And how is the weather ?

Elke reden om met vrienden af te spreken, te eten of gewoon te hangen, is een goede. Als daar dan nog een licht maatschappijkritisch bijgerecht aan wordt toegevoegd, plassen de moralisten onder ons in hun broek van vreugde.
6 – 0 als resultaat van een avondje voetbal tussen visueel niet gehandicapte mensen en een ploeg blinden, zou een schandelijke uitkomst zijn. Het bleek de uitkomst te zijn van een avondje film kijken in de naar melancholie ruikende Romazaal.

Getoond werd Blindsight, een documentaire opgebouwd rond 6 Tibetaanse blinde kinderen die tussen de soep en de patatten en vooral op de tonen van ‘So happy together’ van The Turtles (enfin, valse tonen, sorry mijn liefdevolle Tibetaanse maatjes, maar zingen zat duidelijk niet in jullie capaciteitenpakket) efkes besloten Mount Lhakpa Ri te beklimmen (met een pikhouweel in de hand kom je door het ganse land…). Deze berg bevindt zich naast Mt Chungmulangma, verbasterd tot Mt Everest, wiens ware schoonheid pas ontsluierd wordt wanneer je haar kunt ruiken in het reflecterend zonlicht. Haar onschuldig karakter verdwijnt echter onmiddellijk wanneer je de ontelbare gedenkplaatjes verdwaasd op basecamp ziet opgesteld staan. Of wanneer je 6 kindjes met twee stokken in de hand, rugzakje op de rug rustig klauterend over de stenen ziet schrijden.

De groep werd getrokken door een Duitse vrouw die, zelf blind, jaren geleden naar Tibet kwam om de blinden uit hun isolement te halen en een blinde Amerikaan die zelf Mt Everest al had beklommen. Elk kind had verder een westerse begeleider en een kudde jaks geringeloord met belletjes ging de groep vooraf. Tegen een ijlingwekkende achtergrond zou het anderhalf uur film later 6 – 0 worden. Hoewel ze de top juist niet bereikten, kan niemand ontkennen dat hun tocht een kleine heldendaad was.

In een zaal vol grinnikende mensen, ze zongen écht vals, zat een klein meisje met tranen in haar handen te giechelen. Bang zijn we allemaal, maar zijn we moedig genoeg het toe te geven?

Alice