend voor diegenen die ze gekend hebben (vorig seizoen waren er nog steeds 3 originele Bolhoeden aanwezig bij alle thuismatchen trouwens…)

Jarenlang stapte ik alle thuismatchen mee met de Bolhoeden vanuit café De Ton in de Abdijstraat richting stadion of stapte op de bus richting uitwedstrijd…Rocourt, Beringen, Essevee,…overal ben ik geweest…

Met Nonkel Rik dronk ik ook mijn eerste Stellakes aan den toog van De Ton…ik was nog een kleine pagadder en van de cafébaas Mon (van De Ton) had ik een klein stellaglaske gekregen.
Van nonkel en tante mocht ik er steevast ééntje meedrinken en als ne grote stond ik daar fier met mijn meer schuim dan bier in het glas mee te babbelen met de grote jongens.

Niet alleen de eerste ploeg werd gevolgd, elke zaterdagvoormiddag stonden we samen op de Wilrijkse pleinen te kijken naar de ontelbare jeugdwedstrijden die daar werden afgehaspeld…colake en pakske chips voor mij en een fris pintje voor de nonkel..op tijd (als da lukte) naar tante thuis, satekes met nen boterham eten, effe sportschau op den Duits meepikken en dan naar de Ton en het Olympisch stadion..

Zoals het een echte supporter past ging hij ook zo veel hij kon naar de training van de eerste ploeg kijken…in weer en wind behoorde nonkel Rik tot de vaste clan langs de zijlijn van de trainingsvelden…hilarisch was zijn interview op ATV over de exacte uitspraak van de naam van François Sterchele…(helaas vond ik nergens het beeldverslag nog terug…)

Beerschot was duidelijk zijn tweede grote liefde…maar niet alleen via paars-wit zal hij bij mij een onvergetelijke indruk achterlaten…

Nog wat anekdotes :
Zo leerde hij me volgende filosofie na die ik nog steeds toepas : “ge moet eerst de dinges opeten in uw bord die ge nie lekker vindt, dan blijven daarna alleen maar lekkere dinges over om op te eten…”

Regelmatig kwam hij me thuis oppikken en gingen we met de fiets naar de dokken om zijn pree op te halen en zoals het elke echte dokwerker past werd dit gevierd met een stevige pint in de havencafeetjes

Ik rijd trouwens al jaren rond met de vorige fiets van nonkel Rik, op een gegeven moment stond hij voor mijn deur in “de Boskesstraat “ te mijmeren over een nieuwe fiets, die hij echter niet ‘kreeg’ van de tante… Ik zei hem da’k zijn oude fiets wel eventueel wou pikken voor hem zodat hij een nieuwe kon kopen…en wat gebeurde ? Enkele weken later stond hij voor mijn deur met zijn oude fiets…was hij thuis aan de tante gaan ‘verkopen’ dat ik achter zijn fiets had gevraagd omda’k gene goeie meer had en hij mij daar een groot plezier mee zo doen…de snodaard :-)

Ook bij onze verbouwingen thuis was hij een graag geziene gast…tegen dat wij hadden gekeken hoe we best die deur zouden uitbreken, lag ze met enkele mokerslagen van nonkel Rik al tegen de grond… “da moet hier vooruitgaan” was zijn motto…

Ik vergeet zeker nog vele momenten…maar nonkel Rik, jou zal ik nooit vergeten…

Een paar dagen voor zijn overlijden brachten Ann en ik nog een (laatste,zou dus later blijken) bezoek aan hem in het Middelheim, de keelkanker zorgde ervoor dat hij haast niet meer kon eten en drinken en ook spreken ging haast niet meer…maar toch stelde hij ze : zijn laatste vragen over den Beerschot…of ze goe spelen, of er veel volk kwam,….

Man, wat had ik je graag nog één keer meegenomen naar je plekje in het stadion…
Ik hoop dat je bolhoed en beerschot-sjaal nog ergens liggen en indien mogelijk zal ik deze met respect en waardigheid dragen op een van de volgende wedstrijden op het Kiel

A purple heart never stops beating….