Het weerbericht gaf voor vandaag een zonnige dag dus begonnen we omstreeks ons vertrouwde uur, 9u30, aan deze toch wel niet zo simpele tocht. Amper 100 meter na de start wachtte ons reeds de Passo Sella, in onze vorige rit werd deze al ns beklommen langs de andere kant dus van de afdaling toen hadden we al een beeld over de beklimming vandaag…en dat was niet van de ‘pussy’ :-)
Dezelfde hoogtemeters natuurlijk (2244 m) maar ipv de 18 klimkilometers maandag moesten we ze nu overbruggen in een dikke 10 km hetgeen de beklimming bijna dubbel zo zwaar maakte (is een simpele rekensom), doch op een goed uur stonden we met z’n drieën boven al te genieten van het uitzicht en de prestatie…lang genieten was er niet bij want er stond ons nog een serieuze boterham te wachten…dus op naar de Passo Gardena, 7 km klimmen naar 2121 hoogtemeters…
Van die zeven waren er ‘slechts’ een viertal zwaar dus spoedig (= zeer relatief ntl) stonden we op top 2 van deze dag, 15 km dalen ( joehoe,wat was ik weer gelukkig) brachten ons in het dorpje La Villa…alwaar we een lekkere pasta achter de kiezen duwden want achter de bocht van dit restaurant stond het bordje : Passo di Valporola – geöffnet/abierto…met andere woorden : klimmen geblazen…
14 kilometer klimmen op weg naar de top van de Passo di Valporola…alweer boven de 2000 hoogtemeters, nl. 2192 om precies te zijn.. het begin van deze pas verloopt aan een lekker en vrij rustig gemiddelde en dito snelheid maar de laatste kilometers daarentegen…afzien, pompen met de pedalen en proberen om de marmot met de hamer te ontwijken…bovengekomen was het ipv zonnig ondertussen vreselijk koud en het zag er naar uit dat we niet droog in Canazei (toen nog ongeveer 43 km voor de boeg) zouden geraken.
Onze vierde pas, de Passo Falzarego, was een makkie want die lag in de afdaling van de Passo di Valporola…maar elke pas telt dus hij wordt toch lekker op het Dolomieten-palmares bijgeschreven.. bovenop (of is het eigenlijk benedenop) deze pas nuttigden we een warme drank om het terug warm te krijgen vooraleer af te dalen richting Passo Pordoi…de laatste maar zware klim van deze Sellaronde.
De Passo Pordoi (2239 hoogtemeters) bood zich niet op een schoteltje aan : 18 km klimmen met 33 haardspeldbochten…hetgeen voor schitterende beelden zorgde… Vanuit Arraba, een 12 km voor de top zag je deze reeds uitdagend liggen wachten op ons..maar het was vrij snel duidelijk dat het niet van een leien dakje zou lopen om boven te geraken…haarspeldbocht na haarspeldbocht was het aftellen (en van 33 naar 1 dat duurt een tijde !)…op 1,5 km van de top passeer je dan de laatste ‘tornante’ en denk je dat het ergste nu wel achter de rug is…tot de Passo Pordoi je in laatste instantie nog een stukje van 10% cadeau geeft…éénmaal boven is het wel genieten, zowel van de mooie prestatie die we leverden als van de schitterende zichten op de Dolomieten-toppen…
Een afdaling van 12 kilometer brengt ons terug in Canazei, tijd voor een welverdiend pintje..én wat ons morgen brengt…dat zien we dan wel weer.
2 opmerkingen:
Niet van de poes die ritjes die jullie maken! Hopelijk verbeterd het weer een beetje.
Greetz L.
Amai, grave prestaties hoor...
Anneke
Een reactie posten