Nog geen 7 km ver, na de proloog, stond uitdager Cadel Evans reeds 10 seconden in het krijt bij Wiggo..een statement dat alvast kon tellen.
De rest van de eerste Tourweek werd gekenmerkt door het klassieke patroon van deze ronde : lange ontsnappingen, een controlerend peloton en de onvermijdelijke (massa-)sprint.
Maar wat viel er mij nog meer op :
1.De onstilbare aanvalsdrift van Saxo-Tinkoff renner Michaël Morkov, de Deen trok de eerste drie vlakke ritten mee in de aanval…reed daardoor meer dan 450 km in de spits van deze Tour en hield er meer dan verdiend enkele dagen Bolletjestrui aan over
2.Een klein ventje uit Slovakije : Peter Sagan…die met drie ritoverwinningen de grote Tourpoort binnenstapte…weliswaar met ietwat arrogante overwinningsgebaren maar mijn motto in de sport luidt : “Arrogantie mag zolang je maar presteert” :-)
3.De steeds weerkerende massale valpartijen, volgens mij hoofdzakelijk te wijten aan de grote belangen (niet enkel sportief maar ook financieel) die er op het spel staan. Het is nu eenmaal onmogelijk om met zijn 198’en naast elkaar te rijden, ik veronderstel enkel dat de renners dit niet altijd beseffen. Soit, het kegelde op zijn minst alweer enkele renners uit de wedstrijd…(nog even) Olympisch kampioen Samuel Sanchez, Giro-winnaar Ryder Hesjedal,…
Maar terug naar de realiteit en de strijd om het Geel…
Werd Bradley Wiggins in deze eerste Tourweek nog enkele keren gehinderd door valpartijen in het peloton (gelukkig voor hem binnen de 3km-zone van de aankomst waardoor er géén tijdsverlies wordt doorgerekend), in de eerste min of meer echte bergrit naar La Planche des Belles Filles in de Vogezen toonde Wiggo en zijn SKY-trein dat hun hoofddoel inderdaad Tourwinst is…
Indrukwekkend hoe achtereenvolgens Edvald Boasson-Hagen, Michael Rogers en Richie Porte het peloton op sleeptouw namen…beetje bij beetje sneuvelden de medefavorieten door het hoge tempo. Enkel Nibali en Evans bleven aanpikken, aan de meet hield Wiggins zelfs nog zijn eerste luitenant Christopher Froome over die met verve de rit op zijn conto schreef. Score Wiggo – Cadel : 2-0 !
De volgende ‘coup de poing’ van Wiggins volgde gisteren in de eerste lange tijdrit…
Na een ware demonstratie veegde Wiggo de vloer aan met alle andere Tourfavorieten..een moordend tempo maar vooral in een schitterende tijdritstijl zette hij Cadel op meer dan anderhalve minunt…voor alle duidelijkheid : 3-0 na één week Tour…
Case closed ? Dat valt nog te zien…maar dat Bradley goed op weg is om zijn droom te realiseren is momenteel een feit…
GO WIGGO GO !!!
Naast mijn Tourverslaving wil ik ook toch even stilstaan bij het spijtig overlijden van profwielrenner Rob Goris. Niet enkel omdat zijn overlijden zo vroeg komt en zeker onverwacht daags na de mooie reportage in Vive le Vélo, maar ook omdat Robs vader jarenlang een collega was op onze afdeling op het werk…door de enthousiaste gesprekken met vader Goris over zijn zoon werd ik ook een beetje ‘supporter’ van Rob.
Rust in vrede, Rob…..én doe de groeten aan VDB en WW Special !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten