dinsdag 10 juli 2012

The Modfather of Cyclists strikes again....

De Tour 2012 is dik een week ver en ‘the Modfather (of Cyclists)’ deelde reeds enkele tikken uit aan zijn collega’s…

Nog geen 7 km ver, na de proloog, stond uitdager Cadel Evans reeds 10 seconden in het krijt bij Wiggo..een statement dat alvast kon tellen.

De rest van de eerste Tourweek werd gekenmerkt door het klassieke patroon van deze ronde : lange ontsnappingen, een controlerend peloton en de onvermijdelijke (massa-)sprint.

Maar wat viel er mij nog meer op :


1.De onstilbare aanvalsdrift van Saxo-Tinkoff renner Michaël Morkov, de Deen trok de eerste drie vlakke ritten mee in de aanval…reed daardoor meer dan 450 km in de spits van deze Tour en hield er meer dan verdiend enkele dagen Bolletjestrui aan over

2.Een klein ventje uit Slovakije : Peter Sagan…die met drie ritoverwinningen de grote Tourpoort binnenstapte…weliswaar met ietwat arrogante overwinningsgebaren maar mijn motto in de sport luidt : “Arrogantie mag zolang je maar presteert” :-)

3.De steeds weerkerende massale valpartijen, volgens mij hoofdzakelijk te wijten aan de grote belangen (niet enkel sportief maar ook financieel) die er op het spel staan. Het is nu eenmaal onmogelijk om met zijn 198’en naast elkaar te rijden, ik veronderstel enkel dat de renners dit niet altijd beseffen. Soit, het kegelde op zijn minst alweer enkele renners uit de wedstrijd…(nog even) Olympisch kampioen Samuel Sanchez, Giro-winnaar Ryder Hesjedal,…

Maar terug naar de realiteit en de strijd om het Geel…

Werd Bradley Wiggins in deze eerste Tourweek nog enkele keren gehinderd door valpartijen in het peloton (gelukkig voor hem binnen de 3km-zone van de aankomst waardoor er géén tijdsverlies wordt doorgerekend), in de eerste min of meer echte bergrit naar La Planche des Belles Filles in de Vogezen toonde Wiggo en zijn SKY-trein dat hun hoofddoel inderdaad Tourwinst is…

Indrukwekkend hoe achtereenvolgens Edvald Boasson-Hagen, Michael Rogers en Richie Porte het peloton op sleeptouw namen…beetje bij beetje sneuvelden de medefavorieten door het hoge tempo. Enkel Nibali en Evans bleven aanpikken, aan de meet hield Wiggins zelfs nog zijn eerste luitenant Christopher Froome over die met verve de rit op zijn conto schreef. Score Wiggo – Cadel : 2-0 !

De volgende ‘coup de poing’ van Wiggins volgde gisteren in de eerste lange tijdrit…
Na een ware demonstratie veegde Wiggo de vloer aan met alle andere Tourfavorieten..een moordend tempo maar vooral in een schitterende tijdritstijl zette hij Cadel op meer dan anderhalve minunt…voor alle duidelijkheid : 3-0 na één week Tour…


Case closed ? Dat valt nog te zien…maar dat Bradley goed op weg is om zijn droom te realiseren is momenteel een feit…

GO WIGGO GO !!!

Naast mijn Tourverslaving wil ik ook toch even stilstaan bij het spijtig overlijden van profwielrenner Rob Goris. Niet enkel omdat zijn overlijden zo vroeg komt en zeker onverwacht daags na de mooie reportage in Vive le Vélo, maar ook omdat Robs vader jarenlang een collega was op onze afdeling op het werk…door de enthousiaste gesprekken met vader Goris over zijn zoon werd ik ook een beetje ‘supporter’ van Rob.


Rust in vrede, Rob…..én doe de groeten aan VDB en WW Special !!

maandag 2 juli 2012

That's entertainment...

Afgelopen zaterdag begon de 99e Ronde van Frankrijk…steeds een periode waar ik eigenlijk hard naar uitkijk…dit jaar belooft (maar dat beloven ze eigenlijk elk jaar) het een spannende Tour te worden tussen enerzijds de winnaar van vorig jaar, Cadel Evans en zijn uitdager Bradley Wiggins.

Deze flegmatieke Brit behoort al enkel jaren tot mijn rijtje ‘idolen’ en dit niet alleen dankzij zijn wielercapaciteiten..


Bradley verpersoonlijkt met zijn uiterlijk zijn ‘British roots’ en zijn voorliefde voor de Mods…
Niet alleen is er de onmiskenbare gelijkenis met zijn muzikale held Paul Weller, Wiggo is ook een Mod in hart en nieren…hij bezit een grote collectie van scooters en gitaren uit de Sixties en Seventies. In April van dit jaar werd ook bekendgemaakt dat Wiggins samen met Fred Perry (één van de Mod-merken bij uitstek) een authentieke kledinglijn zal ontwerpen.


In zijn niet-wielerdromen rijdt Bradley op zijn Lambretta GP150, zijn gitaar over zijn schouder vastgemaakt, van het ene optreden naar het andere…

The story of his life : “Wiggo” werd geboren in Gent (jawel !) en is de zoon van voormalig profwielrenner Gary Wiggins. Vooral op de piste is/was Wiggins een topper en behaalde hij naast verscheidene wereldtitels ook al enkele Olympische gouden medailles.

Keerzijde van deze medaille(s) was dan weer het afschuimen van talloze festiviteiten en huldigingen…een vicieuze cirkel voor Bradley ! Hij leefde naar het levensmotto van Tom Waits: ‘Ik heb geen drankprobleem! Behalve als ik niets te zuipen heb.’

Bier en gouden medailles: beter is de carrière van Bradley Wiggins niet samen te vatten. Hij is wielrenner en alcoholist, maar nooit tegelijk – die twee gaan niet samen. De wielrenner en de alcoholist vechten met elkaar – de ene keer wint de een, de andere keer de ander. Zijn leven stond dan ook vaak in het teken van het gevecht tussen deze twee grote passies en vaak haalde alcohol de bovenhand. Langs de andere kant kon hij ook, als hij éénmaal op een doel gefocust was, maandenlang leven als een monnik.

Eigenlijk heeft Wiggins een soortgelijk probleem als Tom Boonen: Wanneer hij een aantal maanden gefocust is geweest op een sportief doel en dit haalt, is hij geneigd om zich helemaal uit te leven in alles wat zondig is voor een topsporter. Dit uitleven kon soms echter heel lang duren omdat hij als baanspecialist vaak slechts één of twee serieuze doelen in een jaar had: Het WK en de Olympische Spelen.


De laatste jaren wint de wielrenner steeds vaker.

Wiggins heeft namelijk een nieuw doel: de Tour de France winnen. Eén keer was hij al vierde, in 2009, in zijn debuutjaar. Dat resultaat was vooral te danken aan de belofte die hij deed aan zichzelf: geen druppel alcohol totdat de laatste etappe van de Tour gereden was. Dat lukte.
Maar het eerste dat Wiggins deed bij aankomst in Parijs was naar de ploegbus racen en de koelkast plunderen. Het ererondje reed hij met vier halve liters in de achterzakken van zijn shirt.


Wiggins heeft er dit jaar een ongezien parcours opzitten: hij nam slechts deel aan 4 rittenwedstrijden en daarvan won hij de drie belangrijkste: Parijs-Nice, de Ronde van Romandië en de Dauphiné. In plaats van zijn verslavende dorst naar alcohol, lijkt nu een verslavende honger naar de koers zijn leven te beheersen. Hier fietst een herboren kampioen.
In de Tour van dit jaar behoort Wiggo dan ook tot de topfavorieten, de vreemde Brit werd er zowaar een beetje door overdonderd maar verliest er alvast zijn gevoel voor humor niet bij : 'Als kleine jongen droomde ik hier altijd van. Maar de meeste jongens die ervan dromen om hun brood te verdienen met de fiets, worden postbode.’

THAT’S ENTERTAINMENT !!!

P.S. : Voor diegenen die graag lezen kan ik ook de twee boeken van Bradley aanraden : In Pursuit of Glory (2009) en On Tour (2010), beide helaas voorlopig enkel in het Engels te verkrijgen, misschien verandert een tourzege van Bradley dit…who knows ?

zaterdag 2 juni 2012

Drie sterren op weg naar huis - fotoimpressie









AND LAST BUT NOT LEAST....


Drie sterren in de dolomieten - dag 8

Onze laatste dag in de Dolomieten, dankzij de alweer mindere weersvoorspelling kozen we voor een trip van 80 km over de Forcella Staulanza en de Passa Duran, beide beklommen in de voorbije Giro.

Vanuit Caprile moeten we eerst de Colle Ste.Lucia over hetgeen onmiddellijk voor pijn in de benen zorgt want deze klim begint onmiddellijk na de start van deze rit dus van opwarming is duidelijk geen sprake..na een 5-tal kilometer op de top van deze beklimming is het genieten van het uitzicht zowel over het dal beneden als over de toppen boven ons.


Een snelle (alléz voor mij redelijk snelle haha) afdaling brengt ons aan de voet van de Forcella Staulanza én aan de voet van de Passo Giau..Koen voelt het kriebelen in de koersbroek en besluit om toch maar ook de Passo Giau te beklimmen, Jules en ik daarentegen kiezen alvast voor de Staulanza en er wordt afgesproken na de afdaling van de Staulanza in het dorpje Dont…


De Forcella Staulanza is een ‘loper’…weinig hoge percentages al kan de eerste kilometer alvast tellen…de rest loopt lekker en redelijk fris bereiken Jules en ik de top van deze beklimming…mijn rug speelt al de gehele dag wat op maar we bereiken ‘the point of no return’ dus afdalen maar richting Dont en Passo Duran…de allerlaatste kuitenbijter van deze week…

Beneden vinden we één bar/ristorante dus wordt er alvast een pasta en cola genuttigd tijdens het wachten op Koen, natuurlijk zorgen deze ook voor de nodige koolhydraten en suikers.. Koen bereikt ongeveer anderhalf uur later ook de plaats van afspraak en besluit ‘terecht natuurlijk’ om ook een pasta en drankje te verorberen.

Tijd voor de Passo Duran…de eerste anderhalve kilometer heb ik deze week nog niet veel tegengekomen…de benen wisten onmiddellijk weer wat doen en dat was trappen en trappen met het kleinste molentje…na deze helse opener verandert de Passo Duran in een mooie klim met weliswaar nog stukken van 14% maar je passeert enkele piepkleine Italiaanse dorpjes die het afzien iets vergemakkelijken als het ware…op het einde geeft de beklimming ons opnieuw wat zwaardere klimkilometers maar uiteindelijk geeft de top van de Passo Duran ons ook enkele mooie vergezichten.


Op deze laatste pas van onze dolomietenweek kwam ik zowaar als eerste boven..al moet ik er eerlijk bij vertellen dat ik een pak vroeger dan de andere twee vertrokken was omwille van mijn rugpijnen , wie niet sterk is moet slim zijn haha…

Na de Passo Duran wacht ons nog een tripje van een 45km richting Caprile…meestal op grote lichtlopende wegen als komt er toch nog ergens een venijnig stukje klim in en is het nog even afzien tijdens onze laatste fietskilometers…in Caprile aangekomen, nog een kleine drie kwartier met de auto naar Canazei en dan wordt het uiteindelijk tijd voor een welverdiende pint bier…

Een mooie laatste fietsdag als slot op een schitterende week in een schitterende regio….


Grazie Dolomiti !!!!

donderdag 31 mei 2012

Drie sterren in de dolomieten - dag 7

Voorlaatste fietsdag…na de tweede zware Dolomieten-rit van gisteren was het vandaag wat moeilijker om iets te plannen…enerzijds door de grote inspanningen tijdens de rit gisteren maar anderzijds ook door het slechte weer dat voor vandaag werd voorspeld.

Uiteindelijk zag het er vanmorgen beter uit dan verwacht maar om niet verrast te worden door één of ander zwaar onweer kozen we er toch voor om in de buurt van Canazei te blijven. We opteerden om eerst de klim naar Ciampei te doen gevolgd door deze naar Réfugio Gardeccia waardoor we uiteindelijk zouden uitkomen op een 50-tal km alhoewel we niet verder dan 10 km van Canazei zouden moeten fietsen.

Beide klimmen waren echter niet van de makkelijkste soort, de Ciampei bracht ons binnen de 6 km naar een hoogte van 1826 meter waardoor de klim bezaaid was met een viertal stukken van 12 tot 14 % klimwerk…de inspanningen van gisteren waren bij mij nog niet verteerd en het was afzien bij de beesten om enigszins deftig boven te geraken (gelukkig nemen mijn twee fietsvrienden onderweg de moeite om wat fotokes te nemen want als het van mij moest afhangen was er niet veel beeld geweest vandaag)


De Ciampei is een doodlopende klim maar daardoor komt er zo goed als géén verkeer, het was genieten van het uitzicht op de Marmolada-gletsjer en van de stilte..een doodlopende klim wil echter ook zeggen dat we hem langs dezelfde kant moeten afdalen, een goede verstaander begrijpt mij al….14% omhoog = 14% omlaag !!

Door de zware inspanningen van de voorbij dagen besloten Jules en ikzelf om de klim naar de Réfugio Gardeccia te laten voor wat hij was en ons lichaam te laten rusten in de zon op een terrasje , Koen besloot deze klim wel te ondergaan maar dit was voor hem een zwaardere inspanning dan voor de andere twee… De Réfugio Gardeccia, hadden we snel opgezocht op tinternet, was een moordenaar…stukken met méér dan 15% stijgingspercentage en een laatste kilometer van gemiddeld 14%...géén spek voor mijn bek vandaag..

Op het terrasje was het leuk wachten op onze eenzame fietser die natuurlijk de opdracht tot een goed einde bracht maar toch sprak van hallucinante stukken bergop…de cola en panini waren hem uiteraard méér dan gegund (ondertussen deed de zon ook bij ons wat ze hoort te doen )

Na de 10 hellende kilometers terug naar Canazei daar nog ff een terrasje gedaan om onze (fiets)dag af te sluiten…morgen wordt het wéér afwachten of de Italiaanse Sabine Haagedoren het bij het rechte eind heeft…

woensdag 30 mei 2012

Drie sterren in de dolomieten - dag 6

Na de verdiende rustdag gisteren was het vandaag terug pure ernst…met onze tweede ‘koninginnerit’ van deze week, nl. de grote Sellaronde… 93 kilometers met 2750 te overbruggen hoogtemeters en dit verdeeld over 5 passen : de Passo Sella, Passo Gardena, Passo di Valporola, Passo Falzarego en als laatste de Passo Pordoi !

Het weerbericht gaf voor vandaag een zonnige dag dus begonnen we omstreeks ons vertrouwde uur, 9u30, aan deze toch wel niet zo simpele tocht. Amper 100 meter na de start wachtte ons reeds de Passo Sella, in onze vorige rit werd deze al ns beklommen langs de andere kant dus van de afdaling toen hadden we al een beeld over de beklimming vandaag…en dat was niet van de ‘pussy’ :-)


Dezelfde hoogtemeters natuurlijk (2244 m) maar ipv de 18 klimkilometers maandag moesten we ze nu overbruggen in een dikke 10 km hetgeen de beklimming bijna dubbel zo zwaar maakte (is een simpele rekensom), doch op een goed uur stonden we met z’n drieën boven al te genieten van het uitzicht en de prestatie…lang genieten was er niet bij want er stond ons nog een serieuze boterham te wachten…dus op naar de Passo Gardena, 7 km klimmen naar 2121 hoogtemeters…

Van die zeven waren er ‘slechts’ een viertal zwaar dus spoedig (= zeer relatief ntl) stonden we op top 2 van deze dag, 15 km dalen ( joehoe,wat was ik weer gelukkig) brachten ons in het dorpje La Villa…alwaar we een lekkere pasta achter de kiezen duwden want achter de bocht van dit restaurant stond het bordje : Passo di Valporola – geöffnet/abierto…met andere woorden : klimmen geblazen…


14 kilometer klimmen op weg naar de top van de Passo di Valporola…alweer boven de 2000 hoogtemeters, nl. 2192 om precies te zijn.. het begin van deze pas verloopt aan een lekker en vrij rustig gemiddelde en dito snelheid maar de laatste kilometers daarentegen…afzien, pompen met de pedalen en proberen om de marmot met de hamer te ontwijken…bovengekomen was het ipv zonnig ondertussen vreselijk koud en het zag er naar uit dat we niet droog in Canazei (toen nog ongeveer 43 km voor de boeg) zouden geraken.

Onze vierde pas, de Passo Falzarego, was een makkie want die lag in de afdaling van de Passo di Valporola…maar elke pas telt dus hij wordt toch lekker op het Dolomieten-palmares bijgeschreven.. bovenop (of is het eigenlijk benedenop) deze pas nuttigden we een warme drank om het terug warm te krijgen vooraleer af te dalen richting Passo Pordoi…de laatste maar zware klim van deze Sellaronde.

De Passo Pordoi (2239 hoogtemeters) bood zich niet op een schoteltje aan : 18 km klimmen met 33 haardspeldbochten…hetgeen voor schitterende beelden zorgde… Vanuit Arraba, een 12 km voor de top zag je deze reeds uitdagend liggen wachten op ons..maar het was vrij snel duidelijk dat het niet van een leien dakje zou lopen om boven te geraken…haarspeldbocht na haarspeldbocht was het aftellen (en van 33 naar 1 dat duurt een tijde !)…op 1,5 km van de top passeer je dan de laatste ‘tornante’ en denk je dat het ergste nu wel achter de rug is…tot de Passo Pordoi je in laatste instantie nog een stukje van 10% cadeau geeft…éénmaal boven is het wel genieten, zowel van de mooie prestatie die we leverden als van de schitterende zichten op de Dolomieten-toppen…


Een afdaling van 12 kilometer brengt ons terug in Canazei, tijd voor een welverdiend pintje..én wat ons morgen brengt…dat zien we dan wel weer.

dinsdag 29 mei 2012

Drie sterren in de dolomieten - dag 5

Vandaag een rustdag...dus een foto-impressie








Morgen wacht ons de Sella-ronde : Passo Sella, Passo Gardena, Passo di Valporola en Passa Pordoi...vier passen op ongeveer 90 km...

Drie sterren in de Dolomieten - dag 4

Tijd voor onze eerste ‘koninginnerit’ : 100 kilometer, 4 cols en 2500 hoogtemeters. Vanuit Canazei over twee ‘Passen’ , langsheen de Alpe di Suisi richting Passo Sella en bergaf terug naar Canazei.


Het is verre van warm als we om 9u30 op onze fiets springen voor wat een lange dag zal worden, voor sommigen onder ons een echte sch*tdag… Na een 10-tal kilometer bereiken we de voet van de Passo di Costalunga (10 km klimmen naar een hoogte van 1745 mtr), een ‘lopende’ col zou Michel Wuyts zeggen, ondanks een stevig begin met percentages van 8% wordt de Costalunga na een tijdje inderdaad een pak makkelijker en vrij vlug bereiken we de top van deze pas, niet zonder onderweg enkele regendruppels gevoeld te hebben, wat ons doet vrezen voor het verdere verloop van deze rit.

Bovenop de Passo di Costalunga is het behoorlijk koud en we besluiten om toch maar even een warme drank te nuttigen om het wat warmer te krijgen…na een korte afdaling start onmiddellijk de klim naar de Passo di Nigra, slechts een 7-tal km lang en 1688 meter hoog, ook deze top wordt vrij vlug bereikt. Snel de wind- en regenjacks aan en naar beneden.

Na een lekkere spaghetti ‘nach Art des Hauses’ rijden we naar Vols am Schlerm, we zijn nu 50 km onderweg, er volgen er dus nog 50 waarvan maar liefst nog 35 kilometer klimmen met de Passo di Pinei en de Passo Sella.

De klim van de Pinei (16 kilometer lang, 1437 hoogtemeters) begint kalmpjes zodat we rustig kunnen genieten van de Alpe di Suisi die zich aan onze rechterkant bevindt…de échte klim begint in Castelrotto en dat hebben we geweten, door het dorpje bochtje naar links, eentje naar rechts en patat : stukje van 17% om de debatten te openen. De ademhaling schiet los over de Alpe di Siusi heen en het is ff pompen op de pedalen.

Gelukkig zakt het percentage terug tot een ietwat redelijker niveau, af en toe wel gespekt met terug wat steviger stukken.. op de top van de Passo di Pinei is de vermoeidheid al duidelijk zicht- en voelbaar en dan wacht ons nog de Passo Sella !!

Het weer is gedurende de dag beter geworden maar toch blijft het afwachten of we de top van de Sella (en/of de afdaling naar Canazei) droog kunnen behalen.

De Passo Sella : 18 kilometer klimwerk brengt ons tot op een hoogte van 2244 meter, de voorlopige ‘Cima Coppi’ van dit verlofke…de eerste kilometers zijn makkelijk doenbaar (althans na drie dolomietendagen)…de focus is zo groot dat wij door twee ‘verboden voor fietsers’-tunnels doorrijden vooraleer de zwaardere stukken zich onder onze wielen aanbieden…vanuit St.Ulrich begint het professionele werk…trappen én zuchten, 8 % omhoog gedurende 6 van de laatste 8 kilometers…het wordt stevig trappen om de top te bereiken maar op het moment zelf is het volop genieten van de prestatie..!!


Uiteindelijk rest ons nog de afdaling naar Canazei, ik denk dat mijn twee kompanen langer op mij moeten wachten na een afdaling dan na een beklimming ;-)
Morgen rustdag….

Feit van de dag : ons sterkste percentage deze dag was maar liefst 28% !!! Gelukkig was het in een afdaling.. :-))

maandag 28 mei 2012

Drie sterren in de dolomieten - dag 3

Na de rustige :-) inrijrit van gisteren gingen we vandaag dus richting Madonna di Pietralba en consoorten. Hiervoor moesten we een kleine verplaatsing maken naar Cavalese.

De weersverwachting was maar povertjes, kans op buien en onweer dus het was regelmatig naar boven kijken, zowel naar de soms dreigende wolken als om te kijken waar de top van de beklimming zich ergens bevond.

Het vertrek vanuit Cavalese was schitterend : een afdaling tot een de voet van de Madonna di Pietralba (12 km klimwerk, 1500 meter hoogte). Deze klim begon redelijk straf…4 kilometers met percentages tussen de 8 en 10% stijging maar naarmate de klim vorderde liep het stijgingspercentage een beetje af zodat iedereen vrij vlotjes de top bereikte, ’t is te zeggen bijna de top want de twee extra kilometers lieten we rechts liggen omdat er regen in de lucht hing.


Na een lekker middagmaal werd het tijd om onze tocht verder te zetten richting Passo Lavaze (12 km klimmen en 1805 hoogtemeters), een vrij pittige klim met enkele stukken rond de 10 en 11 %...dus redelijk afzien op de pedalen…de Passo Lavaze waar vorige vrijdag de Giro d'Italia nog passeerde !

Gelukkig bleef het droog en konden we met gerust gemoed afdalen richting Cavalese waar de auto hopelijk nog geparkeerd stond en zo ja ook gevrijwaard was gebleven van enige parkeerboete…


Van een quasi perfecte timing gesproken : we hadden net de fietsen op het rek gezet, de auto ingestapt en koers gezet naar Canazei toen het begon te regenen.. je moet écht niet mooi zijn om geluk te hebben… :-)

Na een verkwikkende douche werd het tijd om een hapje te eten en een pintje te drinken alvorens onder de lakens te kruipen…morgen wacht er ons een zwaar dagje : vanuit Canazei een toer van 100 km over vier cols : Passo di Costalunga, Passo Nigra, Passo di Pinei en als dessert de Passo Sella..dat kan tellen….

zondag 27 mei 2012

Drie Sterren in de Dolomieten - dag 2

Vandaag eerste fietsdag in de Dolomieten ! Na de korte nachtrust gisteren (voor de heenreis) opteerden we alle drie toch maar om te kiezen voor een rustige inrijrit…de Marmoladaronde.

87 kilometer met 2200 hoogtemeters over de Passo San Pellegrino (1918 mtr) en de Passo Fedaia (2067 mtr), rustige inrijrit….my *ss…!! Maar dat is voor sebiet :-)

Na een lekker en uitgebreid ontbijt maakten we ons klaar voor onze Dolomietendoop en trokken via de dorpjes Campitello di Fassa, Pozza di Fassa en Vigo di Fassa naar Moena waar onze eerste klim, de Passo San Pellegrino, begon…maar niet zonder eerst wat extra rond te rijden om zeker te zijn dat de GPS van Koen wist waar hij was…helaas wist die GPS dat niet wat ons een eerste kuitenbrekende inspanning kostte op één of andere kasseihelling in Moena…

De Passo San Pellegrino dus….een 12-tal kilometer klimmen tot een hoogte van 1918m onder een stralende zon. Het was ineens duidelijk dat mijn twee kompanen, Jules en Koen, sterker klimmen dan ikzelf…maar samen uit, samen thuis dus bereikten we met zijn drietjes dichtbij elkaar de eerste top van onze eerste ‘passo’. Windjacks aan, reepje naar binnen, fotokes nemen en afdalen maar…16 km naar beneden, niet mijn sterkste punt wegens het aanwezig zijn van een angsthaas.., Koen en Jules daarentegen gingen als een steen naar beneden..klasse !

Na wat op- en af, want vlakke wegen kennen ze hier niet…hielden we een korte stop in Caprice voor het nuttigen van een broodje en een cola…ja ja, een cola ! Dan werd het stilaan tijd voor onze tweede pas van de dag : de Passo Fedaia, vanuit Caprice een 15 km klimmen naar een hoogte van 2067 meter…de Fedaia begon nog vrij makkelijk (als deze woorden mogen gebruikt worden), ergens halverwege werden we door Koen vergast op een fijn intermezzo : de Serrai di Sottoguda-kloof…adembenemend, een privilege om dit te mogen zien..


Wat ons daarna wachtte, de laatste 5 km van de Passo Fedaia, was ook een privilege maar dan van een andere soort… 5 km met haardspeldbochten, stukken met stijgingspercentages van 13 en 15 %, een top die maar niet in zicht kwam…en stervende zwanen op de fiets…deze Passo Fedaia was een dooddoener…wat gepland was als een inrijrit is gestopt als een lijkstoet :-)


Gelukkig werd dit ’s avonds makkelijk vergeten bij het eten van een lekkere pasta en wat glaasjes rode wijn én water…verbazingwekkend hé (dat water) ?

Morgen kiezen we voor de route langs Latemar en Eggenwald met de beklimmingen van de Madonna di Pietralba, Passo Lavaze en Passo d’Oclini…al kan de weersverwachting wel wat roet in het eten gooien…

Moment van de dag : tijdens het rijden richting Moena kwamen we de gehele Liquigas-ploeg tegen die waarschijnlijk op weg was naar de start van de voorlaatste Giro-rit..even later gevolgd door een renner van Vacansoleil door Jules uitermate hartig en luidruchtig toegejuichd met een 'hey,Thomas'...en wie won later op die dag de rit over de Mortirolo en aankomst op de Stelvio ? Jawel...Thomas De Gendt...hoe zou dat nu komen...? :-)

zaterdag 26 mei 2012

Drie sterren in de dolomieten - dag 1

Na een ultrakorte nachtrust, van ongeveer 23u00 tot 2u30, vertrokken we richting Canazei omstreeks 4u00 vrijdagochtend met de bedoeling om tegen ongeveer 14u00 te parkeren voor onze B&B Garni Stella Alpina.

Koen onderhield een strikt maar wettelijk tempo en tegen een uur of half negen wees de GPS nog een te overbruggen afstand aan van 610 kilometer. Tijd voor een eerste sanitaire stop en een kopje koffie. Tot onze grote verbazing gaf bij het vertrekken de GPS plotsklaps nog 683 km als af te leggen afstand. Raar maar waar…

Onze frustratie o.w.v. de kilometerwijziging werd nog groter door de slag om slinger verschijnende wegenwerken in Duitsland waardoor het strikte begintempo zienderogen verdween als dolomietensneeuw voor de zon.

Uiteindelijk werd het een lange dag en bereikten we Canazei pas omstreeks 17u00 maar onze frustratie werd snel de kiem gesmoord door onze doortocht op de Passo Sella en de mooie vergezichten over de vele Dolomietencols…


Na alles op de kamer geplaatst te hebben (en onze fietsen in een afgesloten kelderruimte) zijn we nog even op verkenning getrokken in het dorpje, onze eerste pint gedronken en eerste plaatselijk restaurant gaan testen…

De B&B oogt trouwens schitterend, net als het weer bij aankomst in Canazei. Wat het weer de komende dagen betreft, valt natuurlijk af te wachten.

Morgen wacht ons onze eerste fietstocht : de Marmolada-ronde, 87 kilometer met 2200 hoogtemeters over de Passo San Pellegrino (1918 mtr) en de Passo Fedaia (2067 mtr)

Ontdekking van de dag : de Travel Pussy….wordt vervolgd

dinsdag 22 mei 2012

dolomietenkoorts en -stress...

Het begint nu echt wel te korten...nog 3 nachtjes slapen en Saloncoureur vertrekt met zijn twee andere kompanen richting Italië..

Maar wat een stress dat met zich meebrengt...!

Wat neem ik allemaal mee naar de Dolomieten ?

Hoeveel fietskledij ?
Hoeveel fietsmateriaal ?
Hoeveel sportvoeding ?
Hoeveel vrijetijdskledij ?
...

Man,man,man...nie makkelijk zenne :-)

En 't weer is ginder ook al niet om over te stoefen...maar daar kunnen we niks aan veranderen en nemen zoals het komt...

En als 't te hard regent (of sneeuwt) gaan we gewoon ergens schuilen hé ;-)


Canazei, here we come !!

maandag 23 april 2012

Neve sulla Passo Pordoi !!

De kwakkelgriep is toch nog niet volledig uit mijn atletisch :-)lichaam voelde ik dit weekeinde.
Desalniettemin vrijdag een dikke 92km getraind en gisteren, door de slappe benen, slechts een goede 44 km onder de wielen geschoven.

Schreef ik in mijn vorige bericht nog dat in de week voor het vertrek naar Italië de Giro passeert in de regio waar wij verblijven, vrijdag werd het beeld van de Dolomieten nog indrukwekkender. Op Eurosport werd de vierde rit van de Giro del Trentino uitgezonden met aankomst op de Passo Pordoi.



De Passo Pordoi vormt de verbinding tussen het Valle di Fassa en het dal van de Cordevole en loopt over de grens tussen de Italiaanse regio’s Trentino-Alto Adige en Veneto.

De pasweg wordt vaak gereden in combinatie met de Sellapas, de Campolongopas en de Gardenapas die eveneens om het machtige bergmassief van de Sella liggen. De pas maakt ook deel uit van de Dolomietenweg samen met de Falzaregopas en de Costalungapas.

De Passo Pordoi is 13 km lang, er wordt een hoogteverschil van 786 meters overbrugd. Het gemiddelde stijgingspercentage is 6% met pieken tot 10%.

Canazei (waar wij verblijven) is het beginpunt aan de zuidzijde. Vanuit het centrum klimt de weg eerst door de bossen omhoog naar Alp Roa waar de weg naar de Sellapas aftakt. De wanden van het Sellamassief rijzen hier loodrecht ophoog. Vanaf dit punt is het nog zeven kilometer naar de top van de Pordoipas. De weg is en blijft goed. De begroeiing wordt dunner en houdt in de buurt van de pashoogte helemaal op. Al klimmend heeft men een uitzicht op de berggroep van de Sassolungo

De pashoogte van de Pordoi ligt aan de zuidflank van het Sellamassief. Met een cabine lift kan hier een tocht gemaakt worden naar de Passo Pordoi (2950 meter). Op de pashoogte staan een aantal gebouwen waaronder restaurants en souvenirwinkels.

De afdaling naar Arabba verloopt over een goede weg, eerst over de bergweiden, daarna door dichte naaldbossen. Bij Arabba takt naar links de weg af naar de Campolongopas die de verbinding vormt met het Duitstalige Val Badia (Gadertal). De weg rechtdoor gaat naar de Falzaregopas.


Dit geheel terzijde :-) maar wat zag ik op Eurosport vrijdagnamiddag : de Passo Pordoi ligt nog vol met sneeuw…schitterende beelden daar niet van maar ik zou toch liever hebben dat binnen enkele weken het zonnetje schijnt op het schiereiland…

donderdag 19 april 2012

Het kriebelt..en niet alleen in de keel !

Na een weekje gesukkel met een kwakkelgriepje (keelpijn, snotneus, …) hoop ik morgen alvast de trainingen te hervatten.

Het weer is echter niet wat een saloncoureurweer verwacht helaas…t zal méér een flandriengevoel moeten zijn als ik morgenochtend opsta :-)

Binnen 5 weken vertrekken we naar Canazei en ik moet eerlijk toegeven dat het al begint te kriebelen.

Daar is het veelvoud aan wielerwedstrijden op televisie natuurlijk niet vreemd aan en dan moet het rondewerk nog beginnen…met de Giro d’Italia


De Giro d'Italia passeert dit jaar in de regio waar we verblijven maar helaas iets te vroeg :-)

De 17e etappe van Pfalzen naar Cortina d’Ampezzo trekt over de volgende dolomietencols : Passo Valparola, Passo Duran en Passo Giau…drie cols die ook op onze planning staan.

Een ideale gelegenheid om niet alleen een indruk te krijgen van deze dolomietenreuzen maar ook om ‘ns te kijken hoe het daar op dat moment gesteld is met het weer….

donderdag 12 april 2012

de Saloncoureur as he is....

In De Standaard stond het voorbije weekeinde een leuk artikeltje…over de verschillende types amateurfietser…ik heb op een eerlijke manier de kenmerken die op mij van toepassing zijn beschreven in een extra type amateurfietser :: de saloncoureur as he is… :-)



Fietsen is hot. Mannen en vrouwen doen het. Samen of apart. Met of zonder geschoren benen. Met of zonder gestoef over gemiddelde snelheden. Voor de fun of voor de kick. Om te netwerken of om onderweg te zeveren. Of om ongemerkt op café te gaan. Wij deelden de amateurfietser in in tien categorieën. Zoek uw ploegmaat.

1. DE MANNELIJKE CLUBRENNER

Voor de mannelijke wielertoerist is zondagvoormiddag heilig. Het opgepoetste stalen ros moet van stal. 'Samen uit, samen thuis', dat is de ongeschreven wet van de traditionele, familiale wielertoeristenclub, al wordt die soms overtreden. Vaak zijn er binnen één club verscheidene categorieën die op zondag elk hun rit afwerken. De toppers strijden bij de A's, de B's rijden in een gelijkmatig tempo, de oudjes en de beginners peddelen bij de C's. De A's vlammen om het eerst de heuvel op en trekken aan het eind een spurtje naar een imaginaire eindstreep. Wie kan, traint - bij voorkeur ongemerkt - bij in de week, om te ontploffen in het weekend.

Aan het eind van het seizoen worden de prijzen verdeeld. Dirk, sinds achttien jaar wielertoerist: 'Voor de fanatieke clubrenner is de ultieme kick de andere te zien sterven in je wiel. Voor de start is hij vaak vals bescheiden, om zijn metgezellen zand in de ogen te strooien. Na de rit worden de prestaties bewierookt op café, waarbij de gemiddelde snelheden crescendo gaan bij elke nieuwe trappist.' Al bij al ongevaarlijk, soms milieuonvriendelijk, maar meestal leuk gezelschap.

TE HERKENNEN AAN:

Bontgekleurd kostuum met lokale sponsors, luidruchtige testosteronpraat en (soms) ongeschoren benen.

2. DE VROUWELIJKE CLUBRENNER

Bestond tot voor een paar jaar niet, maar duikt steeds vaker op. Soms rijdt de vrouwelijke clubrenner mee met de mannen, maar je ziet ook meer en meer vrouwenclubs, ladies only. Zoals het Red Girls Cycling Team uit Kruibeke, 26 dames sterk. Ze ontwierpen zelf hun outfits, zodat ze er een vrouwelijke toets aan konden geven. Veerle, medeoprichter: 'We zijn modebewust. De plaats van de logo's is belangrijk.' Voor de kenners: bij een vrouwenkoersbroek is het zeemvelletje in de broek dunner en het is ook aangepast aan de vrouwelijke noden.

Alle vrouwen zijn welkom bij de Red Girls, op voorwaarde dat ze een basisconditie hebben en niet met oma's fiets of een bakfiets afkomen. Ze rijden niet om het snelst maar voor de fun, en/of om hun figuur gestroomlijnd te houden. De strapatsen van hun wederhelften gaan vlot over de tong tijdens de rit. Veerle: 'We praten over koetjes en kalfjes, al wordt er soms ook flink doorgetrokken.'

TE HERKENNEN AAN:

Modieuze damesfiets, cocktail van zweet en parfum, (bij voorkeur) geschoren benen.

3. DE WOULD-BE RENNER

Probeerde het ooit in de jeugdreeksen maar mislukte, en/of droomt tegen beter weten in van eeuwige wielerroem, ook al heeft hij de kaap van de vijftig gerond. Is Tom Boonen of Philippe Gilbert in het diepst van zijn gedachten. In het weekend rijdt hij rondjes rond de kerktoren in wedstrijden die georganiseerd zijn door nevenbonden met welriekende namen als WAOD. Het prijzengeld en het aantal toeschouwers zijn miniem, de strijd is hevig. Wie met ongeschoren benen aan de start verschijnt, wordt weggelachen.

De would-be renner haalt vlotjes veertig gemiddeld, maar de tragiek, doping en valpartijen zijn nooit ver weg. Marnix (39) reed vijf jaar mee in zulke koersjes: 'Ik was verslaafd aan de kick van de snelheid. Tot ik zwaar gevallen ben en drie weken thuis zat. Toen kreeg ik de stille wenk van mijn vrouw om ermee te stoppen. En ja, er zijn er altijd die doping gebruiken, maar net zoals bij de profs hangt er een omerta rond.'

Sommige would-be renners trekken zelfs op stage naar Mallorca of Lanzarote, als voorbereiding op het wielerseizoen. Zonder vrouw. Slimme reisorganisatoren spelen er handig op in.

TE HERKENNEN AAN:

Camper (soms), ingevette wielerkuiten, geschoren benen.

4. DE NETWERKRENNER

Topmanagers, kaderleden en ondernemers, je ziet ze steeds meer over de Vlaamse heuvels en kasseistroken dokkeren. Of ze sluiten zich aan bij de Iron Managers, een sportclub voor managers en ondernemers. Ze beschikken meestal over meerdere fietsen en kijken niet op een euro of twee. Sommige netwerkrenners betalen gemakkelijk 4.000 euro voor een racefiets.

Hun drijfveren? Stoom afblazen, nieuwe ideeën opdoen, een lage doktersfactuur - fietsen is nu eenmaal gezond als je het op een weloverwogen manier aanpakt - en een mooi (zakelijk) vriendennetwerk. De econoom Geert Noels, een fervent amateurfietser, gelooft zelfs dat de fiets een sterker netwerk creëert dan golf. Een aantal onder hen legt de lat hoog, net als op de werkvloer. In managerstaal: ze verleggen hun grenzen. Op hun cv staan dan ook vaak wedstrijden zoals de Marmotte en de Dolomietenmarathon.

TE HERKENNEN AAN:

Stijlvolle racefiets(en), Algemeen Competitief Nederlands en meestal geschoren benen.

5. DE CAFERENNER

Wie 'wielertoerist' zegt, denkt er meteen het café en het bier bij. Maar de caférenner, die moeiteloos de kortste weg naar het café vindt, staat zwaar onder druk van de professionalisering van de amateurwielersport. Al bestaan ze gelukkig nog, de wielertoeristen die zondag om 9 uur vertrekken bij vrouwlief en ten laatste om 10 uur hun fiets parkeren in café Den Bonten Os of Het Rood Verzet. Om even van het gezeur thuis verlost te zijn, of om simpelweg 'onder de mensen' te zijn.

Ze houden niet van heuvels, een brug kan nog net. Hun snelheid op de fiets is afgebot, ze demarreren eerder met pinten en verhalen op sterkwater. Tegen de middag komt de finish in zicht en rijden ze lichtjes beneveld, en niet altijd via de kortste weg, terug naar hun vrouw. Daar wacht hen geen zegeruiker, maar een fikse sneer en het gezelschap van hun beste zondagnamiddagvriend: de fauteuil. Roland, caférenner met dertig jaar ervaring: 'Ik ben ooit eens tegen onze auto op de oprit gereden (lacht). Voorwiel paraplu, een geschaafd gezicht, een boze vrouw en een gedeukt zelfvertrouwen.'

TE HERKENNEN AAN:

De fiets tegen de cafégevel, een (beginnend) bierbuikje, flauwe moppen en ongeschoren benen.

6. DE START TO BIKE-RENNER

Het groentje dat onlangs zijn eerste koersfiets heeft gekocht, vaak onder druk van de vriendenkring. Is er zelf nog niet honderd procent van overtuigd of hij de fietsmicrobe te pakken heeft. De slimme Start to bike-renner koopt zich een fiets die niet te duur is, de domme laat zich in de luren leggen door de verkooppraatjes van een ondernemende fietsenmaker en koopt er meteen een dure, 'ademende' wieleruitrusting bij.

De Start to bike-renner durft aan een kruispunt simpelweg om te vallen met fiets en al, omdat hij niet tijdig uit de klikpedalen geraakt, en krijgt tijdens zijn eerste lange fietsrit bijna zeker een klop van de honger en de hamer. Hij groeit nadien meestal door tot clubrenner of degradeert tot caférenner.

TE HERKENNEN AAN:

De onhandige rijstijl, de gevallen fiets bij het kruispunt en (voorlopig) ongeschoren benen.

7. DE EENZAME RENNER

Zwerft het liefst op zijn eentje over de Oude Kwaremont en de Koppenberg. De natuur en Aeolus, de god van de wind, zijn zijn beste vrienden. Deze pedaleur, stilaan met uitsterven bedreigd, heeft kuiten van staal die geboetseerd zijn door het jarenlange gevecht tegen wind, regen en hagel. Hij houdt van lange duurtochten door berg en dal en heeft een hekel aan de categorieën 1, 3 en 8. Hij huivert van een fiets-gps en stippelt eigenzinnig zijn eigen route uit. Hij ziet wel wie en wat zijn pad kruist. De bestemming leidt alleen maar af van het doel: fietsen tot het snot hem uit de neus komt. Hij rijdt vaak op een ietwat aftands exemplaar, dat hij weliswaar goed onderhoudt, en zweert bij mueslikoeken, bananen en water als dorstlesser.

Gilles is een echte solist en maakt soms tochten van 250 kilometer in zijn dooie eentje. 'Aan gellekes, krachtrepen en ander trendy astronautenvoedsel heb ik een broertje dood. Het enige folieke dat ik me permitteer, is een simpele kilometerteller.' De eenzame fietser weet nog wat afzien betekent. Achteraf troost hij zich met hete waterstralen op de geteisterde kuiten.

TE HERKENNEN AAN:

De oudere fiets, gedemodeerde outfit, ongeschoren kuiten van staal.

8. DE MODIEUZE RENNER

De modieuze renner zie je anno 2012 slag om slinger opduiken. Deze kleine narcisuss kan urenlang door fietswinkels kuieren, kiest voor een dure designracefiets en dito uitrusting en wikt en weegt tot hij eindelijk de juiste kleur van sokken gevonden heeft. Voor hij op zijn stalen ros springt, kruipt hij eerst voor de spiegel. Hij laat zijn benen waxen, niet zozeer om sneller te rijden maar om mooier te ogen. De jus in de benen is meestal ondergeschikt aan de looks.

Modieuze renners zijn een goudmijn voor fietsmarketeers en eigenaars van fietswinkels. Met fietsen heeft het niet veel meer te maken. Jammer genoeg vonden we niemand die zich als modieuze renner wilde outen.

TE HERKENNEN AAN:

Blinkende fiets, hypermoderne outfit, kuiten van pap, eeuwige zonnebril en geschoren benen.

9. DE WOON-WERKRENNER

De woon-werkrenner verdient respect. Elke morgen fietst hij naar de werkplek, door weer en wind. Een lekke band herstelt hij met de ogen dicht. Hij heeft één grote natuurlijke vijand: Koning Auto. Slechts weinigen van hen zijn nog nooit van hun sokken gereden. Jean rijdt al twintig jaar van Aalst naar Brussel, zestig kilometer per dag: 'Ik heb twee keer in het ziekenhuis gelegen, met een gebroken heup en een gebroken sleutelbeen. Neem het van mij aan: wij zijn zwakke weggebruikers.'

Ook Kurt, die bijna dagelijks veertig kilometer rijdt, deelde al in de brokken. 'Maar wanneer ik op het werk aankom, voel ik me helemaal fit.' Inderdaad, wetenschappelijk onderzoek toont aan dat fietsende werknemers productiever zijn en nauwelijks ziektebriefjes verzamelen. Met de fietsvergoeding trappen ze een belastingvrij extraatje bij elkaar. En hoe meer woon-werkfietsers, hoe minder files en CO2-uitstoot. Een aantal bedrijven, zoals Colruyt, stelt intussen gratis bedrijfsfietsen ter beschikking.

TE HERKENNEN AAN:

Een licht op de fiets of op het hoofd, rugzak en ongeschoren benen.

10. DE WETENSCHAPPELIJKE RENNER

Ze kennen hun overslagpols, vetdrempel en VO2 max - de maximale hoeveelheid zuurstof die iemand per minuut kan opnemen - uit het hoofd, ze laten hun bloed eenmaal per jaar testen en houden alle ritten en kilometers minutieus bij in een Excel-document. Zonder gps gaan ze de straat niet op. De Britse denktank Demos heeft er zelfs een naam voor: professioneel amateurisme.

De technologie is de beste vriend van de wetenschappelijke renner. De hartslagmeter laat zien welke vooruitgang hij boekt. Met de smartphone kan hij zelf een cardiogram maken en zijn zweetsecretie in de gaten houden. Die apps meten en vergelijken je prestaties met anderen, en dat kan behoorlijk frustrerend zijn voor wie in of onder de middenmoot zit. Met andere woorden: het bevordert niet altijd het levensgeluk.

Dan zijn de caférenners misschien toch beter af: die houden enkel het aantal biertjes bij en delen dat feilloos door tweeën bij thuiskomst.

TE HERKENNEN AAN:

Fiets-gps, hartslagmeter, smartphone en geschoren benen.

en dan nu…



11. DE SALONCOUREUR

Fietst voor de fun en de conditie maar het geeft hem ook een kick een ‘renner’ te mogen spelen. Getooid in een semi-professionele outfit lijkt hij door zijn geschoren benen beter dan hij in werkelijkheid fietst en droomt dan ook vaak weg denkend aan zijn eigen fietsprestaties.

Alléén de baan op kost hem ongelooflijk veel moeite (en zeker als het weer wat regenachtig lijkt,blijft hij liever binnen) maar om in groep te gaan fietsen is geen enkel uur te vroeg en geen vriesweer te koud (zolang er maar kan nagekaart worden met een frisse pint). Stopt nooit om te terrassen onderweg, enkel de verkeersreglementen of pech onderweg brengen hem tot stilstand. Straf hé :-)

Rijdt éénmaal per jaar van ’t Kiel naar Middelkerke en geniet tenvolle van deze rit naar zijn ouders.

TE HERKENNEN AAN:

Modieuze doch simpele outfit, stijlvolle doch goedkope fiets en geschoren benen (om toch maar ‘nen echte’ te willen zijn)

woensdag 14 maart 2012

Eindelijk...de buitenlucht in !

De kogel is door de kerk…saloncoureur heeft zijn trainingsritme opgedreven :-)

Na de winterse spinningsessies (die wekelijks gepland blijven natuurlijk) en het meewarig kijken naar de rollenbank op onze tweede verdieping ben ik zo blij als een kermisvogel.



Eindelijk was ze er, de eerste buitenrit…vorige vrijdag…een 80-tal kilometer (79,18 om just te zijn) genieten…genieten van het lentezonnetje, van de natuur, van het geluid van het fietsen an sich…maar ook afzien, afzien van de afstand, van de tegenwind en van de medefietsers, die het tempo met regelmaat opdreven naar de 32 km/u :-)

Afgesproken aan het Callebeek-veer trokken we het Waasland in om via de Scheldedijk voorbij Rupelmonde en Temse richting Hamme te fietsen..daar wat gesukkeld om de juiste weg te vinden (merci Staf :-)) en uiteindelijk via de overzet aan de Drie Goten in Weert te sukkelen, lekker meewind alle registers open (mijn vatje was al tamelijk leeg),via de Temsebrug en Buitenland richting Kalfort en Ruisbroek om alzo de Rupelstreek te doorkruisen huiswaarts…



Zaterdag kreeg mijn fiets-elan reeds een eerste deukje…helemaal klaar om een vervolg te breiden aan de vrijdagse tocht kwam ik buiten tot de vaststelling dat het regende…en als er één ding is waar ik niet tegen kan…ja…dan is dat vertrekken in de regen…een echte saloncoureur !!

Op naar de volgende...

woensdag 7 maart 2012

Vaarwel wijsheid(standen)...

Trainen voor mijn vakantie in de Dolomieten loopt niet van een leien dakje, ’t is te zeggen : het kost een enorme planning om tussen de soep en de patatten nog tijd genoeg te vinden om een deftige duurtraining in te lassen…gelukkig neemt het weer een lente-wending en springen we nu vrijdag voor de allereerste keer in 2012 op de zwarte Bianchi voor een lekkere buitenrit na ontelbare spinning-sessies…

En vorige week hoor ik jullie vragen ?

Vorige week lag ik op de zetel…en dit na mijn allereerste volledige-narcose-operatie :-)
Na jaren van kommer en kwel (maar geen tandpijn) had ik besloten om dan toch maar mijn wijsheidstanden te laten trekken en/of wegsnijden.



Waarom dan nu (en niet vroeger of later) ?

Omdat ik ergens, een mens vindt op tinternet veel te veel :-), had gelezen dat slechte tanden, en slecht waren ze wel, op grote hoogte voor de nodige last en pijn kunnen zorgen….en laat ik nu net dit jaar op fietsvakantie gaan op grote hoogte…voila zo simpel is ‘t

De operatie op zich was niks want ik sliep, de pre-operatie was erger omwille van de broekschijter in mij..maar ik heb me in de mate van het mogelijke struis gehouden :-)
Ook de post-operatieve dinges vallen mee : geen echte pijn (maar ge voelt wel dat ze iets gedaan hebben), geen dikke kaken..enkel het eten verloopt nog moeizaam…



Kleine beetjes nemen geeft wel één voordeel : een mens leert terug opnieuw genieten van zijn gevuld bord :-) of het me kracht genoeg heeft gegeven dat ondervind ik vrijdagvoormiddag op de fiets wel….

11 weken scheiden me nog van de Dolomietentoppen…het komt al redelijk dichtbij !
Tijd om de trainingen op te drijven me dunkt…

donderdag 9 februari 2012

Saloncoureur goes Dolomita !!

Nog 15 weken scheiden mij tot de afreis naar de Dolomieten waar ik een 9-tal dagen lijf en leden zal tarten op de mooie Italiaanse cols…



Nog 15 weken om enigszins in conditie te geraken, niet dat deze zo slecht is..de basisconditie wordt op peil gehouden via een tweetal spinningsessies per week maar ik verlang naar een lekkere duurrit buiten..een drietal uurtjes lekker buiten fietsen…en daarvoor vind ik het momenteel toch ietske te fris. Vorige winter heb ik enkele pogingen ondernomen om bij vriestemperatuur te gaan fietsen maar een mens komt dan verkleumd thuis en is gedurende de rest van de dag dan ook geen mens meer…

Gevolg : Saloncoureur heeft zijn mooie Bianchi opgepoetst en ingevet op zijn rollenbank geplaatst om alzo toch wat aan duurtraining (proberen) te doen :-) in afwachting van beter fietsweer

Maar terug naar de Dolomieten…welke mogelijke cols er zoal op het programma staan : Passo Sella, Passo Pordoi, Passo Gardena, Passo di Giau, Alpe di Suisi, Tre Cime, Kronplatz…het water loopt al in mijn mond (en ook een beetje langs de billen haha)



Vanaf nu ga ik proberen mijn trainingsevolutie, trainingsverhalen, dolomietentoogpraat en dergelijke op deze blog up-to-date te houden…alsook natuurlijk een dagelijks (?) verslag van de reis zelf…maar dat is maar voor binnen 15 weken…

Ik kijk er naar uit….jullie ook ?