87 kilometer met 2200 hoogtemeters over de Passo San Pellegrino (1918 mtr) en de Passo Fedaia (2067 mtr), rustige inrijrit….my *ss…!! Maar dat is voor sebiet :-)
Na een lekker en uitgebreid ontbijt maakten we ons klaar voor onze Dolomietendoop en trokken via de dorpjes Campitello di Fassa, Pozza di Fassa en Vigo di Fassa naar Moena waar onze eerste klim, de Passo San Pellegrino, begon…maar niet zonder eerst wat extra rond te rijden om zeker te zijn dat de GPS van Koen wist waar hij was…helaas wist die GPS dat niet wat ons een eerste kuitenbrekende inspanning kostte op één of andere kasseihelling in Moena…
De Passo San Pellegrino dus….een 12-tal kilometer klimmen tot een hoogte van 1918m onder een stralende zon. Het was ineens duidelijk dat mijn twee kompanen, Jules en Koen, sterker klimmen dan ikzelf…maar samen uit, samen thuis dus bereikten we met zijn drietjes dichtbij elkaar de eerste top van onze eerste ‘passo’. Windjacks aan, reepje naar binnen, fotokes nemen en afdalen maar…16 km naar beneden, niet mijn sterkste punt wegens het aanwezig zijn van een angsthaas.., Koen en Jules daarentegen gingen als een steen naar beneden..klasse !
Na wat op- en af, want vlakke wegen kennen ze hier niet…hielden we een korte stop in Caprice voor het nuttigen van een broodje en een cola…ja ja, een cola ! Dan werd het stilaan tijd voor onze tweede pas van de dag : de Passo Fedaia, vanuit Caprice een 15 km klimmen naar een hoogte van 2067 meter…de Fedaia begon nog vrij makkelijk (als deze woorden mogen gebruikt worden), ergens halverwege werden we door Koen vergast op een fijn intermezzo : de Serrai di Sottoguda-kloof…adembenemend, een privilege om dit te mogen zien..
Wat ons daarna wachtte, de laatste 5 km van de Passo Fedaia, was ook een privilege maar dan van een andere soort… 5 km met haardspeldbochten, stukken met stijgingspercentages van 13 en 15 %, een top die maar niet in zicht kwam…en stervende zwanen op de fiets…deze Passo Fedaia was een dooddoener…wat gepland was als een inrijrit is gestopt als een lijkstoet :-)
Gelukkig werd dit ’s avonds makkelijk vergeten bij het eten van een lekkere pasta en wat glaasjes rode wijn én water…verbazingwekkend hé (dat water) ?
Morgen kiezen we voor de route langs Latemar en Eggenwald met de beklimmingen van de Madonna di Pietralba, Passo Lavaze en Passo d’Oclini…al kan de weersverwachting wel wat roet in het eten gooien…
Moment van de dag : tijdens het rijden richting Moena kwamen we de gehele Liquigas-ploeg tegen die waarschijnlijk op weg was naar de start van de voorlaatste Giro-rit..even later gevolgd door een renner van Vacansoleil door Jules uitermate hartig en luidruchtig toegejuichd met een 'hey,Thomas'...en wie won later op die dag de rit over de Mortirolo en aankomst op de Stelvio ? Jawel...Thomas De Gendt...hoe zou dat nu komen...? :-)
2 opmerkingen:
Jo, een prachtige weergave van jullie eerste fietsavontuur, het ziet er prachtig uit.
Die GPS van Koen, die ken ik.... voor dat die zijn juiste satteliet gevonden heeft; dat kan wat duren!
Het ziet er ook prachtig uit, gelukkig ben ik daar niet; 12% en 15% pff.
Thomas De Gendt is supper ondertussen is hij 3de geeindig in de Giro.
Nu goed rusten, veeeeel water drinken en op naar de volgende fietsdag.
Greetz, Linda
Kei leuk !
Allez, om te lezen, niet om te rijden !!!
Een reactie posten