Drie sterren in de dolomieten - dag 7

Voorlaatste fietsdag…na de tweede zware Dolomieten-rit van gisteren was het vandaag wat moeilijker om iets te plannen…enerzijds door de grote inspanningen tijdens de rit gisteren maar anderzijds ook door het slechte weer dat voor vandaag werd voorspeld.

Uiteindelijk zag het er vanmorgen beter uit dan verwacht maar om niet verrast te worden door één of ander zwaar onweer kozen we er toch voor om in de buurt van Canazei te blijven. We opteerden om eerst de klim naar Ciampei te doen gevolgd door deze naar Réfugio Gardeccia waardoor we uiteindelijk zouden uitkomen op een 50-tal km alhoewel we niet verder dan 10 km van Canazei zouden moeten fietsen.

Beide klimmen waren echter niet van de makkelijkste soort, de Ciampei bracht ons binnen de 6 km naar een hoogte van 1826 meter waardoor de klim bezaaid was met een viertal stukken van 12 tot 14 % klimwerk…de inspanningen van gisteren waren bij mij nog niet verteerd en het was afzien bij de beesten om enigszins deftig boven te geraken (gelukkig nemen mijn twee fietsvrienden onderweg de moeite om wat fotokes te nemen want als het van mij moest afhangen was er niet veel beeld geweest vandaag)

De Ciampei is een doodlopende klim maar daardoor komt er zo goed als géén verkeer, het was genieten van het uitzicht op de Marmolada-gletsjer en van de stilte..een doodlopende klim wil echter ook zeggen dat we hem langs dezelfde kant moeten afdalen, een goede verstaander begrijpt mij al….14% omhoog = 14% omlaag !!

Door de zware inspanningen van de voorbij dagen besloten Jules en ikzelf om de klim naar de Réfugio Gardeccia te laten voor wat hij was en ons lichaam te laten rusten in de zon op een terrasje , Koen besloot deze klim wel te ondergaan maar dit was voor hem een zwaardere inspanning dan voor de andere twee… De Réfugio Gardeccia, hadden we snel opgezocht op tinternet, was een moordenaar…stukken met méér dan 15% stijgingspercentage en een laatste kilometer van gemiddeld 14%...géén spek voor mijn bek vandaag..

Op het terrasje was het leuk wachten op onze eenzame fietser die natuurlijk de opdracht tot een goed einde bracht maar toch sprak van hallucinante stukken bergop…de cola en panini waren hem uiteraard méér dan gegund (ondertussen deed de zon ook bij ons wat ze hoort te doen )

Na de 10 hellende kilometers terug naar Canazei daar nog ff een terrasje gedaan om onze (fiets)dag af te sluiten…morgen wordt het wéér afwachten of de Italiaanse Sabine Haagedoren het bij het rechte eind heeft…