Vlaanderens mooiste....

Zaterdag 4 april 2009 : voor de wielrenner,pardon saloncoureur, in mij een zoveelste hoogdag, de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen. Aangezien de Belgische winter langer duurde dan gehoopt had ik nog geen kilometer op mijn splinternieuwe zwarte Bianchi gereden en koos dus wijselijk, samen met enkele kameraden, voor de allerkleinste versie van 75 kilometer met daarin een drietal lekkere kasseistroken en de laatste zes hellingen van deze topklassieker.

Daags voordien nog naar een uitvaartplechtigheid van een goede vriend (vreugde en verdriet liggen inderdaad dicht bij elkaar) geweest maar tegen de avond aan begon het toch serieus te kriebelen. Fiets nog eens nagekeken, alle kledij klaargelegd, drinkbussen gevuld en de nodige energiereepjes bij elkaar gezocht…de beentjes glad gemaakt…(ja ja…ik was er helemaal klaar voor…), de wekker gezet om 6u. en op tijd mijn bedje in..

Vroeg dag want tegen 7u. hadden we afgesproken bij Jules en Linda in Aartselaar om te vertrekken richting startplaats Ninove, wat toch een 45 à 50 minuutjes rijden is. Vlot verkeer tot aan de afrit Ninove waar de file begon….de ene auto na de andere met fiets(en) op een bagagerek of in de koffer…de koerssfeer zat er onmiddellijk in. Na een geweldig maneuver van chauffeur Frits een schitterende parkeerplaats gevonden dus tijd voor de actie : fietsen uitladen, rest van de kledij aantrekken, zakjes van de koerstrui volproppen met eten en hop….op weg naar de inschrijving en de start…

Onderweg naar de inschrijving enkele keren het gevoel gehad dat ik mijn kin ging kwijt-spelen, man…wat was het koud op de fiets….gelukkig had Frank Deboosere een mooie zonnige dag voorspeld…uiteindelijk rond 9u20 vertrokken we met z’n vieren voor de 75 kilometer lange mini-versie van de Ronde van Vlaanderen !!

De eerste twintig kilometer reden we richting Zottegem om daar op het officiële parcours te komen en aan het echte werk te beginnen. En dat was direct de moeite met de kasseistrook van de Lippenhovestraat (1,3 kilometer kassei), deze strook afgedaverd,bochtje naar rechts en bochtje naar links en voila….de Paddestraat, een 2,4 km lange kasseistrook waar ik, net als op de vorige, vlotjes overreed terwijl drinkbussen en fietspompen mij als het ware rond de oren vlogen. Mijn kompanen waren niet meer te zien…wegens wegvergissing…dus na de Paddestraat besloot ik even te wachten om met z’n vieren aan de heuvelzone te kunnen beginnen. Frits en Jules kwamen na een 5-tal minuten de kasseitjes afgevlogen maar van Louis was geen spoor te bekennen…na nog wat te wachten besloot Frits om eens te bellen en wat bleek….onze 4e man stond al boven op de eerste helling, de Berendries (940 m lang, gemiddelde stijging 7,2 %, maximale stijging 14 %).

Wij dus op naar de Berendries…eerste helling uit onze mini-Ronde en eerste keer enkele tandjes kleiner moeten schakelen om vlotjes boven te geraken…dat ging toen nog…vlotjes.
Na een snelle afdaling kwamen we met z’n vieren aan de controlepost annex bevoorrading waar we ons te goed konden doen aan Isostar, peperkoek, suikerwafels, stroopwafels, stukjes appelsien,… kortom allemaal snelle suikers want de hellingen volgen elkaar nu redelijk snel op…

Nog maar net de controlepost uit en daar begint de Valkenberg al (540 m lang, gemiddelde stijging 8,1 %, maximale stijging 12,8 %). Voor velen begint het al wat moeizamer te gaan maar op een klein verzetje geraak ik nog relatief op ’t gemakske boven…hopelijk blijft dit duren.

Tussen de hellingen in is het voor mij vooral de bedoeling om enigszins te recupereren want zonder training in de benen kan de man met de hamer overal staan te wachten. (Uiteindelijk stond hij er ’s avonds pas én ik ken zijn naam : Witkap Pater…) Maar wat is recupereren want gedreven door de sfeer van deze Ronde fiets ik toch tegen een snelheid van 30 à 32 km/h van helling tot helling. Hierdoor duurt het natuurlijk niet lang of daar is de volgende al : Tenbosse (450 m lang, gemiddelde stijging 6,9 %, maximale stijging 8,7 %) Niet al te lang en niet al te steil dus het gaat nog steeds redelijk vlot….op naar de volgende…

De Eikenmolen (610 m lang, gemiddelde stijging 5,9 %, maximale stijging 12,5 %) waar Stijn Devolder vorig jaar zijn rush naar de overwinning inzette en als Belgisch kampioen triomferend de aankomst bereikte. Smal paadje waar het al moeilijker werd om iemand voorbij te rijden maar je niet laten doen is zeker de boodschap…dus laverend tussen haast of bijna stilstaande medewielertoeristen ploeter ik mij een weg naar boven.

Nu wordt het ernst…want een tiental kilometer verder wacht er iets op ons dat iedereen schrik aanjaagt….de Muur (en Kapelmuur) van Geraardsbergen…(475 m lang, gemiddelde stijging 9,3 %, maximale stijging 19,8 %). In plaats van de 19.000 deelnemers allemaal door het centrum van de stad te sturen trekken we via een kleine lus richting Muur. Bochtje naar links en daar begint de verschrikking…man man man…het enige wat ik zie zijn fietsers en een weg die stijgt en stijgt….Valt het begin nog mee, niet qua stijging maar qua kwaliteit van het wegdek, dan begint op de kasseien het zware werk maar echt…hotsend en botsend sleur ik mij een weg naar boven…het gaat moeizaam maar het gaat….tot….tot voor mij twee fietsers in mekaar haken en daar sta ik dan…te voet op de Muur…bijna boven gelukkig zodat ik niet te lang moet kwakkelen op mijn schoentjes. Beneden de Muur eventjes gewacht op Jules en Louis maar na een vijftal minuten besluit ik toch maar verder te rijden.

Nog eentje….de Bosberg (1350 m lang, gemiddelde stijging 5,8 %, maximale stijging : 11 %) ook een kassei-helling maar gelukkig niet zo smal als de Muur…waardoor ik nog vrij vlot, al is dat relatief, naar boven rijd en boven gekomen toch blij ben dat het erop zit..nog een 15 kilometer richting aankomst…lichtjes bergaf soms en dus tijd genoeg om te recupereren.
Het is een leuk gevoel om uiteindelijk onder de grote aankomstboog te kunnen rijden, dezelfde waar daags nadien Stijn Devolder voor een tweede opeenvolgende Rondewinst zorgde.

Uiteindelijk bleken de 75 kilometer er 80 te zijn én met een gemiddelde van 24,9 km/h mogen we méér dan tevreden zijn. Na ons wat verfrist te hebben nog een lekker streekbiertje gaan drinken en de dag plezant afgesloten met een portie mosselen van de Jef….euh van de chef….iedereen was moe…da’s duidelijk….

Volgend jaar de 140 kilometer ??????