Tene Quod Bene

Nu de grootste schok en verontwaardiging min of meer is gaan liggen, kan ik eindelijk het volgende vertellen :

Het was in 1973, 40 jaar geleden…de datum staat nog op de foto geprint…toen ik poseerde voor het ouderlijke huis in paars-witte outfit…paarse trui, witte broek, paarse kousen, sjaal en witte muts met paarse pompon !

In onze familie zorgde Nonkel Rik er steevast voor dat het Beerschot-virus zo snel mogelijk op alle kinderen werd doorgegeven en zo gebeurde het dat ik in hetzelfde jaar 1973 mijn eerste stappen in het Olympisch Stadion zette…geflankeerd door Nonkel Rik en zijn medecompanen van supportersclub De Bolhoeden, waarvan hij mede-oprichter was…

De Bolhoeden, gekenmerkt door hun ‘Engels’ uiterlijk : strak in het pak en bolhoed met paars-wit lintje…schitterend voor diegenen die ze gekend hebben (vorig seizoen waren er nog steeds 3 originele Bolhoeden aanwezig bij alle thuismatchen trouwens…)

Jarenlang stapte ik alle thuismatchen mee met de Bolhoeden vanuit café De Ton in de Abdijstraat richting stadion of stapte op de bus richting uitwedstrijd…Rocourt, Beringen, Essevee,…overal ben ik geweest…

Ik moet wel een bekentenis maken : in de tijd van de lagere middelbare school dweepte ik ook wel een beetje met Jan Ceulemans, Sterke Jan, die ik als jonge gast in de Mundial ’82-periode via via enkele keren ontmoette…vergeef me

De herinneringen aan Beerschot zijn legio :

* Tomaszewski en Gzil in De Ton als peter(s) van de Bolhoeden,
* de Juan die kwam meesjotte na de training toen we tijdens onze les LO op de Wilrijkse pleinen (op de grasveld vooraan) aan ’t voetballen waren
* Manu Sanon, de eerste neger die ik me uit mijn jeugd herinner..
* Dirk Goossens tegen Standard,
* de Walibi-kangeroe,
* winnen tegen toppers en verliezen tegen Janneke en Mieke,
* tegen Kortrijk in tweede en de afrit Antwerpen zoeken op het rond punt aldaar..terwijl er enkel ne pijl Gent stond..
* Seraing met een overvol Olympisch Stadion
* ergens een match in derde, god-ik-weet-nie-meer-waar, waar de betonnen omheining het begaf bij een zoveelste Beerschot-hoekschop
* 1999
* …

Bij de fusie met Germinal duurde het enkele jaren vooraleer ik terug de weg naar het Kiel vond..kwam ik in het begin sporadisch kijken tegen de toppers…het Beerschot-gevoel kreeg me terug in zijn macht en het aboke volgde snel…

Marc Degryse en zijn afscheidsmatch, Bekerwinst tegen Club, François Sterchele en zijn Luca Toni-handje, “wij zijn niet bang want de Gary is er bij” ,…ook deze periode gaf leuke sportieve momenten weliswaar afgewisseld met typische Beerschot-momenten…maar daarom is het ook Beerschot natuurlijk :-)

Dit jaar ging het steil bergaf…zo steil dat zelf Bradley Wiggins in topdalersvorm zijn ogen zou opentrekken en bilspieren zou dichtknijpen :-) , met het bekende gevolg…play-off 3, degradatie en uiteindelijk failliet !

Wonend in ‘de Boskesstraat’ snuif ik elke dag Beerschot…kijk ik uit de slaapkamer naar buiten zie ik de lichtmasten…ik ben de laatste weken 100x voorbij het stadion gereden in de hoop dat het slechte nieuws slechts een droom was..maar helaas…Beerschot is weg

Beerschot weg ? Neen….Beerschot leeft ! Allez, KFCO Beerschot Wilrijk leeft !

Wat ik nu allemaal meemaak ontroert me meer dan het gehele Beerschot-verleden (en ook al klinkt dit zwaarwichtig, het is zo !) Wat een enthousiasme ! Wat een drive ! Beerschot is (opnieuw) een hype !

Dus : laat ons nu vooral genieten van de voetbalsport op zich, matchke meepikken, pintje met de vrienden en de rest zien wel wel….ook al is’t in 1e provinciale…TENE QUOD BENE

PS : Nu is Nonkel Rik op enkele maanden tijd alles kwijt : in februari overleed zijn echtgenote en enkele weken later verspeelde hij ook zijn tweede grote liefde…den Beerschot, maar ik ga er alles aan doen hem mee te krijgen naar KFCO Beerschot Wilrijk…een thuismatch van paars-wit zonder Nonkel Rik,den Bolhoed (al past die hoed al lang nie meer :-)), langs de lijn kan ik mij nog steeds niet voorstellen…