Oké,oké...het is hier veel te lang stil geweest...voorjaarsmoeheid misschien...maar er wordt aan gewerkt !!
Gisteren viel mijn oog op een artikel in de krant waarbij 2000 landgenoten via Sporta de Mont Ventoux één of meerdere keren hadden beklommen en dit deed me opnieuw wegdromen naar mijn beklimming in mei vorige jaar.
Is er een betere overgang naar een nieuwe (blog)start...neen..me dunkt..vandaar : mijn verslag van een warme, mooie zomerdag begin mei 2008
Datum : zaterdag 3 mei
Start : 9u15 - camping Municipale de Bedoin
(hetgeen de afstand verhoogde tot 23,6 km ipv de voorziene 21,5 km)
Hoogte top : 1909 m
Gemiddelde stijging : 7,6%
Aankomst eerste rijder na 2u09m44sec (gemiddelde 10,6 km/u)
Het verslag :
Na een korte maar goede nachtrust opgestaan om 6u30 om alvast naar de plaatselijke bakker te gaan,lekker vers brood mee te brengen én zoals het hoort op tijd te ontbijten,kwestie van de maag nog de mogelijkheid te geven de muesli en baguette met confituur (ja ja allemaal suikers !!) nog wat te verteren.
Iedereen (zowel de 6 rijders als de 2 begeleiders) was stil,misschien zelfs een beetje bang…..je weet nooit wat er je te wachten staat op de Mont Ventoux. Of was iedereen nog te moe,dat kan ook…..
Na het ontbijt deed iedereen zijn ding…..zich verfrissen,de rennerskledij aantrekken,beentjes insmeren tegen de zon (het was al een dikke 20 graden om 8 uur ’s morgens !!) en vooral, als bescherming tegen de warmte, véél drinken. Persoonlijk had ik al een dikke liter op voor de start (te merken aan de (onderweg genomen) ‘plasfoto’)
Nog een groepsfoto aan de poort van de camping en om 9u15 op weg naar de top van de reus van de Provence.
Reeds van bij het vertrek, en nog voor de eigenlijke start van de beklimming, loopt de weg bergop….door de mooie hoofdstraat van Bédoin,aan de fontein rechtsaf en dan begint de officiële klim….de top lacht ons reeds toe….in de zon…..dat belooft…..
Nog geen kilometer ver en de groepjes scheiden zich al : Frits en Jules nemen resoluut de leiding,gevolgd door Jo en Linda, terwijl Guy en Rogeria de rangen sluiten….
De eerste twee à drie kilometer zijn niet zo steil en er is nog volop tijd voor een babbeltje met Linda,de fietscompagnon naast me…ik voel me echter in mijn sas (overmoedig kan ook) en besluit het tempo wat op te drijven…..zeg tegen Linda : “tot boven” en rijd het ‘gat’ van een 200 meter naar Jules dicht, die alleen was geraakt omdat Frits ontembaar van start was gegaan die eerste kilometers.
Een gesprekje met Jules wordt al wat moeilijker door de inspanning maar na even bekomen te zijn,lukt het me toch hem enkele woorden te zeggen. Rechts van de weg een bordje met St.-Estéve op,hier begint het fameuse bos én de echte zware stukken van de klim….het bos ‘duurt’ 10 kilometer en kent een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 10%....jawadde…
Ik geef Jules een schouderklopje en we spreken boven op de top opnieuw af…..het wordt nu ieder voor zich….op zijn eigen tempo….anders lukt het niet…..in de eerste haardspeldbocht ga ik even op de trappers staan wegens te steil, zet me terug neer, kijk om en Jules volgt reeds op een tiental meter….dat is spijtig….ik had graag nog wat met zijn tweeën verder gereden…het bos boezemt me toch wat angst in…..maar gedane zaken nemen geen keer zoals ze zeggen en fiets dan maar verder.
Ik verbaas mezelf en peddel gemakkelijk naar boven….nog geen kilometer verder in het bos zie ik Frits op een veel te groot verzet zich naar boven hijsen en al een klein beetje zwalpend…..
Ik haal hem vrij snel in en zeg hem mijn wiel te nemen om wat te recupereren….doch een déja-vu passeert want als ik omkijk volgt ook hij op een tiental meter…..mijn verbazing wordt steeds groter…..want ik blijf gezwind de klimmende meters afmalen…..
Onderweg worden we veelvuldig aangemoedigd en gefotografeerd door onze begeleiders Marina en Ann…..die je steeds een boost geven om een minder moment van je af te fietsen…na een negental kilometers moet ik hoogdringend plassen en besluit even bij de camionette te stoppen….na het verorberen van een energiereep en wat water komt ook Frits aan de camionette aan, ik besluit even te wachten om met zijn tweeën verder te rijden….het is nog een lange weg naar het maandlandschap en nog langer naar de top.
Helaas voor Frits spring ik iets té gezwind op de trappers en geraakt hij zelfs niet meer tot in mijn wiel…..weer alleen op weg naar boven dan maar…..ik voel (relatief) nog geen vermoeidheid en met mijn 30x23 koffiemolenverzetje geniet ik meer en meer van deze beklimming. Na nog een halfuurtje bos-fietsen geeft mijn blaas weer een teken om geledigd te worden…..gelukkig zijn daar weer Marina en Ann, niet alleen geven ze geweldige steun maar beiden zijn ze ook verbaasd over mijn klimstijl en –snelheid….
Woorden als ‘vingers in de neus’ en ‘gij zit precies in uwe zetel’ schieten mijn moraal tot vér over de top van de Ventoux !!!
Toch opnieuw even op Frits gewacht onder het eten van een tweede energiereep om misschien toch samen tot aan Chalet Reynard (op 6,5 km van de top) en het begin van het maanlandschap te fietsen als daar ineens ook Jules vanachter de bocht komt,hij stopt niet en rijdt rustig verder…alles onder controle zo lijkt het wel…..ik informeer ook bij Marina en Ann naar Linda, Guy en Rogeria en krijg enkel positief nieuws…..voorlopig ziet het er naar uit dat we alle zes de top gaan halen !!
Terug op de fiets is er voor Frits alweer geen mogelijkheid op in mijn spoor te fietsen,niks derde keer,goede keer….even verder steek ik ook Jules opnieuw voorbij en fiets dus alweer alleen en vooraan richting einde van het bos…..dat einde komt er sneller dan verwacht als ik door de boomtoppen in de verte de top zie schitteren in de blakende zon….dat wordt nog puffen zonder de boombescherming….
Aan Chalet Reynard aangekomen,zet ik mij even langs de kant in de schaduw om al volop te genieten van de voorbije prestatie…..tijd voor een eerste energiegel….de snelle suikers zullen nog van pas komen……daar zijn ook Ann en Marina maar de drang om de top te halen en eerlijk gezegd ook om eerst boven te komen doen mij snel vertrekken…..nog 6,5 km….gemiddelde van ‘slechts’ een 7%....en onder een loden zon…..zot zijn doet (nog) geen pijn denk ik maar….
Ook al zie je de top nu constant liggen, dichterbij komt hij precies niet…..auto’s en moto’s die mij passeren kan ik tot boven volgen en het duurt mij veel te lang vooraleer ze ook boven zijn….dat belooft…..heel motiverend zijn de kilometeraanduidingen op de weg….zij tellen mee af en dat doet deugd…..drinken is moeilijk al klimmend dus ik besluit nog even te stoppen om enkele slokken en wat energiegel tot mij te nemen….nog 2,5 km lees ik…..nog een 20 minuten denk ik….het wordt nu moeilijker…..lichamelijk voel ik geen zware ongemakken maar mentaal weegt het nu zwaar door….ik passeer het Tom Simpson-monument en weet dan dat ik aan de laatste kilometer begin….kijk naar boven en wist niet dat een kilometer zo lang was…..
Nog 750 meter…aan de Col des Tempêtes…..besluit ik nog even te drinken en uit te blazen…..nog één bocht zie ik, nog enkele bochten zegt een vrouw naast mij…..ik schiet haar haast dood met mijn ogen denk ik en beslis dan maar er aan te beginnen…..
(gelukkig had ik gelijk en was het nog één bocht)
In de verte zie ik Ann en Marina al staan en weet dat het einde nadert….de laatste bocht is echter zeer steil en ik besluit om deze nog even stijlrijk te nemen , kwestie van mooi op de foto te staan……nog even op de tanden bijten….hop hop…..en ja……boven….
Applaus van mensen op de top neem ik gewillig en met kiekenvel aan (het was wel niet voor mij maar dat kan me geen barst schelen,het is genieten….) 2uur 9 minuten en 44 seconden……dit had ik nooit verwacht,zelfs niet gedroomd !!!
Het is nu wachten op de rest…..spanning maakt zich van mij meester…..we kijken reikhalzend uit naar de volgende van onze bende….na een 20-tal minuten besluit ik te voet wat naar beneden te gaan om Frits in zijn laatste hectometers aan te moedigen….in de verte zie ik hem aankomen en juich hem naar de top,wat een karakter,zwalpend na enkele kilometers in het bos en niet afgeven….terwijl krampen in mijn kuiten schieten….en mijn stem van emotie overslaat….op Jules is het iets langer wachten maar ook hij toonde een groot karakter….aan Chalet Reynard, met nog 6,5 km te gaan, kon hij haast niet meer van de fiets stappen maar toch was zijn eerste zin : ik rij tot boven……geweldige prestatie…..
Enkele minuten,kan ook wat langer zijn, na Jules komt zijn vrouw Linda naar boven gepeddeld…..met bovenbenen vol krampen maar ook hier alweer : wat een prestatie…. 4 van de 6 zijn nu boven….het is nog wachten op Guy en Rogeria….beiden zaten na anderhalf uur zonder eten en drinken….hadden gebeld en gesms’d naar Marina maar deze had vrij laat het bericht ontvangen, uiteindelijk er toch nog in geslaagd om ter hoogte van Chalet Reynard ze te voorzien van eten en drinken….. en ja hoor…..na een dikke 4 uur klimmen komen zij ook aan op de top van de Mont Ventoux…….iedereen geniet terecht na van de prestatie…..nog wat foto’s van de omgeving….koffietje drinken….helm op, windjack aan en naar beneden…..waar ons een leuk terrasje wacht…..
